Angeli schrijft


Een reactie plaatsen

Oh lovely *December..*

Zit je er bijna op, December? Ik vind jou namelijk een maand van niks. Althans de meeste dagen vind ik ronduit ruk, maar dat mag voor vrienden geen verrassing zijn. Ik transformeer deze maand steevast van minnelijke chick in Statler en Waldorf uit de Muppetshow. Wees voorbereid.

kantoorkerst

Op het werk is het superdruk deze weken, het kantoor is weer versierd met aftandse koperkleurige slingers en overige reutemeteut die iedereen zo snel mogelijk uit zijn eigen huis wil hebben. Aan mijn computer hangt een plastic kerstboompje dat van kleur verandert als ik werk. Gekregen van een collega, samen met een plastic kersster in een potje. Omdat het zo gezellig is.. Voor de ramen hangt een lichtjesgordijn waarvan de helft van de lampjes zijn overleden. Armoe troef hier. Maar wat is het kneuterig lekker op kantoor hè?

Op Facebook wordt ik overladen met foto’s van kerstbomen. Ze zien er allemaal hetzelfde uit, groene bomen vol gepleurd met een overdaad aan lichtjes, want hé, dat is gezellig hè? Wat er verder inhangt is door de lichtvervuiling niet eens te onderscheiden. O het gaat om het omgetoverde sinaasappelkistje eronder? Waar die ooit door de kinderen zelf gekleide poppetjes en mislukte ezels en kamelen in hangen? Zeg dat dan! Scheelt me zoveel inzoomen op niks. Laten jullie ook nog een foto zien op 5 januari? Als de piek er inmiddels 6x uit geflikkerd is en de punt ontbreekt, de boom nog nét niet is overleden, de helft van de lampjes het hebben opgegeven en jullie nog dagen bezig zijn om de naalden uit het kleed te pulken? Of is dat iets dat alleen mij overkomt? En ik heb niet eens een piek maar de chaos blijft in mijn geval hetzelfde.

Eerste kerstdag is het feest pas écht compleet, dan mag ik weer gezellig aan het kerstdiner. Om 4 uur welteverstaan want mijn gehandicapte broer is rond zessen zo moe dat hij met gierende banden terug wil naar de instelling om zijn verstelbare sponde op te zoeken. En ik ben bang dat ik wederom de gehandicaptenbus mag besturen dus die wijn kan ik ook wel afschrijven. Eten moet op tijd want zo ergens rond de klok van vijf beginnen zijn spasmen, dus we zorgen er in elk geval voor dat de soep er dan alvast inzit. Gelukkig kan hij er zelf ook om lachen, de schat. Ik krijg al 2 maanden mailtjes van de lieverd dat we als verrassing voor mama een bonte vaas moeten kopen voor kerst en mama staat steevast in de CC ingekopieerd. Dus ik moet nog op zoek naar een passend cadeautje ook, die vaas gaat hem niet worden.

Ik snap dat overmatige geschrans met kerst sowieso niet. Het hele jaar door kom ik meestal niet veel verder dan een hoofdmaaltijd, maar met kerst moeten we zo nodig minimaal 5 gangen door de sleuf drukken want dat is chique. Na de tweede gang mag de hele familie alvast de broek onder tafel open gooien want er liggen nog zo’n gang of 3, 4 in het verschiet en de bisque vulde nét iets meer dan verwacht. En voor je het weet kijk je tegen het randje aan van een kerst-slip waarop een lodderig kijkende Rudolf prijkt. Ik vind het rete chique. O wat zou ik graag in mijn sleetse joggingbroek binchwatchen voor de buis met een paar hapjes, een zak kersenbonbons en een goede fles wijn.

Maar er is hoop voor mij en deze maand. Écht! Ik blijf optimistisch.. Ik hou van de kerstperiode als ik door de Jordaan kan slenteren in de avond. Als ik langs de verlichte grachten struin en het schijnsel van honderden sterrenlichtjes door de ramen glinstert, als het koud is en ik bij Fokkink buiten in het knusse steegje met zielsverwanten een likeurtje sta te fleppen om warm te worden. En als tweede kerstdag ten einde loopt ben ik blij dat ik de kerst weer heb getrotseerd. Dan is iedereen de deur uitgewerkt en kunnen de verplichtingen samen met de restanten van de kerstmaaltijd worden afgevoerd. Tijd om mijn 13e maand te gaan verteren. Dan ben ik happy.

