Angeli schrijft


5 reacties

Snowboard Überlastung

snowboardsIk trek het niet meer, echt. Al een paar weken niet. Het is goddomme lente maar vanaf dat zoonlief terug is van wintersport zit ik hier met 2 op tilt slaande snowboard freaks opgezadeld. En voor jullie informatie: ik deel dat enthousiasme voor een beetje prutsen in de sneeuw in de verste verte niet.  Ik heb he-le-maal niks met pistes, vorst en ander koud gedoe. Geef mij maar zon, een mojito en bloedverzengende hitte. Dan gedij ik het best.
De mannen gaan volgend jaar lekker zonder mij een weekje ploeteren in de Oostenrijkse sneeuw, beetje vader/zoon dingen doen,  en daar lopen ze nu al van over.
En ja, ik zie de wegdraaiende ogen wel als ik weer eens de concentratie verlies bij het zoveelste snowboard-gezanik. Begrijp me goed, ik vind het écht tof dat mijn mannen een sportieve hobby erop nahouden, maar dit overloze gelul over een houten plank trek ik bijna niet meer. DE LENTE KOMT ERAAN, missen jullie dat ofzo?? Zien jullie die ontluikende bloesem en de koeien in de wei niet?

En Rik gaat heerlijk met Wessel mee in deze waanzin. Hij heeft nog nooit echt gesnowboard maar is zo geïndoctrineerd door zoonlief dat zijn halve snowboard-outfit al is aangeschaft en alvast klaar staat voor februari 2015. Hij heeft het zelfs al allemaal aangetrokken en er een selfie van gemaakt om te kijken of hij er wel een beetje goofy bij staat volgend jaar. Dat hij nog moet leren snowboarden is bijzaak. En het ergerlijk is eigenlijk nog wel dat hij ongetwijfeld volgend jaar in een mum van tijd zigzaggend op een bordje die berg afzeilt. En ook nog eens zonder op zijn plaat te gaan, zelfs dat gaat hem lukken. Bloedirritant.
Ik word gestoord van het doorslaand succes van mijn bloedje op een snowboard. Ik ben echt wel heel erg trots op hem als ik hem op zo’n bord van de piste zie af knallen hoor, laat dat duidelijk zijn. Maar ze slaan zo door, die mannen. Websites met snowboards, snowboard -filmpjes, snowboard-kleding, snowboard-bindingen, snowboard 180’s, 360’s en weet ik veel, worden tot in den treure bekeken, bekritiseerd en gememoriseerd. Ik krijg om de haverklap minstens 4 standjes om überhaupt op een snowboard te staan voor mijn kiezen. Die worden echt DAGELIJKS (ja, écht!) voorgedaan en er worden pogingen ondernomen om mij het één en ander uit te leggen. Ik knik maar een beetje dom, maar ik snap er geen ene moer van.

Ik begin zelfs smoezen te verzinnen om ’s avonds niet ‘de hond uit te hoeven laten’. Ja ik weet het, we sporen niet maar soms doen Wessel en ik alsof we een hond hebben, gewoon omdat we dat zo graag zouden willen maar het helaas niet kan. Dan gaan we even een rondje lopen na een hele dag op onze krent zitten op kantoor of op school en een goed gesprek voeren, maar ook dat is inmiddels een vermoeiende bezigheid geworden. Ik probeer op elke hoek het gesprek wel op een ander onderwerp te brengen, maar het lukt gewoonweg niet. Hij blijft maar door ratelen over snowboarden, over hoe verschrikkelijk cool de argentijnse snowboard-leraar is , welke jumps hij wil leren volgend jaar en welke trendy kleding je aan je kont moet hangen. Want ook dat is erg belangrijk geloof ik. Het moet volgend jaar vooral een oversized jas van Burton of Nitro zijn met een baggy broek. Wat ook nog eens tegenwerkt is dat hij een achterneef heeft die in de meest waanzinnige samples loopt die vanwege de te hoge kosten niet in produktie worden genomen maar helaas wel rete-vet zijn. Dussss… Tuurlijk schatje, mama heeft het geld op de rug groeien en daar kan je eindeloos van plukken.

Ik hou mijn hart al vast voor februari 2015. Ik ben bang dat ik die week overladen wordt met ladingen filmpjes en whatsappjes van 180’s, 360’s, flip flap backwards dinges, overcross weet ik veel en andere board-praat. Het zal allemaal wel. Ik ga denk ik maar lekker dagjes sauna met vriendinnnen plannen ofzo, dan ben ik heel erg onbereikbaar. De hele week.

Laat het asjeblieft heel snel zomer worden, zodat ze zich voor een korte tijd even op een andere hobby kunnen storten.  Vissen ofzo. Alhoewel…. In een camouflage-pak langs de vijver gaan hangen… Nèhhh, toch maar niet.


Een reactie plaatsen

Twee negers op een balkonnetje

Ik zag 2 negers op een balkonnetje in een haagse nieuwbouwwijk terwijl ik er met mijn burgertrutten-auto doorheen slingerde. En mijn fantasie ging op hol want dit hele  beeld klopte van geen kanten. Het waren grote gespierde chocolade-bruine mannen in hippe parka’s die op een klein balkonnetje met een lichtgroene glazen omheining er omheen een sigaret stonden te roken. Ze hadden het er prima naar hun zin zo te zien, en dat was nou juist de reden waarom  ik het beeld zo vreemd vond.

Dit waren namelijk geenszins mannen voor op dat miniscule haagse balkonnetje. Dit waren stoere kerels die voor de ISAF op hun buik door het stof kropen in Afghanistan. Die in opperste concentratie door het vizier van een geweer de Taliban in de gaten hielden. Mannen die de namen van hun kroost in robuuste belettering op hun borst vereeuwigd hadden en tribals in zwarte inkt als een band om hun getrainde biceps hadden laten tatoeëren. Mannen die voorop liepen in het peloton, onverschrokken en bereid om te doden. Van die mannen die met een peuk in hun mondhoek in een stoffig kamp naar Nirvana luisterden. Begrijp je?

Of het hadden ook twee bootcamp trainers kunnen zijn. Van die enorme sportieve gozers die je een bos laten doorploeteren met een halve boom op je nek. Die totaal geen last hebben van COPD, ook al roken ze, leunend tegen een boomstam, met enige regelmatig een Marlborootje of wat weg. Die je laten sjorren aan loodzware touwen totdat je erbij neervalt en je vervolgens toeschreeuwen dat pijn fijn is. Van die kerels die het hebben van een sixpack tot de ultieme schoonheid verheven hebben en dat dan ook nog eens schaamteloos showen terwijl ze het zweet met hun shirtje van hun lijf vegen.

firefighterMisschien waren het wel van die stoere brandweermannen, die zonder blikken of blozen gewapend met een persluchtmasker en een brandslang een gebouw ingaan dat in lichterlaaie staat. Van die kerels die je achter een brandende deur vandaan sleuren en je in hun armen nemen alsof je echt geen kilootje overgewicht hebt. Gasten die levens redden en daar ’s avonds stoere praat over verkopen terwijl ze aan de bar na zitten te kletsen onder het genot van een biertje.

Ach, Waarschijnlijk waren het uiteindelijk gewoon 2 Antilianen die op zondag lekker bij hun moeder aan de roti met pom of de moksimeti met een glaasje Fernandez zaten. Van die types waarbij de moeder nog steeds met strakke hand de scepter zwaait.

2 negers op een haags balkonnetje en mijn fantasie slaat compleet op tilt. Ik ga maar eens iets nuttig doen…