Angeli schrijft


4 reacties

Happy holidays

Happy holidays, wie verzint zoiets? Ja, inderdaad is het heerlijk om een weekje vrij te zijn, maar de kerstdagen worden altijd volgestouwd met verplichtingen waar de meeste mensen niet op zitten te wachten. Ik dus ook niet. Al jaren lang verzin ik allerlei prachtige scenario’s voor de kerstdagen, maar helaas. Het komt er toch steeds weer op neer dat we met het gezin in ons suffe Citroën-ei richting familie gaan, met op de achterbank ons eigengemaakt toetje in een Tupperware bewaardoos. Niks geen snelle ski-vakanties met vrienden, waarbij we onze zelf omgekapte boom met zijn allen decoreren onder het genot van vele glazen Sancerre. Nee, we hebben voor een godsvermogen op de markt een Nordmann gekocht, die versierd met ballen die we al járen hebben en we drinken er een warm glas goedkope glühwein bij om te vieren dat het ons weer gelukt is de boom recht in de poot te krijgen.

De kadootjes onder de boom zijn al weken geleden door ons samen gekocht. Wessel heeft al 3 weken kwijlend naar een doos staan staren waarin de nieuwste spelcomputer zit en wat een verrassing dat de pakjes die ernaast liggen allemaal het formaat hebben van een Playstationspelletje. Nu heb ik gelukkig wel een heel dankbaar kind dus bij elk spelletje kregen we een oprechte knuffel, maar toch… En natuurlijk ben ik reuze blij met mijn nieuwe racefiets en heb ik er geen moment spijt van dat ik daar mijn 13e maand aan gespendeerd heb, maar ik mis toch die verrassing. Gadver, wat klinkt dat verwend, maar toch voelt het zo.

Ik wil één keer kerst zoals in de film. Ik wil een enorme lange eettafel vol met vrienden, ik wil Rik in pak en met een paar hippe overwanten een dampende gevulde kalkoen uit de oven zien trekken, ik wil een tafel vol blije kindertjes die ook allemaal gewoon met de pot mee eten en niet zeiken over een coquille als voorgerecht, ik wil zelf in maatje 38 met een rood kerstjurkje een chocolade-bombe op tafel toveren en ik wil dat iedereen lief is voor elkaar. Nee, kerst kwam dit jaar niet eens in de buurt.

O, het was gezellig om spelletjes te doen met mijn gezin hoor en met de Top2000 op de achtergrond hielden we het nog best lang vol. Met 3 fanatiekelingen loopt dat nog wel eens anders af, en het was uiteindelijk een fijne 2e kerstdag.

Maar toch ga ik het het volgend jaar anders doen, alweer… Ik koop dit jaar in de sale alvast een rood jurkje in maat 38 dus jullie zijn voorbereid. En Rik weet het nog niet, maar hij gaat binnenkort alvast oefenen op de perfecte kalkoen, dusss… Voorzichtig met vuurwerk en tot 2012!

 


4 reacties

de Star Wars walkers

Maandagavond heb ik ze voor het eerst gespot. Ik zat bij een vriendin in de auto en mijn blik werd naar rechts getrokken en daar liepen ze: de Star Wars Walkers. Een groep aliens met rode lichtjes op de rug, stevig doorstampend door de donkere avond. Ze hadden haast, hun batterijen waren bijna op want de rode lichtjes knipperden onrustig in het donker. De fluorescerende gele survival hesjes wapperden mee op de maat van hun stappen. Ze waren er klaar voor, klaar om de wereld te veroveren en de paden tot hun eigendom te maken.

Bij nader inzien bleek het een groepje over-enthousiaste wandelaars te zijn met de nordic walking stokken stevig in de gehandschoende knuisten geklemd. Ze zongen nog net niet luidkeels “de paden op, de lanen in”, alhoewel ik dat niet met zekerheid kan zeggen want we zaten in de auto en waren druk aan kletsen over kleine kinderen die te snel groot worden. Ik heb er niks mee, dat wandelen met die prikkers, maar dan ook werkelijk he-le-maal niks. Ik vind het stom, het ziet er stom uit en al helemaal als je als verlichtte kerstgroep door weer en wind vrijwillig met je rode lichtje over een industrieterrein gaat wandelen. Ik snap het gewoon niet. De omgeving is deprimerend, je slaat je een slag in de rondte met je omgebouwde skistokken en dat knipperlichtje is ook raar. Waarom moet je trouwens zo’n halve bouwlamp op je rug hebben als je op de stoep loopt? Ben je dan bang dat de rest van de groep je anders kwijt raakt?  Of dat andere voetgangers je overhoop lopen omdat ze je niet aan zien komen? Nou geloof me, voor zo’n groep industrieterrein-hikers ga je als voetganger graag een paar meter opzij.

Gisteravond zag ik ze weer. Datzelfde stampende en dampende clubje. De stoep hadden ze aangevuld met het fietspad, want anders pastte het groepje niet in de breedte. Ik heb erover gedroomd. Deze groep gaat de wereld veroveren. In hun stokken zitten ongetwijfeld lasers waarmee ze mij zo van mijn racefiets kunnen meppen en voor ik weet hebben ze me geteleporteerd naar een verre uithoek in het heelal.

Ik overdrijf, ik dwaal af. Ieder zijn ding, zullen we maar zeggen. Ik hoop alleen dat als ik 60+ ben, iemand mij ervoor behoedt dat ik mijn racefiets inruil voor een paar stokken, thermosokken met een duidelijke L en R op de betreffende sok en stevige stappers.  Niet mijn ding, dat weet ik nu al…


1 reactie

Ik ben er weer!

Het heeft lang geduurd, maar ik ben er weer! Na een migratie van de vorige weblog-host, die volgens de beheerders 24 uur in beslag zou nemen maar na máánden nog niet werkte, ben ik overgestapt naar logze.nl. Mijn onuitputtelijke geduld (?) is uiteindelijk toch een langzame dood gestorven. Ik ga er weer tegenaan met een nieuwe weblog, dus ik zou zeggen: lees gezellig mee!