Na vandaag nog 6 dagen werken en dan ben ik ruim twee weken vrij. Oh lovely december. Er zijn dagen dat ik echt fucking veel van je hou.


Een reactie plaatsen

Psychologie, wat een feest

Wessel is begonnen aan zijn studie Psychologie en wat een enthousiasme komt er uit dat kind zeg. Ik zou zeggen, hou dat vooral vast joh. Tot nu toe is volgens mijn psycholoog-in-spé werkelijk alles interessant en hij praat erover alsof het allemaal toch duidelijke taal is? En ik? Ik probeer de nieuw verworven informatie te begrijpen maar snap er soms geen zak van.brein
Dagelijks word ik om de oren geslagen met onuitspreekbare termen waar ik geen reet van begrijp terwijl ik me ooit in een ver verleden ook vol fanatisme op arbeids- en organisatiepsychologie heb gestort. Poef! Weg! Ik ben het kwijt, al die info. Die vergeetachtigheid baart me enigszins zorgen, de selectieve informatie-opslag ook. De mededeling van Wessel dat er een kroeg in de VU zit waar het bier maar een euro kost, is info die ik dan weer wel in mijn hoofd opsla. Ik begin te vrezen voor een één of andere stoornis waar ik zelf nog geen weet van heb en daardoor ook gelukkig weer snel vergeet.

Hij is druk doende om zich binnen te werken bij de feestcommissie (what else?) en is keihard aan het netwerken, want hoe eerder hij woonruimte in Amsterdam kan bemachtigen, hoe beter. Dichter bij de bron wonen is altijd goed. Ik vermoed dat de bron in dit geval voornamelijk de louche feestlocaties zijn, maar ik kan het mis hebben.
Nehhhh….., denk het niet. Maar goed, in de tussentijd verzamel ik, als gedegen moederkloek, allerlei rommel en stop ze in dozen. “Voor je uitzet”, vertelde ik hem, en hij keek me wazig aan en vroeg: “Uitzet? Wat is dat? Heb ik dat nodig?” Dan sta je daar met je goeie gedrag potten, pannen en handdoeken-sets in dozen te proppen. Kansloos.

Zijn gratis OV is een blessing met een vriendinnetje die een stuk verder woont, maar ook zij studeert in Amsterdam en wil zo snel mogelijk verkassen. En Wessel hobbelt mee naar de studentenborrels in het AMC dus die OV is keihard nodig, want ook daar is het bier in de aanbieding.
Dat er naast studeren en werken nog zoveel tijd is om te feesten voor die twee, ik vind het knap. Onvermoeibaar zijn ze en waar is die tijd gebleven dat ik zelf kon stappen tot vroeg in de ochtend en niet minimaal 3 dagen nodig had om zowel fysiek als mentaal bij te trekken?

En toch is het mooi. In gedachten zie ik mijn volwassen kerel door de Uni lopen, in de overvolle collegezaal zitten of nog even de stad in gaan met zijn nieuwe studievrienden. Kleine kinderen worden snel volwassen. Wessel heeft zijn eigen leven en ik vind het mooi en moeilijk tegelijk.
Terwijl ik dit blog schrijf vraag ik me af hoe lang het gaat duren tot ik door mijn kind gediagnosticeerd wordt met een of andere persoonlijkheidsstoornis en er een groot label op mijn voorhoofd wordt geplakt. Maar dat duurt nog wel even denk ik. Voorlopig kan ik nog met een gerust hart dat sensitieve emowijf zijn zonder verwijsbrief naar één van zijn toekomstige collega’s.

Ik tel mijn zegeningen.


2 reacties

Struisvogelpolitiek

emoe1Dinsdagochtend, één van de laatste tropische zomerdagen en mijn laatste vakantiedag dus wat doe je dan als je mij bent? Precies, dan ga je met een vriendin en een tas gevuld met voer, drank en zonnebrand naar het strand.

We reden nét ons bruisende gat uit toen mijn blik werd getrokken naar een groot schepsel dat zich langs de N201 bewoog. En aangezien ik mijn bril uit pure ijdelheid natuurlijk weer niet op had, knipperde ik voor de zekerheid nog maar een keer. Ik keek een beetje dommig opzij naar Annette en vroeg of er écht een struisvogel langs de N201 aan het flaneren was, of dat er resten caipirinha van de avond ervoor nog ergens waren blijven hangen. Godzijdank zag zij het ook want ik was al bang dat het aan mijn katertje lag of iemand stiekem één of andere onduidelijke paddo in mijn bak Nespresso had geknikkerd.

