Angeli schrijft


5 reacties

Over hoogtevrees en luchtballonnen

Acrofobie. Dat heb ik, acrofobie. Een heel deftig woord voor doodgewone ik-schijt-in-mijn-broek-hoogtevrees.

Toen mijn baas dus afgelopen maandag tijdens een teambuilding zomaar even en passant de zaal inslingerde dat we de volgende ochtend een  ballonvaart gingen maken, kon je me dus ook bijna aan de hyperventilatie-zak hangen. Ik in een luchtballon omhoog, yeah right. Een stoeprand trek ik wel maar zodra het hoger wordt dan pak-em-beet 1,50 m. haak ik over het algemeen redelijk snel af. Het rare is dat een ballonvaart wél al een hele tijd op mijn verlanglijstje stond, maar ik gewoon te schijterig was om het er echt van te laten komen.

Stomme fobie. Het allerengste van die hoogtevrees van mij vind ik de drang om mezelf naar beneden te storten en zo’n laag rieten mandje leent zich daar natuurlijk uitstekend voor. Klinkt heel onlogisch maar is het niet. Je had het uit voorgaande blogs waarschijnlijk al begrepen: ik ben op dat gebied gewoon geen held.

Nou ben ik niet gelijk de ballon1_kleinzeikerd die dan ook maar lekker veilig aan de grond zou blijven en in een warme kroeg zou wachten op mijn stoere collega’s met een verse bak koffie en een appelpunt. Angsten zijn er om overwonnen te worden, dus ik had eigenlijk wel gelijk met mijn grote mond rond geblaat dat ik mezelf absoluut in dat mandje zou parkeren, wel liefst in het midden en zo ver nogelijk van de rand af. Maar meegaan zou ik, al zou ik de hele vaart bibberend op de bodem van dat klote-korfje moeten zitten. Die kans krijg je niet zo vaak en die irrationele angst moest dan maar voor een keer wijken. Ik heb genoeg enge dingen overleefd (naast een giftige slang zitten te piesen in de jungle vond ik wel één van hoogtepunten, o ja en de noodlanding met een vliegtuig was ook nogal stressvol) dus dit avontuur zou ik vast wel overleven. Hoopte ik. En er zouden toch vast wel collega’s zijn die me bij het randje vandaan zouden houden? Toch?

Dus daar stonden we dinsdagochtend midden in een zompig ballon4_kleinweiland terwijl 6 ballonnen werden klaar gemaakt voor de vlucht. Ik had me voorgenomen eerst even de eerste balonnen de lucht in te zien gaan om te zien of dat allemaal wel van een leien dakje ging en ook wel een beetje om genoeg moed te verzamelen. Hoe naïef. Bij de aanblik van mijn collega’s die overdwars in het mandje hingen dat nog op zijn kant lag en de angstige blikken van sommige van hen, kwam ik al snel tot de simpele conclusie dat deelname niet helemaal een retestrak plan was.

Gelukkig hadden we hele leuke piloot. Het oog wil ook wat. Beetje jong, dat wel; brilletje.., beugel.., maar omdat hij ons mandje al rechtop had staan voordat we erin moesten klimmen heb ik hem gelijk al gebombardeerd tot de allerbeste piloot van de vloot.Of dat mandje ligt of staat zegt geen ruk, ik weet het, maar soms moet je gewoon keihard liegen tegen jezelf om over een drempel heen te stappen.

Ik heb me in het ballon2_kleinmidden van het mandje genesteld, naast een collega die uit pure angst zelfs zijn telefoon niet in de handen durfde te nemen om foto’s te maken en dat gaf me toch wel even een kick. Haha het kon dus nóch erger! En zonder dat ik eigenlijk erg in had hingen we al 2 meter boven de grond. Ik zat te wachten op het gevoel dat mijn maag ergens halverwege mijn strot zou hangen, maar dat gebeurt dus blijkbaar niet in een ballon. 2 meter: al een hele overwinning vond ik dat. Ja, dit kon ik: blik op oneindig, blijven ademhalen en in een mum van tijd zaten we  boven de 1100 meter. 1100 meter met niks onder me dan een 10 cm dik vloertje van een rieten mandje en boven me een enorme ballon van 2 millimeter dik stof. Zo, zeg maar eens dat ik geen held ben. Maar lieve mensen, wat is dit gaaf!! Je hangt met 6 ballonnen boven Nederland, tussen de wolken, het is stil, het enige geluid is de brander die af en toe vuur spuwt. Er zit geen vliegtuigraampje tussen jezelf en de buitenwereld, de lucht is koel, autootjes lijken wel van speelgoed en het gekke is, je hoort ze niet. Bizar: een blaffende hond op een boerderij hoor je wél. Wat is Nederland mooi van boven. En wat een bijzonder gevoel om er zo overheen te kunnen zweven.ballon5_klein

Bij de landing scheerden op een paar meter over de grote McDonalds M en je kon de mensen vol bewondering naar boven zien kijken, naar de luchtballon waar IK toevallig mee mocht varen. Wat een bevoorrecht mens ben ik. De landing verliep vlekkeloos, 3x stuiteren en we stonden weer keurig rechtop in een ander zompig weiland. Genoten heb, genoten met een hele grote G.

Tijd voor champagne en een heus bewijs van deelname. Ik leek wel een kleuter met een veterstrikdiploma, zo trots was ik met mijn papiertje en de enorme overwinning op mijn hoogtevrees.

Mooi, nu mag ik mezelf eindelijk Barones van Ermelo tot Barneveld noemen. En komt dat even mooi uit want ik ben getrouwd met de Baron van Woerden tot Moordrecht. Zoveel adel in de familie, je zou er toch bijna van naast je schoenen gaan lopen. Ik bedoel maar…