In het bronsgroen eikenhout…

routekaart 100 kmJawel, het was weer gelukt, we waren ingeloot voor de tourversie van de Amstel Gold Race. Inmiddels een jaarlijks terugkerend fietsuitje in de limburgse alpen waar we reikhalzend naar uitkijken. Nou maakt het mij niet eens zoveel uit wát ik in Limburg moet doen, áls het maar in Limburg is want daar kom ik thuis. Ik hou er toch zo van mensen. De prachtige  heuvelen, de bossen (het bronsgroen eikenhout 🙂 ), mijn eigen platte limburgse taaltje, de verse vlaaien… jullie snappen het vast wel.

Het feest begon vrijdag al bij aankomst in het hotel. Keurig hotel, vriendelijke limburgse deerne aan de balie en tenminste weer eens een ouderwetse sleutel met een loodzwaar koperen kamernummer eraan die zo lekker je broekzak inschuift. De kamer was enigszins gedateerd te noemen. Het 60-er jaren bankstel in de woonkamer zou niet misstaan bij de plaatselijke kringloopwinkel en de tv was zo klein dat ik van een afstand van 1½ meter de ondertiteling nog niet kon lezen. Formaat broodrooster zeg maar. Maar goed, daar was mee te leven. Het was schoon, geen bedwantsen te bekennen dus geen gezeur. Het diner ’s avonds was heerlijk, beetje jammer dat de ober het nodig vond mede te delen dat het toetje nogal kalorierijk was, want dat ontnam me toch een beetje de zin om het laatste restje van het bord te likken.
De enige echte irritatiefactor van ons onderkomen was dat het er nogal gehorig was, en dan bedoel ik eigenlijk zó gehorig dat je de buren kon horen luisteren en als onze buurman zijn nachtlampje aan knipte schoten wij rechtop in bed. Toen de rust eindelijk was ingetreden had ik naast me het volgende irritatiefactortje. Rik lag als Shrek himself in bed met twee uitpuilende proppen pleepapier in zijn oren gepropt te snurken. Het zag er belachelijk uit, kan ik je vertellen.

Na een korte nacht en een ontbijt met een rauw gekookt ei mochten we eindelijk op de fiets. We vertrokken om 09.15 en na 5 minuten schreeuwde Rik al: “lek!”. Ik verstond ‘rechts’ dus ik dacht, wat nou rechts? Dat zie ik ook wel dat de weg hier naar rechts draait, dus ik rij lekker door. Na een paar herhalingskreten viel het kwartje, de eerste stop na pak-em-beet 3 km was een feit. Er zouden er nog voldoende volgen.
MaasbergIk zag van tevoren al op tegen de Maasberg met zijn authentieke uitstraling en klote kasseien, want vorige keer werd ik de goot in gereden waardoor ik lopend naar boven moest, maar deze keer vloog ik als een veertje over het pittoreske hobbelpad.

Het klimmen ging gemakkelijk, op mijn eigen limburgse tempo dus nogal traag, precies zoals het hoort in het zuiden. Rik had italiaanse EPO-gelletjes bij zich waardoor hij als een razende gek naar boven knalde. Omdat ik die troep niet weg te hachelen vind, moest ik dus regelmatig met nog een halve, soort van pure marsepein reep die ergens tussen mijn wang en mijn achterste kiezen lag te verpulveren naar boven ploeteren. Niks EPO-shot voor mij, want ik had hem steeds pas op als ik alweer bovenop de heuvel stond. Tot zover, het nut van energy repen…
Ik had genoeg van die troep bij me, ik was de fietsende bevoorrading, de knecht van mezelf zeg maar, maar helpen deed het geen flikker. Ik had alleen maar 3 kg. extra mee te torsen.

Relaxt 100 km gefietst en dan als laatste de Cauberg. Ik dacht, als ik die Alpe d’Huez opkom kan deze er ook makkelijk bij. Totdat halverwege de berg een meisje besloot er ineens, midden op de weg, mee te stoppen, waardoor ik ruzie kreeg met een pilon (@&#@*%$*) en uit moest klikken. Ik zal mijn woorden hier niet herhalen want dan wordt ik verbannen van het blog-forum, ben ik bang. En het was zo druk dat ik naar de stoep moest en daar een stukje moest lopen en wachten op een gaatje in de fietsende meute om weer op de fiets te komen. Gelukkig heb ik maar een meter of 10 hoeven lopen en je raadt het al, precies op die 10 meter werd je prestatie gefilmd. Stond ik verleden jaar al uiterst sportief op de film terwijk ik al krentenbollen kauwend een ieniemienie stukje van de Alpe d’Huez op liep, nu was dat dus weer het geval. Ik heb het meisje vervloekt en zag haar op de video achter me aan lopen. De trut.

Ik wilde fietsend de finish over en nog even als een blije eikel naar mijn moeder zwaaien die vast naar de limburgse tv-zender zat te kijken. Niets van dat alles. Het was zo druk dat we in Eftelingachtige slinger-rijen schoorvoetend de eindstreep over mochten.

Maar we hebben genoten. Het was weer een fijne dag met fijn gezelschap. Het oud-bruintje na afloop op een terras in de zon smaakte verrukkelijk maar hakte er behoorlijk in. Gelukkig was ik deze keer niet de BOB, dus ik heb nog lang mogen nagenieten. Volgend jaar weer. Zeker weten.

 

 

2 gedachten over “In het bronsgroen eikenhout…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.