Angeli schrijft


3 reacties

De zweedse gehaktballentent

Begin van een nieuw jaar en voor mij weer reden om álles nu eens anders aan te gaan pakken. Te beginnen met de ongeorganiseerde bende die steevast op mijn eettafel neergepleurt wordt. Nu hebben wij een redelijk grote 6-persoons eettafel, maar we presteren het telkens weer, wanneer er een 4e persoon aanschuift, deze arme ziel tussen 2 stoelen op een krukje te planten met aanwijzingen over hoe te eten met je ellebogen strak tegen het lichaam gedrukt. Niet omdat het zo hoort, maar gewoonweg omdat dat de enige manier is om de hete aardappel in het daarvoor bestemde gat te krijgen. Er is namelijk bij ons standaard maar een halve eettafel ter beschikking. De andere helft wordt in beslag genomen door een laptop, computer, krant, afgetrokken achterkantjes van voetbalplaatjes en, als we even afgeleid zijn, een te dikke kat.

Dus jullie begrijpen me vast als ik jullie vertel dat ik dat spuugzat was. En de oplossing was makkelijk; een klein doch o zo pratisch computerbureautje dat mooi past achter de eetkamerdeur zodat alle 389 draden, flatscreen en bijbehorende  ronkende pc met blauwe knipperlichtjes aan het zicht zouden worden onttrokken. Nu betreft het hier een tijdelijke oplossing, omdat ik in mijn hoofd alweer een fantastisch designmeubel heb ontworpen dat Rik voor mij gaat maken (…) en waaraan we alleen nog maar met een miniscule strakke design Apple Ipad mogen werken, dus ik wil wel iets handigs voor weinig. En waar moeten we dan zijn? Inderdaad: de zweedse gehaktballentent annex woonwinkel en wel direct.

En Ikea op zondag is feest, vooral tijdens de Plundra-weken… Ik had mijn kind omgekocht met een McFlurry als hij mee zou gaan en we hadden ons thuis terdege voorbereid voor deze expeditie. Het artikel was op voorraad, het stellingnummer en vaknummer stonden duidelijk geschreven op een opgevouwen briefje in mijn rechterjaszak en we hadden de goede schoenen en imposante donsjacks aan om als 2 American Football-spelers de Ikea door te stormen, in 1 rechte lijn naar stelling 14.

De eerste schrik trof ons bij de inrit van Ikea. Als het wemelt van de parkeerwachters in  geel-oranje hesjes, schoenen met stalen neuzen en een blik alsof ze je voor het minste of geringste met auto en al van het parkeerdek flikkeren is het verstandig je toch wel enigszins voor te bereiden op het ergste. En dat waren we: we waren zelfs uitstekend voorbereid. We manouvreerden stoïcijns, de fluorescerende parkeereikels negerend, ons Citroën-ei vlakbij de ingang en liepen als 2 doorgewinterde Ikea-shoppers recht op ons doel af: Stelling 14.

En inderdaad, er lagen genoeg bureautjes op voorraad: met een wit laatje, beuken laatje, bruin laatje zonder laatje, met kastje, met gesloten zijkant, met open zijkant… en het mooiste is, dit staat NIET vermeld op de doos. En ook niet op mijn briefje, want daar stond ALLES op behalve het artikelnummer. Op hoop van zegen maar een doos met een wit stickertje op een platte kar gesjord en op naar kassa 9, waar een verveelde cassière achter haar kassa probeerde te verdwijnen in de hoop dat ze niet gezien werd door aanstormende lieden met karrevrachten vol Plundra-artikelen. Jammer. Binnen 1 minuut stonden Wessel en ik triomfantelijk aan de andere kant van de kassa elkaar een vette high five te geven.

En dan sta je boven op het parkeerdek met je platte kar te genieten van de skyline van de Bijlmer, blijkt je karretje te breed te zijn voor de roltrap. Ik zeg, UITSTEKEND over nagedacht, Ikea.. Wie verzint zoiets?? Dan moet je dus óf je loodzware doos op je nek slingeren óf overhevelen in een boodschappenkarretje en geloof me, beide opties zijn niet handig als je niet minimaal 3x per week in je strakke halterhempje aan wat imposante gewichten staat te sjorren in de sportschool. Maar goed, met gebundelde krachten hebben we het pakket weten over te hevelen en  uiteindelijk in de auto te krijgen en binnen 20 minuten waren we thuis. Missie geslaagd zou je zeggen. Niet helemaal dus, want het zou niet Ikea-waardig zijn als je een produkt onbeschadigd danwel compleet uit de Ikea-doos tovert. Yep, nu dus ook. Het laatje was beschadigd… Maar het idee dat ik weer 15 km heen en 15 km terug moest rijden met een lullig laatje en me  weer in die hysterie zou moeten storten werd zelfs mij te veel.

Een rol plakband doet wonderen bij loszittende laatjes kan ik je vertellen. En dat zeg ik en ik ben een perfectionist, dus kan je nagaan. Niemand die het ziet, dus we praten er ook niet meer over oke? En over een tijdje hangt er sowieso een design-meubel aan de wand. Compleet en onbeschadigd. Toch? Rik? Please?