Angeli schrijft


4 reacties

Afscheid van een tentfeest

Ik weet het nog als de dag van gisteren, mijn allereerste tentfeest. Ik was 34. Jawel! En denk nou niet dat ik mijn hele jeugd als een eenzaam muurbloempje op mijn kamer met Blondie- en Spandau Ballet- posters heb doorgebracht. Nee, ik kom uit de stad en wij hadden geen schuurfeesten. Wij hadden straten vol kroegen en discotheken en een jaarlijks parkfeest. Het was een wilde tijd in de stad, maar dat snappen jullie wel. Of het lag aan mij, dat kan ook.

Ik ging op mijn 34e dus voor het eerst met Rik mee naar een tentfeest. Ik had geen flauw idee wat ik kon verwachten en ik was eigenlijk in de veronderstelling dat Rik een paar knusse partytenten met lampionnetjes in zijn tuin had gezet waaronder wij met zijn allen een wijntje zouden nuttigen. Ik had dus ook zorgvuldig mijn outfit geklozen en was heel trots op mijn prachtige spiksplinternieuwe zwarte laarzen en zwarte colbertje. Wist ik veel.

Het bleek dat we naar het Blauwe Apen feest in één of andere louche schuur in the middle of nowhere zouden gaan. Slecht plan en verkeerd gekozen outfit. Buiten tot mijn enkels in de modder en binnen tot mijn knieën in het stro, pislauw bier drinken uit een gieter (!) en ondertussen op een groot scherm naar tekenfilmpjes van de Pink Panter kijken. Ik snapte niks van die stampende boeren die het geweldig vonden om een plastic gietertje aan hun giechel te zetten dus na een uurtje was ik het spuugzat. Nieuwe laarzen geruïneerd, colbertje stijf van het bier en rooddoorlopen ogen en dito hooikoorts-neus van het ploeteren door het stro. Je begrijpt dat dit hé-le-maal mijn ding was…

Regelmatig werd ik door Rik meegesleurd naar dit soort zuipfestijnen en ik vond het niks. Tot AJOC. AJOC was de bom, een supergroot Pinksterfestival met echt goede bands zoals de Golden Earring, Anouk, Kane en Jan Smit. (Huh? Wie? Ja die ook, ja…) Mijn eerste AJOC-avond was er één waarop De Kast optrad. Toen zanger Syb me tijdens een mierzoete ballade te lang in de ogen keek was Rik het zat en werd ik verwijderd van de eerste rij. Maar ik had wel de smaak te pakken, dus het werd een jaarlijks terugkerend fenomeen. Ik onderging zelfs gelaten het biersmijten en leerde onderwijl moeiteloos kotsende tieners te ontwijken en hangend te piesen boven een natgezeken toilet. Ik was een natuurtalent; ik kon moeiteloos buiten in de vreettent een vet patatje mayo naar binnen werken en hoppa, weer aan het bier zonder ziek te worden. En ik leerde de juiste outfits kiezen voor zulke festijnen.
Ik draaide mijn hand er niet voor om om zelfs als een hoogzwanger grobbekuiken mijn entree te maken op het AJOC-feestje in een onvervalste spijker tuinbroek. Hoe ver kan je zinken.

Maar vanochtend bereikte mij het volgende verontrustende bericht:

En daar wordt je als import dorpsbewoner niet echt heel vrolijk van. Zoveel is hier niet te beleven dus als het enige jaarlijkse hoogtepunt (de Sint-intocht daargelaten) wegvalt is het hele dorp in shock. En dan vooral de kersverse jeugd die 2013 als festival-ontmaagding op het programma had staan.
Maar hé, ik zie aan dit hele trieste bericht toch ook wel een fijn pluspuntje: ik hoef mijn zoon dus voorlopig niet dronken in één of andere voortuin tussen de lavendel uit te plukken waarin hij met zijn fiets is beland. Hij is pas 12 dus ik moet me eigenlijk niet druk te maken, maar tegen de tijd dat hij er wel heen mag, over pak-em-beet een jaar of 12, zijn tentfeesten zó 2012 dat hij niet eens meer hoeft. Hoop ik.

Ach, elk nadeel heeft zo zijn voordeel. De afgetrapte festival-schoenen mogen nu eindelijk in de kliko. Afscheid nemen, dat is het. Dag AJOC.