Dus ik dacht, ik bel de politie want stel dat die tropische verrassing de weg op holt. Of bestuurders dermate afleidt dat er ongelukken gaan gebeuren op de toch al niet zo veilige provinciale weg. Dus ik pakte mijn telefoon en belde de politie. Ik kan je verzekeren, dat was een nogal raar gesprek:

“Goedemorgen meldkamer politie, wat kan ik voor u doen?”
“Nou ik wil even een melding doen van een loslopende struisvogel langs de N201”

..Stilte…

“Kunt u dat herhalen?”
“Ik wil even melding doen van een loslopende struisvogel langs de provinciale weg.”

Stilte…

“Wat is uw naam?”
“Angeli ***”

Stilte… (Ik denk dat ze in de tussentijd even snel mijn naam door de computer sleurde om te checken uit welke instelling ik was ontsnapt of het label ‘ontoerekeningsvatbaar verklaard’ aan mijn kont had hangen.)

“Ik ga contact opnemen met politie Mijdrecht, blijft u even aan de lijn”.

Stilte..

“Daar ben ik weer” en ik hoorde dat ze verwoede pogingen deed om mij niet recht in mijn smoel uit te lachen.
“Een struisvogel zei u hè?”
“Ja, dat zeg ik (stom wijf), een struisvogel”
“We gaan er een auto heen sturen om het na te kijken, het kan zijn dat u nog gebeld wordt. Dag mevrouw”.

En weg was ze. Om het ‘na te kijken..’ want een imbeciel die een struisvogel ziet wandelen is gelukkig blijkbaar toch nog genoeg reden om het ‘na te kijken’.

En op het moment dat ik ophing begon ik te twijfelen aan mezelf. Nou was het dinsdag ook wel bloedgeslagen heet dus enige oververhitting had zomaar gekund en het gebrek aan een bril werkte ook niet echt mee aan het vertrouwen in mijn waarnemend vermogen. We hebben in de auto alle mogelijke schepsels doorgenomen, van een uit de kluiten gewassen ooievaar tot een lama op 2 poten. (Leer je veel van trouwens.) Maar het was toch écht een struisvogel of een aanverwante vogel die daar parmantig op zijn hoge poten aan het kuieren was alsof hij de koning van de polder-Savanne was.

Afijn, ik vind het f*cking jammer dat ik niet heb mogen meegenieten van een aantal smerissen die in de wei op een gestreste struisvogel jagen. Had me een hilarisch plaatje geleken. Ik zou het nog gefilmd en op YouTube gepost hebben ook. En ik zou de trut van de meldkamer getagt hebben. Stom wijf, beetje twijfelen aan mijn melding. Ik vind het struisvogelpolitiek.


Een reactie plaatsen

Beachbabes

Dagje strand. Om me heen liggen grote Spaanse families, vergezeld van vrolijke, meerkleurige parasols, opklapstoeltjes en uitpuilende koelboxen. De gebruinde kindertjes spelen lachend in het zand, vangen visjes en bouwen zandkastelen. De mama’s zien er stuk voor stuk geweldig uit. Schattige Spaanse vrouwtjes met prachtig haar, een pareo om hun lijf gedrapeerd en kleine voetjes in slippertjes met hakken.

En dan heb je mij, Hollands welvaren. Ik heb echt mijn best gedaan om er enigszins strand-fähig uit te zien. Écht. Gewassen haar in een losse knot, zorgvuldig uitgezochte mix & match bikini, Havaianas, toch een beetje mascara… Ik weet niet wat het is maar het lukt me niet langer dan een kwartier.

Na 1 golf in de zee die ik niet zie aankomen en met geweld over me heen dendert is het weer gedaan met de pret, alle moeite voor niks. Ik kom uit de zee, bikini nog nét aan mijn kont maar het elastiekje van mijn knot ben ik kwijt en de mascara inmiddels ook. Ik probeer nog nét even mijn broekje uit mijn kont trekken en het bovenstukje op zijn plaats te krijgen voor ik boven de waterlijn uitkom. Het beeld van een verzopen kat komt verrekte dicht bij de waarheid.

Mama ligt op het bedje naast me loeihard te snurken ter vermaak van een jong stel die me lachend aankijken. Ik maak haar toch maar even wakker.

