Angeli schrijft


3 reacties

Dag 2012, hallo 2013!

2012Nog een paar uurtjes en 2012 zit er weer op. Weer een jaar voorbij en halleluja, geen nare begrafenissen, vervelende scheidingen of andere enge belevenissen dit jaar. En dat is best een keer fijn, voor de verandering.
Ik heb veel genoten dit jaar, mede dankzij mijn lieve vriendinnen, die me met regelmaat de tranen in mijn panty hebben laten lachen. Van vacuum trekkende slippers op de Zwaluwhoeve tot catwalk-waardige wandelsessies in een roze/witte Snoopy badjas in een Van der Valk-hotel. Culinaire dagen op de sjiekste chateaus van Zuid-Nederland, doorzakken met feestbeesten, Rik, die mijn oeverloze gezeur over een te snel groot wordend kind met een glimlach heeft aangehoord en een kind die mij om diezelfde reden heeft uitgelachen.

Een paar memorabele dagen uit 2012:

Meedoen met de toerversie van de Amstel Gold Race. Wat was het leuk! Tot na pak-em-beet zo’n 80 km trappen de regen met bakken tegelijk uit de hemel kwam en we de kasseitjes in de Limburgse heuvelen niet meer konden onderscheiden van de goten die ernaast lagen. De afdalingen waar we soms zelfs af moesten stappen om niet in volle vaart met je fiets de kroeg in te knallen. Geen heroïsche finish maar een soppende broekzeem, verkleumde vingers en het water klotsend in de raceschoentjes. Maar ondanks alles was het genieten en hopelijk zijn we in 2013 weer van de partij.

Hét hoogtepunt van 2012 was toch wel Alpe d’HuZes. Wat hebben we daar naartoe geleefd en wat een prachtweek was dat, zoveel emoties, zoveel tranen en zo verschrikkelijk veel saamhorigheid daar boven op die berg. En wat was ik dicht bij mijn vader en al die vriendinnen die al jaren geleden de strijd hebben verloren. Wat een kloteberg om tegenop te fietsen maar wat een helden langs de kant van de weg. Wat een mooie ontmoetingen met zoveel bijzondere mensen en wat was en ben ik nog steeds trots dat ik mijn steentje heb mogen bijdragen aan de geweldige opbrengst hiervan. Ik weet zeker dat er mede dankzij al die mensen die zich op welke manier dan ook hebben ingezet iets kan veranderen. Dankjewel Alpe d’HuZes, voor deze prachtige ervaring en ooit ben ik er weer bij. Beloofd.

Vlak daarna onze kennismaking met het Gardameer. Geen succes, maar ik geloof dat dat al bekend was. We hebben er genoeg over gezeken geloof ik… Teveel Johnny’s en Anita’s, teveel kakbruine gerimpelde 65-plussers met gehuurde boten, een gore bungalowtent met een 2e hands Portapotti, enge slangen in het meer die je wilden verslinden en een bloedchagrijnige Rik die het hele gezeik van een stikhete tent en gesleep met pleepapier spuugzat was. Wat fijn dat we racefietsen mee hadden want de hele dag op die camping met de penoza uit het westland en hun witgewaste bootjes was onze scheiding geworden.

En toen was de grote dag daar. De dag dat mijn bloedje naar de middelbare school ging. Hij was toch pas net uit de luiers en de dag dat hij voor het eerst aan mijn hand naar groep 1 ging was toch nog maar kort geleden? Op zijn grote fiets met een loodzware rugzak in de mand vertrok hij, zo ontzettend klaar voor de middelbare school maar zo onzeker en vol spanning. En nu? Het is net alsof hij al jaren op die enorme school rond banjert, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat je bij vrienden die je net kent gaat chillen, filmpjes gaat kijken, druk met elkaar twittert en ‘appt’, zeikt over huiswerk maar het uiteindelijk toch maar lekker doet op die school. Ik ben er trots op, op dat mannetje van mij. Hij is gegroeid en ik groei met hem mee. Gewoon, omdat het niet anders kan.

De laatste dagen van het jaar slijten we met luisteren naar de Top2000 op radio 2. Dat is 6 dagen lang zwijmelen van wilde stapavondjes, jeugdliefdes, posters van Bowie en Bono op de slaapkamerdeur, clipjes kijken van KC and the Sunshine Band met hoog getailleerde wijde pijpen broeken en luisteren naar mooie nummers van muzikanten die er al lang niet meer zijn.

Nog een paar uurtjes en dan heffen we met onze lieve vrienden het glas op 2013 terwijl New Years Day door de speakers schalt en mijn kind met aansteeklont in de aanslag staat te stuiteren om eindelijk met vriendjes het nieuwe jaar in te knallen.

Ik dank alle lieve mensen om me heen voor dit fijne jaar, voor alle momenten dat jullie mij hebben laten lachen, naar me hebben willen luisteren en samen met mij genoten hebben van de mooie momenten van 2012.

ik wens iedereen die mijn blogjes leest een feestelijk, gezond en knallend 2013! Geniet!
Proost!2013