Angeli schrijft


7 reacties

In de shit

Gisteravond lag  Rik lekker op de bank, muziekje in zijn oren, beetje chillen, je kent dat wel. Nog even relaxen voor de spinning les, nog even naar de wc en op naar de sportschool. Helaas.

Bij het openen van de wc-deur stapte Rik in een bad met douchewater dat zich wonderbaarlijk genoeg door de wc een uitweg had gebaand naar buiten. Het water stond net niet hoog genoeg om onze eiken vloer te verkloten, dat was dan wel weer een enorm voordeel vond ik zelf. Rik ervoer dat toch wat anders. Weer een verstopping en een verstopt riool sucks. Big time. Een tweede voordeel vond ik zelf toch eigenlijk wel dat ik eindelijk een verklaring had voor de putlucht van de afgelopen weken, die ik vruchteloos heb proberen te camoufleren door bijna  dagelijks de wc uitgebreid te soppen en liters chloor en eucalyptus-zeep er doorheen te jassen. Ook hier liet Rik het positieve puntje even aan zich voorbij gaan.

Sinds de dijkdoorbraak 10 jaar geleden hebben we in de buurt met enige regelmaat last van verstopte rioleringen, stoepen die spontaan wegzakken in het brandgangetje, kieren die zomaar tussen stoeptegels verschijnen en waar je zo lekker met je fietsband in blijft hangen en onkruid dat normaal gesproken welig tiert aan de waterkant.

Maar goed, op het moment dat Rik zoiets constateert verandert hij in no time van een aardige vent in een boos ADHD’tje. Met een bloedgang en het spuug in de mondhoeken worden de stoeptegels uit mijn pad gerukt om te constateren dat de overloop die begin dit jaar speciaal is aangelegd door de rioleringsboer, weer tot aan de nok toe gevuld is met badwater en overige shit en voor geen meter richtig riool stroomt. En dat is feest…

Trekveren en andere toebehoren worden uit de schuur getrokken en ik sta erbij en kan alleen maar roepen dat hij zijn mooie Denham broek uit moet doen en ouwe rotzooi aan zijn kont moet trekken. Voor de rest durf ik weinig te zeggen want als Rik een spade in zijn hand heeft kun je beter uit de buurt blijven. Zeker in het geval van een verstopte riolering om half 8 ’s avonds. Voor je het weet wordt je bedolven onder de klei die woest uit het gat wordt geschept of heb je een trekveer met rioollucht in je nek.

Uiteindelijk bleek  er een enorme knik in de rioolbuis te zitten. Goh, wat raar dat alle shit dan letterlijk voor de knik blijft hangen zeg. De bewuste knik ligt godzijdank in gemeentegrond dus dat is fijn voor onze portemonnaie, na die 400 euro die de laatste verstopping ons gekost heeft. En dat is ook fijn voor het behoud van onze gezinssituatie want Rik zag zijn hele salaris alweer letterlijk in de grond verdwijnen. En daar wordt een mens niet blij van toch?

We moesten dus noodgedwongen de nacht door komen zonder water weg te laten lopen en dat is best lastig. Want wat doe je dan als je geen trek hebt om midden in de nacht de buren wakker te maken voor een bezoekje aan hun toilet en ook geen nachtelijke uitstapje wil maken naar de bosjes, met het risico opgepakt te worden voor wildplassen of andere gore aantijgingen? Juist ja, de porta potti! We hebben het camping wc’tje, waarvan we gehoopt hadden dit nooit meer te hoeven gebruiken, weer fijn gevuld met chemisch gif en het kinderpleetje op de badkamer gezet. Ik kan je verzekeren, daar is ’s nachts dankbaar gebruikt van gemaakt in dat zeikgezin van ons. We hebben er vrolijk op los gepompt vannacht, want dat doe je met een campingpleetje, pompen…

De riolering wordt, terwijl ik dit typ, gerepareerd en hopelijk mag ik vanavond bij thuiskomst de porta potti, die ik op Marktplaats wilde parkeren,  weer fris en schoongemaakt uit het zicht laten verdwijnen. Fijn idee dat je weer op een grote-mensen-wc mag plassen. Probleem weer opgelost en die porta potti? Die hou ik voorlopig nog maar even.


