Angeli schrijft


7 reacties

Daar gaat hij…

Daar gaat hij dan, op zijn 26 inch fiets, rugzak om, gymtas in het kratje en o zo stoer met zijn hoge gympen en afzakbroek. Mijn knul voor het eerst naar de ‘middelbare’. Hij heeft er zin in, is klaar met de basisschool en ik? Ik sta met een brok in mijn keel met mijn mobiele telefoon foto’s te maken van mijn kind die net 12 jaar is geworden en begint aan zijn eerste rit naar het VWO. Een nieuwe fase.

Zondag hebben we alvast zijn verjaardag gevierd met, je gelooft het nooit, een zelf gemaakte Iphone-taart. Ja, jullie lezen het écht goed. Niks geen Batman- of Cars-taart meer die we zo heerlijk kant-en-klaar bij de bakker konden bestellen. Nee, meneer wilde een creatieve uitspatting van formaat en dat is het geworden, ook qua financiën. We hebben er een godsvermogen aan gespendeerd; je wil niet weten hoeveel blokken marsepein we verkloot hebben voordat we een enigszins toonbaar exemplaar in elkaar hadden geknutseld. En nog afgezien van de bak-attributen die we natuurlijk helemaal niet hadden en wel heel hard nodig waren voor het vervaardigen van de ultieme verjaardagstaart. Ik kreeg van Rik een spatel en een ingenieus snij-ding om een taart te halveren cadeau, waarschijnlijk in de hoop dat ik me ga ontplooien tot een waar bakwonder. Wonderen bestaan zeggen ze, dus Rik, ‘keep up the faith’!

Maar goed, ons bloedje was helemaal blij en beter verwend dan verwaarloosd, zullen we maar zeggen. Het tijdperk van de kinderpartijtjes is godzijdank ook passé en ik vind dat niet zo’n straf. Zo’n middag met vrienden, familie en een stel opgeschoten jongens bevalt prima, mama kan aan een wijntje en hoeft niet na afloop nog 8 kinderen op 8 adressen af te leveren en satéetjes van de barbecue gaan er nét iets beter in dan broodjes knak of met slagroom versierde eierkoeken.

De kneuterige plannen die ik gemaakt had voor zijn eigenlijke verjaardag op maandag, gezellig samen een dagje naar de dierentuin, kon ik op mijn buik schrijven. Nee, mijn kind had daar andere ideeën over. In plaats van slenteren door een dierenpark had hij slenteren door de Mediamarkt op zijn agenda staan; het scoren van een webcam zodat hij met vriendjes kan Minecraften en als feestelijke afsluiting een grillburger uit de muur van de Febo. Hoe spannend kan het worden…

(Even terzijde, dat hele Minecraft-spelletjes-gebeuren gaat overigens compleet aan mij voorbij, want ik begrijp er geen reet van en dat voor een ex-IT’er. Dussss….)

Wessel vond het uiteindelijk een zeer geslaagde middag, met zijn goed gevulde Mediamarkt-zak en ik? Ach, ik snap het wel. Ik voel me net zo als ik uit een schoenenwinkel of kledingzaak loop met een gevuld tasje. Zo blij als een kind, in dit geval een aanstormende puber.

Vanmorgen stond hij op, een tikje nerveus. Zijn stoere broek moest aan en voor de vorm werd er wat deo in de rondte gespoten. Een nieuwe fase is nu echt definitief ingegaan.

Ik weet het, hij is er klaar voor. En eerlijk gezegd,ik ook, want ik heb na 8 jaar inzet geen zin meer in die k*-klusjes op school. Luizen pluizen, knakworstjes in bladerdeeg draaien voor het kerstdiner, plakkerige klaslokalen schoonmaken en wéér naar de muziekavond waar elk jaar kleine kindertjes hetzelfde K3-liedje proberen op te voeren of op een mini-gitaartje een ondefinieerbaar deuntje staan weg te tokkelen. Echt heel ontroerend, ik meen het, maar ik ben er wel klaar mee. Ik heb geen zin meer in kinderkledingbeurzen en het begeleiden van groepjes niet luisterende snotneuzen naar één of andere suffe bloementuin. Ik snap het, écht! Het is allemaal heel leuk en snoezig en zoet. Voor een aantal jaren..

En terwijl ik dit typ vraag ik me af wie er nou het meeste klaar is met de basisschool en een nieuwe fase ingaat, ik of mijn kind.

I rest my case….


8 reacties

Gardameer Holladiééé!

Zo, terug van onze zomervakantie aan het Gardameer. Onze eerste keer aan het meer en tevens onze laatste. O, het was gezellig en we hadden heerlijk weer, maar om 1200 km te rijden om in Bakkum terecht te komen is wel wat overdreven. Maar even vanaf het begin.

