Angeli schrijft


3 reacties

Winterse (sport)perikelen

De eerste winterse ervaring heb ik gehad en ik ben er nu al klaar mee. Ik heb precies 1x de autoruiten mogen krabben en dat vind ik alweer genoeg  voor deze winter. Klaar. De zomer mag beginnen.

Ik ben nou eenmaal ontzettend ongeschikt voor deze tijd van het jaar. Die gezelligheid van in het donker zitten met kaarsjes aan vind ik 1 week leuk. Daarna niet meer. Ik zit liever buiten met een paar tuinfakkels en een rokende pizzaoven of barbecue.  Ik hou niet van schaatsen, skieën, slippen met de auto op een spekglad parkeer terrein of vette soepen met hompen HEMA-rookworst.

Ik ben meer van de tapas met bijpassende Cava, met blote voeten in het warme zand en thuiskomen van het werk en in mijn tuin kunnen neerstrijken met een limoncellootje met ijs. Van buiten kunnen fietsen met korte fietsbroek en hardlopen zonder muts en handschoenen.

Voor mij geen zoete winterse avonden voor de open haard in een Oostenrijkse blokhut. Mijn ski-ervaring van jaren geleden op de Gerlitzer Alpe heeft ook niet echt positief bijgedragen aan mijn idee van een feeëriek huisje in de Oostenrijkse heuvelen. Rik huurGerlitzende een paar skies, gleed 3x van de babyberg en stortte zich zonder blikken of blozen op de blauwe pistes. En het zag er nog goed uit ook. Razend irritant vond ik dat. Ik dacht ook op dag 1 dat ik wel even zelf wat kon aanhannesen op de babyheuvel, voordat ik me in de groepslessen zou storten. Slecht idee want ik lag binnen 5 minuten met mijn lange latten in een onmogelijke knoop onderaan de babypiste en kon geen stap meer zetten. De volgende 4 dagen heb ik redelijk eenzaam met een doosje spierverslappers en een duits boek doorgebracht onder mijn enorme Oostenrijkse dekbed. Na 4 dagen toch maar weer de berg op, nu met mijn zelfgehuurde privé-Heinrich. Heinrich liet me ongeveer 1 ½ uur met mijn skies dwars de berg op klunen terwijl de kleuters naast me wél vrolijk met de sleepjeslift omhoog mochten. De krengen. Elke keer als ik uitgeput boven kwam mocht ik in een heuse pizzapunt naar beneden zoeven van de oefenberg. Jottum.

Na 2 uur mocht ik met Heinrich mee naar een ander startpunt. En daar stond ik, bovenaan een enorme berg met allemaal voorbij flitsende snowboarders in hippe pakken die zich de diepte in stortten. Toen ik Heinrich vroeg wat ik hier in godsnaam moest, antwoorde hij doodkalm: skifahren natürlich!

Natürlich Heinrich, mach ich…. Niet dus. Maar Heinrich deed mij een tuigje om (ja echt!) en ik mocht aan de lijn naar beneden. Ik leek wel een dolle St. Bernard met mijn riempje om en in mijn Michelin-pak, alleen het vaatje alcohol om mijn nek miste nog. Met mijn armen wijd, want stokken had ik niet, draaide ik het ene bochtje na het andere en soms stond ik zomaar ineens weer achterstevoren op de piste. Dat is ook best knap hoor. Het laatste stuk werd ik overmoedig, mocht ik los van de lijn en ging ik diep (nou ja, redelijk diep dan…) door de knieën recht naar beneden, want ik had tenslotte het remmen in een pizzapunt niet voor niks geleerd. 50 cm. voor de kroeg stond ik stil. Helemaal goed, uit die latten (wat al een kunst op zich is zonder skistokken) en aan de Jägertee. De skies heb ik ingeleverd en ik heb Heinrich getrakteerd op een biertje en me voorgenomen om NOOIT meer te skieën. Nicht meine Sache, so zu sagen…

Mijn kind is er net zo een als Rik. Kan schaatsen als de beste, blote voeten in de leren noren, hand op de rug, pootje over en ondertussen een boterham met pindakaas eten. Gaat 1x snowboarden in Zoetermeer en staat na een half uur bovenaan de hoge piste. In februari mag hij met vrienden mee op wintersport en ik durf te wedden dat hij niet met één of andere Heinrich in een tuigje bovenaan de berg hoeft te staan. Hij mag waarschijnlijk ook gelijk met de sleepjeslift. Hij wel….barcelona

Nee, mijn ding is het niet, die hele winter kan me gestolen worden. Ik heb alvast wat dagen Barcelona geboekt in het voorjaar. Zet die Cava en tapas maar vast klaar. En voor de die-hard wintersporters onder jullie: doe Heinrich de groeten als jullie hem zien en geef die man een biertje van me. Zeg maar: ‘van die met dat tuigje’, dan herinnert hij zich mij vast wel.