3 reacties

over jeugdsentiment op de ‘middelbare’

De eerste weken ‘Middelbare’ zitten erop; een enerverende tijd, zowel voor mijn kind als voor mij zelf. Maar eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik het stiekem best leuk vindt! Oké, er zijn wat minpuntjes waar we niet op voorbereid waren, vooral voor mijn kind, maar het is te overzien.

Ten eerste is het verdomd jammer dat die kinderen in groep 8 niet alvast wat kettlebell- en aanverwante krachttrainingen krijgen, want het valt verdorie niet mee om elke dag een blok beton van een kilootje of 8 over je schouders te werpen. Daarnaast is het loodzwaar in je fietskrat, zeker als daar nog een gymtas bijgepropt wordt. Het vergt dus voor de kinderen behoorlijk wat vaardigheden om niet in de eerste de beste bocht om te donderen met je gevulde krat danwel achterover te kletteren met je hippe O’Neill of Eastpack rugtas. Ik zie daar toch alvast een verbeterpuntje voor de basisschool. Laat ze in groep 8 alvast wennen aan ondraaglijke spierpijnen in schouders en nek en wat val-breek-trainingen zouden ook een uitkomst zijn, dan komt het allemaal niet zo hard aan als ze voor het eerst naar de middelbare school gaan.

Daarnaast hebben ze nog een puntje laten liggen, het huiswerk. Mijn kind komt van een o zo gezellige Jenaplan-school waar de kinderen nauwelijks huiswerk hebben gekregen. Ja af en toe een werkstuk over kitesurfen of een ander boeiend onderwerp voorbereiden, maar dan mag je iets in elkaar flansen over een onderwerp dat je zelf leuk vindt. En dan heb je een legitieme reden om uren rond te surfen op het internet om informatie bij elkaar te scharrelen… En een boekbespreking houden over een spannend boek en af en toe wat plaatsen in je hoofd stampen voor topo is ook nog wel te overzien. Nee, dan de verplichte kost waar ze nu tegenaan lopen. Ik heb me totaal onvoorbereid opgeworpen als vraagbaak voor onvoorziene problemen. Heel dom en bijzonder naïef. Dat houdt namelijk in dat ik zelf net zo hard aan de bak moet met vakken als wiskunde want die info over vierhoeken, diagonalen berekenen en rekenkundige stellingen heb ik ergens wel opgeslagen, maar het is wel heel erg diep graven. En dat valt niet mee kan ik je verzekeren want die hersenen hebben in de loop der jaren zoveel te lijden gehad dat alleen de leuke dingen heel goed zijn blijven hangen, en wiskunde viel daar niet echt onder…

Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik wel retetrots ben op mijn kind. Want al staat de buurjongen, die nog wel in groep 8 zit, stralend met zijn BMX voor de deur te stuiteren, dan gaat mijn kind tóch eerst (uit zichzelf!) aan zijn huiswerk. Voor nu althans… En wat fijn dat hij, als hij daarmee klaar is, ook weer even zo’n stuiterend exemplaar wordt die nog graag met BMX onder zijn gat naar het speelwoud gaat om zichzelf genadeloos over heuvels en traptredes te storten.

Afgelopen woensdag hadden we kennismakingsavond op school om de mentor even goed te kunnen bekijken en ‘en passant’ nog wat jeugdsentiment op te kunnen snuiven. Het voelde best lekker op die school en de mentor zag er exact hetzelfde uit als die van mij zo’n 100 jaar geleden. Spijkerbroek, slobbershirt en te groot colbertje waarvan de schouders halverwege de ellebogen hingen. Dat straalt toch op één of andere manier gelijk vertrouwen uit. Fijn om te merken dat er in al die jaren eigenlijk geen steek veranderd is. De klassen zien er hetzelfde uit en de leerkrachten ook. De wc’s ruiken net zoals vroeger (..), de geodriehoek wordt nog steeds netjes vastgeplakt in de omslag van de agenda, de leuke plekken in de kantine zijn voor de bovenbouw en de rector is nog steeds niet mijn favoriete persoon.

Mijn kind heeft het er naar zijn zin en dat is gewoon heel erg fijn.

Ze zeggen dat alles veranderd rond de kerst, dat ze dan ineens zoveel groter zijn, zoveel zekerder van hun positie op de middelbare school en dat het grote dwarsliggen dan pas echt begint. Bij die van mij niet. Die bedreig ik gewoon met het niet meer achter zijn kont aan zitten en volgens Meneer de Mentor zijn ze daar stiekem juist heel erg blij mee… Ik hoop dat hij gelijk heeft.