Tegen de tijd dat we teruglopen naar het hotel is mijn voorkant bruin, maar op mijn achterkant prijkt een prachtig patroon van het ligbedje. Mijn schattige jurkje is een gekreukeld vormeloos vodje geworden, alles zit onder het zand, mijn hele lijf plakt. Ik ben een mengelmoes van zout, zand en zonnebrand. Het is hopeloos.

Serieus, hoe komen die beachbabes zo fris van het strand met 38 graden? Weet je? Ik geef het op ook. Ik ben gewoon toerist, ken hier niemand dus fuck the look. Ik duik morgen gewoon weer de zee in. Kopje onder. Ik kan dat.


1 reactie

Verwende draken

Dan zit je daar, een beetje relaxt met je wijntje op een strandkleed te kijken hoe andere mensen zich vermaken. Om je heen alleen maar  meerderjarigen en één groepje beachbabes met een klein meisje in roezel-bikini. Het meisje jengelt aan één stuk door terwijl haar mama druk door tettert met haar BFF, onderwijl zorgvuldig de make-up bijwerkend  terwijl het 38 graden is. (Jahaa, nutteloze info maar wilde het toch delen). Maar mama komt blijkbaar niet snel genoeg aan de wensen van de kleine heks tegemoet, dus het krengetje begint oorverdovend haar stembanden uit te rekken. Als klap op de vuurpijl wordt er een hoop zand in mama’s kwebbel gesmeten. Slim feeksje, aandacht gewekt van mama dus dat wordt scoren! Ik zou zeggen, oppakken die hap, even het koude zeewater in en afkoelen.

schreeuwerdMaar nee, mama zet haar Ibiza-hoed af, doet een greep in haar koelbox en tussen de flessen wijn duikt ze nog iets op waarmee ze haar kind denkt te paaien. De kleine feeks is inmiddels vuurrood van het geschreeuw en onvermurwbaar want het mini-mevrouwtje wil een groot ijsje. Dus mama trekt haar portemonnee uit de hippe strandtas, pakt het steeds harder krijsende secreet bij de hand en huppelt sussend richting de ijskar. De enorme Magnum, of iets in de richting,  die ze vervolgens krijgt is niet de juiste smaak dus het ding wordt met nog meer gekrijs zo in het zand geflikkerd. Serieus, ik zag het gebeuren en zat met open mond dit spektakel te aanschouwen. (Geen fraai gezicht bedenk ik me nu, die open snavel en een glas wijn in de handen..). Het volgende ijsje wordt besteld, ook niet helemaal wat de prinses wil, maar mokkend likt ze eraan en druipt af. Vervolgens kruipt ze op de schommel en mama wordt, alweer met enorm gebrul, gesommeerd haar te duwen. Ik heb het met gekromde tenen aangekeken, de imposante machtsvertoning van deze 4-jarige helleveeg. Dat hele tafereel heeft zo’n uur geduurd en ik had de prinses het liefste in een mui gedreven. Zonder bandjes.

Ik stoorde me mateloos aan deze verwende prinses, maar bedacht me op hetzelfde moment dat die moeder een schop onder haar hol (maatje 36, dat dan weer wel…) nodig heeft en niet dat kleine meisje. Ik miste wat corrigerende skills, maar wellicht was het wel gewoon een gesloopte moeder die geen energie meer had om het gevecht met deze draak aan te gaan.  Chapeau voor zo immens veel geduld. Ben ik nou zelf zo’n secreet van een moeder dat ik mijn kind de keuze zou hebben gegeven tussen een Raketje of helemaal geen ijsje? En dat hij ook prima zelf kan schommelen als het 38 graden is? En dat gekrijs en gemok bij mij vooral averechts werkt? Makkelijk lullen heb ik, die fase heb ik gehad en doorstaan en ja, ook met voldoende zwakke momentjes, helaas alleen nooit met maatje 36.

Vergis je niet, ik heb geen voorbeeldig kind die als kleuter alleen maar lief en schattig was. Want ja, ook ik heb keihard meegedaan aan deze pamper-cultuur. Ik heb hem met enige regelmaat ook verwenst naar een plek ver weg achter het behang. En ook híj heeft heus weleens de hele Albert Heijn bij elkaar geschreeuwd omdat ik boos werd dat hij een bloemkool met veel geweld in de flessen-automaat probeerde te proppen. Ik kon woest worden om al die keren dat hij vol overtuiging meedeelde zijn zorgvuldig gesmeerde boterhammetjes opgegeten te hebben, maar ze stiekem steevast door de brievenbus naar buiten schoof (wat je niet ziet is er ook niet hè?). En voor woeste mama’s moet je oppassen, dus de keren dat hij zo erg uit zijn plaat ging dat hij aan het zuurstof moest, ik kan ze op één hand tellen.

