Angeli schrijft


6 reacties

‘Family affairs’

familieMijn hemel, wat kan ik soms jaloers zijn. En nee, niet op de peperdure carbon racefiets van een vriend, de exorbitant dure schoenen van een vriendin of de luxe weekendjes weg van kennissen. En ik bespeur ook geen afgunst als het om de volle boezem of strakke kont van een vriendin gaat, want daar zou ik wat aan kunnen laten verbouwen als ik daar psychisch enorm onder zou lijden. Nee, ik ben soms strontjaloers op de mensen die een grote familie hebben. Die broers of zussen hebben, waarmee ze gaan skieën, vakanties doorbrengen of gewoon, spontaan op een zondagmiddag mee aan de borrel gaan.

Wij hebben een mini-familie. En als ik zeg ‘mini’, dan bedoel ik ook echt ieniemienie. Wessel heeft helaas geen broertjes of zusjes en ook geen neefjes of nichtjes in de buurt dus hij moet het hele familiegebeuren voornamelijk met ons delen. Zijn enige neefje woont in Canada, dus een hechte familieband opbouwen met zijn enige neef is wat lastig.

Kerst is bij ons meestal een feestje met ons drietjes en Sinterklaas werd bij ons ook steevast als trio gevierd. Heel erg logisch want iedereen zat bij familie op dat soort dagen. Soms had hij de mazzel dat er grootouders bij aanwezig waren, maar vaak ook niet. Niet dat dat het Sinterklaasfeest er minder gezellig om maakte, maar hoe spannend moet het zijn als klein kind dat je met andere kinderen bloednerveus liedjes loopt te zingen, wachtend op die enorme bons op de deur en een gang vol gestrooide pepernoten. Samen met je vader en moeder in de schoorsteen ‘hoor wie klopt daar kinderen’ blèren is toch nét niet zinderend genoeg, lijkt mij.
Mijn kind is niet zielig hoor, want we compenseren ons suf. We draaien onze hand niet om voor pizza-feestjes voor vriendjes of filmmiddagen met zakken chips en flessen cola. En ja, ik licht zelfs mijn hielen als dat van mij verlangd wordt. Maar hij mist met enige regelmaat toch een broer of zus met wie hij kan bekvechten of kan zeuren over zijn bemoeizuchtige ouders of over alweer teveel groenten op zijn bord.

Ik heb maar 1 broer. Mijn allergrootste vriend die nauwelijks  1 jaar ouders is als ik en met wie ik vroeger de stad onveilig maakte, is inmiddels gedegradeerd tot een zielig hoopje mens. De dagen dat we samen gingen stappen, hij samen met vrienden bij mij in Amsterdam weekendjes doorbracht en we gestrekt lagen van het lachen om stomme Monty Pyton-films en  Kooten en De Bie zijn verleden tijd.
Geestelijk en lichamelijk gehandicapt slijt hij zijn dagen in een vuil en oud verpleeghuis, en dat op zijn leeftijd. Zo dement als een kokosnoot belt hij me 2x achter elkaar op mijn verjaardag om me te feliciteren omdat dat toevallig op zijn briefje staat dat op het prikbord in zijn kamer hangt. En elke keer als ik hem opgezocht heb en hem weer broodmager achter een rollator terug zie strompelen naar zijn overvolle kamertje breekt mijn hart. Mijn mooie broer die vroeger met zijn prachtige bos zwarte pijpekrullen altijd aan de haal ging met het mooiste meisje uit de kroeg en in zijn Alfa Spider cabrio de wereld verkende.

Hoe anders was mijn toekomstbeeld als jong volwassene over hoe wij als beste vrienden samen met onze partners en al onze kinderen weer eens naar Italië zouden gaan, zoals we dat vroeger zelf als kind menig keer hadden beleefd. En dan heb ik het nog niets eens over het toekomstbeeld dat mijn moeder moet hebben gehad toen wij als 4- en 5-jarige pioniers hand in hand de halve stad doorkruisten naar de basisschool, want dat konden wij toen best alleen vonden we.

Hoe erg benijd ik onze vrienden, die af en toe mopperen over schoonzussen die zich ontpopt hebben tot valse trutten, broers die zowaar nog irritanter zijn dan de schoonzussen, schoonmoeders die heksen blijken te zijn en neefjes en nichtjes die walgelijk verwend  zijn en daardoor onhandelbare sujets zijn geworden. Ik wil dat ook, Ik wil ook een secreet van een zus en een eikel van een broer waar ik evengoed zielsveel van zal houden, met heel veel kinderen en ik wil dat vooral voor mijn eigen kind. Familie waar hij op kan terugvallen, die altijd voor hem zal klaarstaan, no matter what.

Gelukkig hebben we genoeg ontzettend fijne vrienden waarmee we die vakanties in Italië doorbrengen, de zondagmiddag-borrels nuttigen en heb ik dierbare vriendinnen die als zussen zijn voor me en dat compenseert een boel. Maar het vervangt niet mijn verknipte ideaalbeeld van een grote familie dus ik zie hier toch nog wel een puntje van aandacht,  cursusje zelfreflectie er tegenaan gooien ofzo.

Zo, dat wilde ik even kwijt. Hart gelucht en klaar voor de nieuwe show van Jochem Meijer waar ik vanavond de ballen uit mijn broek ga lachen. Mét mijn kleine gezinnetje en dat is toch maar mooi mïjn familie!