Angeli schrijft


2 reacties

Dorps gezeik

Wilnis… Zegt je niets? Nee daar kan ik inkomen, het IS ook niets. Het is een miniscuul vlekje op de landkaart, ergens tussen wat plassen, en er is ook niks noemenswaardigs te noemen dat je aan zou sporen om dit dorp te  bezoeken. We hebben geen gezellig winkelcentrum(pje), geen mooie oude statige wijk, geen treinstation in de wijde omtrek en we hebben zelfs geen geldautomaat waar je buiten winkeltijden terecht kan. Er staat vast wel ergens een gebouwtje dat op de kaart van Momumentenzorg staat, maar ik heb het nog niet kunnen ontdekken, net zo min als dat pittoreske dorpspleintje met ‘kroeg op de hoek’.

wilnis-de veenmolen-2010Oké we hebben een molen, een doorgebroken dijk met een monument in de vorm van een kneiterharde zit-/hang-/ligbank aan de vaart, een mini-bieb en een vrijwillige brandweer. O ja, en we hebben fröbelclubjes: breiclubjes, kaartenmaak-clubjes, theezakjes-recycle-clubjes en macramé-clubjes waar de plattelandsvrouwen, onder het genot van een kop koffie en een biscuitje, de nieuwste dorpse roddels doornemen. Hoe spannend kan je het maken. Maar de kers op de taart van ons prachtige doodse dorp (what’s in a name…) is toch wel het hospitium en de begraafplaats. Dát hebben we dan toch mooi weer wél in ons kneuterige  plattelandsgehucht.  Je zal het maar nét nodig hebben.
Ik woon ook nog eens in een doodlopend straatje en de enige mensen die je ziet zijn de buurtbewoners die zo snel mogelijk van hun geparkeerde auto’s hun warme huis invluchten. Je begrijpt vast dat ik alle zinderende gebeurtenissen bijna niet aankan…

De winkels in de Dorpstraat (welgeteld 5 ofzo) zijn vanaf 1 januari 2014 op maandag gesloten wegens gebrek aan winkelend publiek. Wat een enorme tegenvaller zeg, hoe moet ik nu mijn maandagmiddagen besteden? O verrek, dat is waar ook, ik kwam er überhaupt al niet op maandag. En op dinsdag t/m zaterdag trouwens ook niet. Ik bezoek hooguit de kapper voor een opknapbeurt of scheur er met mijn racefiets doorheen, maar verder heb ik echt niets te zoeken in de dorpskern.
Dat kleine beetje dat we nog over hebben wordt stukje bij beetje weg gehaald. De apotheek is verdwenen en  de bank ook. En laten dat nou nét bedrijven zijn waarvan het rete-handig is om binnen bereik te hebben. Daarvoor in de plaats is een griekse snackbar gekomen en een turkse shoarma-tent. Ja je moet als multi-culti gehucht natuurlijk weloverwogen prioriteiten stellen…. Voor ons is het niet zo erg want we hebben 2 auto’s, 5 fietsen en 2 OV-kaarten voor het grijpen, dus we racen ons een versuffing, maar die arme ouderen onder ons. Die moeten hun vertier zoeken in het hangend over een rollator schuifelen naar de Apotheek-Robot bij de supermarkt waar ze geen ruk van begrijpen, of in een bezoekje aan een vers bloemperkje op de begraafplaats.

Amsterdam_Netherlands_031Man, wat ben ik blij als ik af en toe even kan gaan hardlopen in het Amsterdamse Bos. Gewoon even op een zondagochtend mensen tegenkomen op straat die je níet, in huidkleurige panty en knielange rok naar de kerk fietsend, erop aanspreken dat je je ramen lapt op zondag. En wat geniet ik ervan als ik weer even in de stinkende metro naar Amsterdam kan om op de Albert Cuyp churros te eten of ijs te halen bij Van der Linde. Noem me een freak, maar ik vind dat lekker: de benauwde lucht in de metro of de vislucht op de Albert Cuyp vermengd met de geur van Aziatische kruiden. Maar niets van dat alles in Wilnis. Niks, nada, noppes.Gelukkig deelt mijn kind deze geneugten en gaat hij graag mee naar de stad. Rik daarentegen is met geen 10 paarden naar de stad te krijgen. Die zou alleen meegaan als hij in de Apple-store mocht blijven hangen want die churros en dat ijs zal hem gestolen worden. De Apple-store is zijn Walhalla. Een echte man hè? Moet ie toch een keer mee naar de stad.

Zo, en nu krijg ik vast reacties van blije dorpsbewoners dat ik de plaatselijke voetbalvereniging, de mobiele visboer, kaasboer of welke boer dan ook ben vergeten. Of dat adresje dat ik vergeten ben te vermelden waar altijd een houten kar voor de deur staat en je voor een drol en 3 knikkers een oubollig bosje theeroosjes van de kar mag plukken.

Je leest het al, de meest depressieve dag van het jaar staat voor de deur. Nog een ruime week. Daarna ga ik weer iets positiefs vertellen, beloofd. Dan ga ik weer de jolige muts uithangen en jullie vertellen hoe fijn ik het vind om tussen de weilanden te bivakkeren, te kunnen zwemmen in de Vinkeveense Plassen en hoeveel prachtige fietsroutes we hier hebben. Hoe ontzettend mooi deze omgeving is, hoe heerlijk het is dat ik om de hoek bij de boer een kistje vers rood fruit kan halen en hoeveel ooievaars ik heb gezien. Maar jullie moeten nog even geduld hebben tot de lente, deal?