Angeli schrijft


2 reacties

Over prutsers en échte mannen

Ondanks dat dit niet helemaal mijn dorp is, wonen wij in een fijn huis, mijn mannen en ik. Al bijna 12 jaar en ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo lang in hetzelfde huis heb gewoond. Ik ben 11x verhuisd want ik ben nogal van de onrustige zeg maar. Na een aantal jaren was ik meestal behoorlijk uitgekeken op het uitzicht, het bankstel of de buren en zoals een ander graag van auto wisselt wissel ik best graag van adres. Even terzijde, we hebben nu wel hele leuke buren waar het goed mee borrelen is en hoe fijn is het als je voor een glas wijn alleen even je tuinpoort door hoeft.  En voor de terugweg is het ook retehandig trouwens. Mijn buurman flanst zomers ook nog eens bizar lekkere cocktails in elkaar, maar ik dwaal zoals gewoonlijk weer eens af.

De crisis wil niet dat ik verkas en Rik, die niet zo van veranderingen is, ook al niet. Maar… en nou komt het, als ik niet kan verhuizen dan moet ik toch naar alternatieven op zoek om mijn opkomende rusteloosheid aan te pakken? Dan moet het huis in ieder geval om de zoveel jaar in een verpletterende metamorfose worden geslingerd. We moeten het stulpje wel fashionably verantwoord opkrikken toch?

washokIk weet het, ik drijf mijn mannen soms tot waanzin. De woonkamer en keuken zijn (bijna) naar wens, de badkamer ook en dat was het. De logeerkamer vind ik stom, de hal zowaar nog stommer. En ik wil een spierwitte laundry room met een uitklapbare strijkplank en een flatscreen aan de muur, zodat ik alle domme programma’s kan kijken onder de strijk. En een walk-in closet met minstens 6  schoenenplanken. Minstens…

De voorkant van ons stulpje is dit voorjaar opgeknapt met een retestrak tuinplan en alles staat weer perfect in de verf. Dan kom je dus die perfect gelakte voordeur door en dan sta je ineens in een stomme hal. Geloof me, de schrik zit er gelijk goed in. De wc is het enige strakke item in onze gang, maar om nou de godganse dag met open deur en de broek op de sokken op de plee te gaan zitten genieten van mijn design hokje? Nehh..

En dan trekken we Rik dus in beeld, mijn ongeleid projectiel met 2 rechterhanden en zo verrekte handig, daar kan menige project-Pool een puntje aan zuigen. Mijn échte mannen-man, inclusief schoenen met stalen neuzen.
Zo ongenuanceerd als ik soms kan zijn, zo behoedzaam pak ik mijn metamorfose-plannen aan bij mijn eigen klusser. Ik laat eerst en passant hier en daar een woonblad slingeren, drapeer het plaatjesboek van Piet Boon uiterst strategisch op tafel, opper mijn onbedwingbare drang naar het witten van één of ander muurtje en benadruk terloops het algehele belang van een opgeknapt huis. Dit proces kan soms best wel even duren, maar uiteindelijk gaat hij om, die schat van mij. En dan gaat hij los ook. Ik heb ooit op een donderdagavond gezegd dat ik de koof in de badkamer lelijk vond en toen ik op vrijdag uit mijn werk kwam lag mijn halve badkamer op de stoep, dus enige voorzichtigheid in mijn uitlatingen is geboden.
Maar Rik, écht, ik vind het mieters machtig dat je zo ontzettend bedreven bent met hamer en zaag.

Terug naar mijn hal, een doorn in mijn oog dus. Bij binnenkomst breek je je nek over sneakers, voetbal-, werk- en hardloopschoenen, waarvoor we toch écht ooit een beeldig Rivièra Maison-achtig schoenenkastje hebben neergezet. Mijn God, wat je al niet tegenkomt bij het opruimen van zo’n kleine ruimte en wat je al niet achter een paar deurtjes kan proppen. Voetbaljacks, boodschappentassen en speciale wijntasjes in overvloed net als een enorme voorraad winterjassen in diverse uitvoeringen. En nee, ze zijn echt niet allemáál van mij. Bazaar Van der Elst, we hangen er een oosterse lamp boven en zetten Wessel achter een tafeltje met een geldkistje en ketsjing!
Om het geheel in stijl af te maken zitten er zelfs nog 2 monsterlijk ouderwetse deuren in met uitgefreesd boeren-schulprand, die een prutser er waarschijnlijk ooit met zijn ogen dicht in heeft gezet.

gangDat kan dus allemaal een stuk esthetischer, de gang moet  een strakke uitstraling krijgen en er vooral opgeruimd bij liggen. En mijn man kan dat. Tewijl Rik zaagt, boort, kasten en spiegellijsten bouwt, straal ik met mijn aanwezigheid tijdens het schuren, verven en witten. Wij zijn een fijn klus-team, Rik en ik. We zeiken wat af en we zijn niet om aan te zien tijdens dat soort dagen. Zo woest aantrekkelijk als die Amerikanen er altijd uit zien als ze in films muren aan gort rammen met een sloophamer, zo hopeloos zien wij eruit als we zelfs alleen maar een kwastje hanteren. Maar na 2 weken slopen en weer opbouwen mag het resultaat er zijn: een strak opgeruimd halletje waarin ik de koning kan ontvangen, mocht hij ooit de intentie hebben.
Nu nog even de plintjes en de vloer opnieuw in de olie en deze klus is ook weer geklaard.

Hé Rik, dan kunnen we zo de klus vervolgen naar de laundry room… Die met die opklapbare strijkplank. Of is het beter om alvast te beginnen met de schoenenplanken voor de walk-in closet, wat denk jij, liefste?