Ik vind het wat, die pamper- en verwen-cultuur. Ik voorzie grote problemen als deze kinderen straks in de keiharde zakenwereld terecht komen waar ze voor zichzelf moeten opkomen, hun eigen rug moeten dekken en er geen mama of papa is die de problemen wel voor ze fikst.

Gelukkig gaat mijn kind Psychologie studeren. Kan ie lekker zelf zijn problemen analyseren. En aan klanten straks geen gebrek vermoed ik zo..


Een reactie plaatsen

Mijn apegatje

gala (2)Daar gingen ze, deze heerlijke groep vrienden, strak gekleed in 3-delig pak of in sexy galajurken met splitten tot nét niet aan de navel en stilettohakken die ze al na een half uur vervloekten. Tijd om het allerlaatste feest op de middelbare school geheel in stijl af te sluiten. Ik geloof dat het een welkome afleiding was, met het oog op de aanstaande twijfelachtige uitkomst van de examens.
De meesten hebben het gered, de ene misschien wat gemakkelijker dan de andere, maar ze hebben er stuk voor stuk op hun manier voor moeten ploeteren. En vanaf het moment dat die vlag eindelijk naar buiten mocht zijn ze gaan feestvieren, hebben ze weinig geslapen en ongetwijfeld íets teveel alcohol naar binnen gewerkt. Maar ik vind dat ze het stuk voor stuk verdiend hebben. Het afsluiten van deze fase moet je niet zomaar voorbij laten gaan, daar moet je vooral heel veel memorabele momenten aan overhouden.

Ja, en daar staat ie dan. In een zaal vol trotse ouders, vrienden, overige familie en blije leerlingen die niet kunnen wachten tot ze dat diploma triomfantelijk in hun binnenzak kunnen steken. Veel fijne en diplomasociale vrienden en vriendinnen heeft ie gemaakt, deze jaren op het VWO en ik zie ze bijna allemaal voorbij komen vandaag. En een aantal die geen examen hebben hoeven doen zitten ook in de zaal, ter morele ondersteuning of gewoon, voor de borrel achteraf. Ik vermoed dat laatste.. Ze stralen, wat een prachtig gezicht is dat. En God wat zijn ze blij dat ze eindelijk klaar zijn op deze school en hun vleugels uit kunnen slaan.

En toch hè? Ik zie ook wel wat weemoedige blikken passeren, want het definitieve afscheid doet toch wat met deze feestbeesten. Want wat hebben ze hier, ondanks dat elke dag als ‘saai’ werd bestempeld en die ene leraar nog steeds een ‘lul van een vent’ is, een ontzettend leuke tijd gehad. Ze hebben hier herinneringen en vriendschappen gemaakt die ze stuk voor stuk voor geen goud willen missen. En ze zijn er wijs geworden. Oké tot op zekere hoogte, maar mijn zoon leest mee en ik wil hem nog even houden. 🙂

Hun allerlaatste momenten op deze middelbare school zijn een feit. Er wordt afscheid genomen van die ene favoriete conciërge die stiekem biertjes meedronk op de laatste schooldag, die toffe leraar waarmee ze Spotify playlists delen en die zomaar voorbij kan komen schuifelen op een technofeest in Amsterdam, die geweldige mentor die voor elke toets e-mailtjes stuurde met bemoedigende woorden en ze stimuleerde om alles eruit te halen wat erin zat. Het is klaar, op naar de universiteit waar ze ongetwijfeld weer fantastische nieuwe herinneringen gaan maken.

En terwijl al die gasten luidkeels blij staan te zijn en bier staan te kantelen aan de bar slikt deze vaatdoek stiekem de brok in haar keel weg. Mijn apegatje is een volwassen vent geworden, de tijd dat hij astronaut wilde worden of in een sterrenschip wilde gaan wonen was al voorgoed voorbij, maar op een dag als deze passeert dat toch weer even stilletjes de revue. In dit stadium gaat er steeds minder ruimte zijn voor een zorgende moeder. Heel gezond, deze ontwikkeling, maar voor mama blijft het een dingetje, dat niet meer zo nodig zijn.