De feestvreugde begon in Zwitserland. Wat waren we blij dat we na 11 uur hangen in ons Citroën-ei, geplette broodjes vergezeld van een klets koude koffie nuttigend en plassend op gore parkeerplaats-WC’s die ellendige Gotthard-tunnel achter de rug hadden. Voor de onwetenden onder ons: dat is één groot zwart stinkend 2-baans hellegat van 17 km dat je door de krochten van een Zwitserse Alp moet voeren.  Ik was er wel klaar mee en mijn flesje ontsmettingsgel begon akelig leeg te raken. En we waren moe,  dus een kneuterig Zwitsers hotelletje en een bordje Geschnetzeltes mit Pommes en een pul bier waren meer dan welkom. Nou, vergeet het maar. We (lees: Rik) hebben 3 uur lang vloekend elk lelijk dorp langs elke afrit gehad maar een 3-persoonskamer in Zwitserland is zoeken naar een speld in een zwitserse hooiberg. Uiteindelijk waren we dat gezoek naar een idyllisch Von Trapp-pensionnetje zó zat dat we zijn doorgereden naar Italië. Pas in Como vonden we een mooi, schoon hotel, terrasje, hapje, drankje… De Van der Elstjes waren weer blij…

De volgende dag door naar het Gardameer, naar onze prachtige 4-sterren camping met luxe tent. De camping was er en de tent ook. Daar is alles mee gezegd. Ten eerste had het camping-management er stiekem zelf 2 sterren erbij geplakt en was de tent een vooroorlogs exemplaar waarin de Vacansoleil-medewerkers vruchteloos hadden geprobeerd met halve boomstronken de aftandse keukenkastjes en ander onheil nog enigszins waterpas te krijgen. Maar goed, de port-a-potti kreeg zijn ere-plaatsje, een sopje door de zweet-tent gehaald, beddengoed ontdaan van wantsen en ander ongedierte en een stralende zon en dan ben je al snel tevreden als Nederlander. Het welkomstpraatje van Ineke en Piet, de Vacansoleil-goeroes had ik voor geen goud willen missen… Happy campers pur sang, die ons gelijk al voorzagen van handige tips wat te doen met het grondzeil bij heftige regenval en waar de lekkerste frieten te krijgen waren. Nou, dat beloofde wat!

Onze overburen waren Duitsers en ze waren de trotse bezitters van Felix der Dachshund, die met een halve drol aan zijn kont over ons pad schuifelde.  In het meer stikte het van de waterslangen,  de keien op het strand waren zo groot dat ze niet eens irritant in je bikinibroekje konden gaan zitten en het toppunt van de dag was de aquagym om 10.00 uur en dan hield het wel zo’n beetje op. Niet dat we meededen maar kijken naar eenzame dames die desparaat met hun cellulitis-billen in te kleine roze bikini’s stonden te schudden maakte veel goed. Ik ben geen over het paard getild meisje, maar dat volk op die camping! De rimpelige poepbuine Sally Spectra die altijd en overal voordrong omdat ze al jáááren op die camping kwam en dus aanspraak maakte op haar verworven rechten (?), de veel te brede patser die regelmatig met zijn gouden koningsketting over de camping sjouwde, het 60+-camping-kadaver met de diamanten navelpiercing… O, en dan die foute kerels die al een erectie krijgen door alleen maar te brallen over de hoeveelheid PK’s van hun boot. Dat volk dus. Brrr. Maar goed, Rik wilde naar het Gardameer, dus geen gezeur.

Maar er is ook goed nieuws. Het fietsen in Lombardia mensen, het fietsen. Wat een genot, wat een uitzichten, wat een prachtige routes, gave beklimmingen en wat een mooie Italiaanse fietscultuur. Ik ben geen Italiaan tegengekomen die niet gesoigneerd op zijn stalen ros zat. Alles klopt, en ik zie dat graag. Ik vond fietsen in Frankrijk leuk, en natuurlijk is het een uitdaging om een keer de Alpe d’Huez op te fietsen, maar eigenlijk is het ook best saai en ik vind dit persoonlijk zoveel mooier. De verrassing die je na elke bocht tegenkomt, je weet nooit of het een stukje klimmen of dalen wordt, het uitzicht op een nieuw stukje van het meer, een cappuccino op een met kasseien bestraat pleintje in een oud Italiaans dorpje en weer verder fietsen tot de volgende verrassing je overvalt.  De Italianen die ‘forza bella!’ naar je roepen als ze je met een bloedgang voorbij racen (het was de Astana-ploeg die aan het trainen was, dus dan mag het… ). O mensen wat wordt een fietser hier blij van. En je komt bijna geen toerist  tegen want die hangen allemaal brallend in hun speedboten op het water en gieten zich vol met goedkope prosecco. En dat moet vooral zo blijven.

Ik kan nog wel een bladzijde vol schrijven over onze belevenissen en wellicht dat er nog een vervolg komt, maar  voor nu hebben jullie in elk geval al een kleine sfeerimpressie.

Dit was onze laatste keer Gardameer maar zeker niet onze laatste keer Lombardia. Want 1 ding is zeker, dit is voor ons de fietshemel op aarde…

A presto!