Angeli schrijft


9 reacties

De chaos van een vergeten lunchpakket

Oké, ik ga proberen deze ochtend chronologisch weer te geven maar u zijt gewaarschuwd. Het was er namelijk zo één met een gaatje. Of eigenlijk een enorm gat, een krater, zullen we maar zeggen. Zo één die overstroomt van chaos.
En voor mensen met bijna-pubers alvast een voorzichtige waarschuwing over het slecht, met enige regelmaat zelfs totaal gebrek aan, functioneren van een puberbrein.

Mijn puber stapte vollunchpakket gezonde tegenzin vanmorgen op zijn fiets richting school. Ik trok de achterdeur dicht, draaide me om en daar lag het complete lunchpakket van mijn bloedje, keurig in folie verpakt op het aanrecht. En ik ben een muts dus ik vind dat zielig. Ik zag mijn kind al hongerig en dorstig in de aula, hunkerend naar een vers boterhammetje met hagelslag, naast zijn vretende klasgenootjes zitten.  En natuurlijk zou hij weer geen geld bij zich hebben want dat moet hij tegenwoordig zelf regelen met zijn eigen pinpas en dan weet je het wel.
Ik dus, met lunchpakketje in de ene hand en flesje drinken in de andere als een idioot naar de auto hollen, daar tot de conclusie komen dat ik godver de godver eerst het ijs van de ramen zou moeten krabben als ik überhaupt al veilig de parkeerplaats zou willen verlaten, terug naar binnen rennen om de  achterdeur  op slot te doen en wederom richting auto om Wessel achterna te scheuren.

Bijna bij mijn werk onderschepte ik Wessel.  Ik sneed hem zowat de weg af, reed hem nog nét niet van zijn hippe fiets, hij zwaaide naar me en …. fietste vrolijk verder. Echt waar! Hij zal wel gedacht hebben dat zijn seniele moeder met gierende banden achter hem aan kwam om even naar hem te kunnen zwaaien om vervolgens weer naar huis te rijden… Maar goed, hij stopte uiteindelijk na een por van zijn meefietsende vriend en ik geef hem een plastic tasje waarmee hij snel wegfietst. En in zijn tas zat mijn portemonnee en telefoon…
Enorm handig, vond ik zelf, toen ik vloekend en tierend terug naar huis reed, want ik ken mijn kind en die is met hele andere zaken bezig dan het veilig in zijn kluisje opbergen van je moeders portemonnee en telefoon want hé, wie let daar nou op? Maar goed, ik kon hem dus ook niet bellen want natuurlijk weet ik zijn telefoonnummer niet uit het hoofd (verkalking van de grote hersenslagader, of zoiets….) en zijn nummer heb ik alleen opgeslagen in mijn telefoon die in zijn schooltas had.  Natuurlijk had ik dit nummer ook nog steeds niet in mijn papieren agenda geschreven, ik loop een beetje achter met mijn administratie zeg maar. En ja, voordat jullie hier commentaar op geven, ik heb nog steeds een papieren agenda omdat ik dat nou eenmaal reuze handig vind en gek ben op schattige Pink Ribbon agenda’s met omslaglint waar ik allerlei losse briefjes tussen kan stoppen.
Afijn, manlief gebeld, hij weer zoonlief gebeld én voor de zekerheid, bij gebrek aan internetbereik heel ‘old school’ een SMS gestuurd, dat ik rond half 1 even naar school zou rijden.

Ik stond dus keurig aan het begin van de middagpauze voor school en wat denk je… nope, in de verste verte geen Wessel te bekennen. Ik na 5 minuten dus, enigszins geïrriteerd (understatement), dat schoolcomplex ingelopen en dan sta je daar tussen 1500 stuiterende of loom over de muurtjes hangende pubers. Probeer dan maar eens je kind ertussen uit te vissen, die die dag helaas geen fluorescerend hesje en oranje hanekam draagt maar, net als de rest, een zwart G-Star shirt of iets wat er verrekte veel op lijkt. En je hebt geen telefoon. Ik schoorvoetend aan de concierge gevraagd of ik even mijn man mocht bellen zodat hij weer mijn zoon kon bellen om aan zoonlief door te geven dat zijn moeder voor de kat zijn viool tussen de kluisjes stond te wachten.

(Het is bijna niet meer te volgen hè, dit relaas. Nog even volhouden.)

En ja hoor, even later komt hij heel relaxt de aula uitlopen. Hij had mij namelijk een SMS’je gestuurd (??) dat hij om 13.50 een tussenuur had en ik dan wel even mijn telefoon en portemonnee kon komen halen. Ik ben heel aardig gebleven, want je zet je kind niet te kakken in een volle school, maar jemig wat koste dat moeite zeg.

Terug bij kantoor, bleek mijn toegangspasje tot het gebouw nog in de tas te zitten die nog steeds onder mijn bureau lag. Heel handig als je voor een gesloten hek staat, dus ik moest me nog gaan verantwoorden tegenover één of andere gefrustreerde beveiligingsbeambte ook, die me via de intercom toeblèrde dat dat niet handig was. Pfff. Ik heb het hele verhaal maar iets ingekort tegen de bewakingsmeneer, anders had ik hem door de intercom heen getrokken.
Afijn, Wessel heeft zijn lunch en ik heb mijn telefoon en portemonnee weer in bezit. Hopen dat de rest van de dag iets rustiger verloopt, maar de kans is aanwezig dat ik straks ineens ongesteld ben,  de auto niet start omdat ik de lichten heb aangelaten, of mijn hak afbreekt op de wenteltrap . Of iets in die trant. Het is zo’n dag.

Deze hele actie heeft me minimaal 200 kcal gekost dus ik zeg:  tijd voor een momentje rust, een diepe zucht en een cappuccino met een roomboterkoekje.

koffie