Dan toch maar op zoek naar een gehandicapte adoptiekip die heel veel zorg nodig heeft, of jullie moeten een beter plan hebben? Dan hoor ik het graag.


Een reactie plaatsen

Het grote raadsel dat ‘jongvolwassene’ heet

Ik was er al uit dat mannen écht van Mars komen. Ik snap ze niet, zal waarschijnlijk ook nooit gaan gebeuren en daar heb ik vrede mee. Maar dat ik inmiddels zelfs mijn 18-jarige bloedje tot deze groep moet scharen.. dat vind ik toch wat lastig. Ik ben best een ruimdenkende moeder en die snappen toch alles? Niet dus.

Ik zal ter verduidelijking voor al die mannen die niet begrijpen wat ik bedoel even wat simpele voorbeeldjes erin knallen:

Mijn zoon kortgeleden: “Mam we gaan zaterdag met wat vrienden naar een technofeest in Amsterdam en we zijn zondagochtend rond 9 uur thuis. Mogen die vrienden dan bij ons crashen? Dan kunnen er twee in mijn bed en twee in jouw bed want jij bent toch altijd vroeg op..”  Ehm….. pardon??
Op mijn antwoord dat ze in de buurt wonen en dus met twee vingers in de neus op de fiets dat laatste stukje naar huis mogen trappen, werd verontwaardigd geantwoord: “nou dan hebben we de hele nacht doorgehaald en als je dan nog 2 km moet fietsen is dat wel behoorlijk taai”. Ehhh, wacht effe. Dus je kunt vanaf 12 uur ’s nachts tot ’s ochtends 8 uur los gaan in een of andere louche bunker, jezelf in het ochtendgloren in een metro of bus laten glijden die je bijna voor de deur afzet, maar die laatste 2 km zijn te taai?  Ik zal mijn Bead&Breakfast-tarieven even vet opschroeven, just in case.

En dat chillen bij iemand thuis dat aan sommige nachtelijke sessies voorafgaat.. Dan zitten er ineens 8 jongelui aan mijn tafel, de gang ligt vol Eastpak-rugzakken en mijn God, daar zit de complete Gall&Gall-aanbiedingscatalogus in verstopt, uiteraard aangevuld met zakken chips en vooral veel overige kruimelzooi. Jeeeeey! En als je dan denkt, daar komen ze de avond wel mee door… Niet dus. Regelmatig vind ik nog lege pizzadozen of ranzig stinkende shoarma-zakken in mijn kliko. Dat glijdt er bij die gasten nog makkelijk in na een 3-gangen maaltijd en ze houden verdomme nog een sixpack ook.

Godzijdank is het zomer en heeft hij een vriend met een jacuzzi waar het even beter vertoeven is dan bij mij.

Nog zoiets, de schat heeft sinds een tijdje zijn rijbewijs. Ik snap dat je dan wilt autorijden en dat de auto van mama best leuk speelgoed is. Maar dat de Vespa ineens ‘zwaar kut’ is en de fiets zelfs ‘nog veel kutter’ en het onbegrijpelijk is hoe je je daar al die jaren mee hebt kunnen vervoeren?  Wat een armoe als je dan onverwachts toch ineens de bus moet pakken naar Amsterdam in plaats van mama’s kekke Ka. Dat is afzien met een hoofdletter ‘A’.

En terwijl ik dit schrijf staat hij weer ergens met zijn liefje op één of ander festival met ‘een coole stage onder de A2′. Lijkt me énig, lekker knus onder een betonnen plaat wat biertjes drinken en dansen in zo’n toffe doorzichtige regenponcho.

Je bent geslaagd en dat moet je vieren. Liefst lang en vaak.

Ik zie een gelukkig kind met een gelukkig liefje en dat ze nog even los gaan voordat het echte studeren gaat beginnen.. van mij mag het. De vakantie in de luxe Portugese villa met nog 15 vrienden is gereserveerd en mama maakt zich geen illusies dat ze daar hun vitaminepeil even lekker gaan opschroeven. Ik mag blij zijn dat ze zo lekker sociaal zijn allemaal. Laat mama maar fijn in de waan dat het de komende jaren serieuzer wordt.

Die genen heeft hij niet van een vreemde. Zelfkennis noem ik dat 🙂