12 reacties

50 tinten in de keuken

Wat een hype, dat 50 tinten-boek zeg. En als je het niet gelezen hebt heb je waarschijnlijk geen idee waar ik het over ga hebben, dus wat mij betreft mag je dan dit blogje als niet geschreven beschouwen. Dus mannen, aan het werk maar weer! Zo, kan ik weer ongeremd verder schrijven…

50 tinten is nou niet bepaald hoogstaande literatuur en eerlijk gezegd had ik na een paar hoofdstukjes wel al wat irritatiepuntjes.

Het feit alleen al dat de hoofdpersonen zo’n 5x per dag ‘hot & steamy’ seks hebben. Pfff, yeah right! Welk mens heeft überhaupt de tijd om naast een baan ook nog eens 5x per dag elkaar uren lang met een zweepje of zilveren balletjes te lijf te gaan? Nou, ik dus niet. Anastasia wel, maar die hoeft zich dus ook nooit een hernia te sjouwen aan kratjes bier, stront uit kattenbakken te vissen en haren uit een doucheputje te pulken. Nee, dat laat ze lekker doen door de huishoudelijk hulp van haar schatrijke vent. Ja, zo kan ik het ook. Als ik geen reet heb te doen kan ik ook met gemak 5x per dag in de handboeien gaan hangen. En dan die innerlijke godin van haar die moeiteloos dubbele flikflaks en radslagen met 3-dubbele salto’s uitvoert zonder daarbij totaal de vernieling in te gaan. Waar zit dat takkewijf bij mij in godsnaam verstopt? Ik wil ook wel eens de illusie hebben dat ik een turnster van wereldformaat ben die zich moeiteloos in allerlei posities kan vouwen en zo lenig is als gekookte spaghetti.

Ik kan nog legio irritatiepuntjes bedenken en jullie waarschijnlijk ook, maar toch lezen we met zijn allen stug door, dus wat is dat dan dat ons zo triggert? Is dat hele boek voor vrouwen mischien de vervanging van datgene waar menig man met enige regelmaat zijn computer voor bezoekt?

Ik spreek niet uit ervaring hoor, is maar een theorie..

De schrijfster kan er ieder geval een vette cracotte met ganzenleverpaté van eten. Elke dag als ze dat wil. Tsss, ik kan dat ook hoor, een erotische thriller schrijven. Zien? Oke, komt ie:

Ze liep de broeierige keuken van het met 2 Michelin-sterren bekroonde restaurant binnen en daar stond hij, op nog geen 2 meter afstand: de meest goddelijke chefkok die ze ooit had gezien. Om zijn ietwat corpulente lijf hing een zwoele zweem van vanille gemengd met karamel,  wat bij haar een opgewonden gevoel teweeg bracht. Ze  was dol op vanille met karamel.

De chefkok leunde losjes tegen de koelwerkbank in zijn met vanillevla bedruppelde koksbuis en zijn omfloerste blik bleef te lang hangen ter hoogte van haar weelderige dijen. Zijn hete blikken deden haar blozen en ze voelde de spanning opbouwen rond haar amuse. Met een wulpse beweging van haar heupen deed ze een stapje naar voren om de zoete geur, die haar zo in extase bracht, nóg beter te kunnen absorberen. Ze kon hem nu recht in zijn broeierige ogen kijken.

Maar wat was dat? Verbaasd dwaalde haar blik af naar de enorme  deegroller die duidelijk zichtbaar was in zijn blauw geruite koksbroek. Beschaamd en met rode wangen wendde ze haar hoofd af en even wankelde ze op haar vuurrode stiletto’s. Snel greep ze zich vast aan zijn blonde krullende woelhaar en hij slaakte een gil van puur genot door deze onverwachtse pijnprikkel. Plots werd haar blik werd getrokken naar de hetelucht oven, waar een dampend gevulde braadslee schreeuwde om haar aandacht. Heupwiegend liep ze met haar te kleine schortje richting oven, terwijl de kok haar op de voet volgde met de bedruipspuit.

De kok boog zich over haar prachtige gewelfde rug heen en opende met zijn gehandschoende hand, in één vloeiende beweging de klep van de oven. Gewillig boog ze zich voorover om het warme vlees met het zilte vocht uit de spuit te bedruipen. De verhitte kok zag zijn kans schoon en gaf haar met zijn jeukende hand een ferme tik op haar voluptueuze billen terwijl hij kwijlend op zijn pollepel zoog. Hij genoot met volle teugen terwijl zij haar vingers brandde.

En? Wordt het wat? Denken jullie dat ik hier rijk van kan worden? Of toch maar terug naar het aanrecht. Zal het laatste wel weer zijn. Heb ik weer….