Angeli schrijft


6 reacties

Ik wilde iets kwijt

Beste barbaar,

Alhoewel, beste…. Gewoon barbaar volstaat in dit geval.
Ik vraag me af hoe het nu met je gaat, zo’n ruime anderhalve week nadat je bijna 300 onschuldige mensen de dood in hebt gejaagd met je raket. Slaap je lekker? Heb je er misschien ook maar 1 nachtje van wakker gelegen of heb je er een lekker wodkaatje op gedronken en bent beschonken je bed in gerolt? Gewoon uit nieuwsgierigheid hoor, voel je berouw? Doet het zeer? Hier namelijk wel. Het doet verrekte zeer. Het doet onze heel natie zeer, en ja ook de mensen die geen directe dierbaren hebben verloren voelen deze enorme pijn. Maar misschien is dat voor jou heel moeilijk te begrijpen.

En hoe voelde het voor jou of jouw mensen om over de crash-site te lopen en op zoek te gaan naar waardevolle spullen? Om koffers open te maken en je telefoontoestellen en camera’s toe te eigenen? Heb je er eerst foto’s mee gemaakt van je vrienden met in de ene hand een Kalashnikov en in de andere een stuk Boeing 777 voordat je ze te koop aanbood? Heb je er op zijn minst een beetje leuk aan verdiend op Ebay?
Het moet je toch iets gedaan hebben om daar rond te lopen tussen de slachtoffers die omringd waren met zonnebloemen, om over open koffertjes te stappen met hele persoonlijke bezittingen, waarvan het nooit de bedoeling was dat de hele wereld ze zou aanschouwen.
Heb je überhaupt ergens een schuldgevoel over of maakt het je niet uit dat het ‘per ongeluk’ een passagierstoestel bleek te zijn dat je aan flarden hebt geschoten. Een fenomenale glinsterende vogel die vol zat met opa’s, oma’s, gezinnen, kinderen… Zo’n kolos met vleugels waar ik elke dag weer vol bewondering naar kijk als ze over ons huis vliegen. Mijn blik is veranderd. Ik zie ze wel, maar ze hebben hun glinstering verloren. Dat is jouw schuld.

Zelfs nu kunnen de mensen die voor de loodzware taak staan om de crash-site meter voor meter uit te kammen hun werk niet uitvoeren, omdat jullie verwikkelt zijn in een vies spelletje landje-pik. Jammer dat het zo verdomd moeilijk is om dat gebied voor een weekje aan de onderzoekers te laten, zodat ze er het zware werk kunnen verrichten waarvoor ze gekomen zijn. Zodat ze er misschien nog voor kunnen zorgen dat nabestaanden een afscheid van hun geliefden wordt gegund. Want je kan het je misschien niet voorstellen, maar geen afscheid kunnen nemen omdat je niets hebt om afscheid van te nemen moet verschrikkelijk zijn. Maar ik denk te simpel en misschien ben ik daar wel gewoon niet slim genoeg voor. Om jullie te kunnen begrijpen.

En heb je ook nog genoten van Poetins FIFA-partijtje? Wij niet. Wij werden er kotsmisselijk van. We konden de foto’s niet aanzien tijdens onze nationale dag van rouw.
vlagHet is zo jammer dat jullie niet hebben kunnen zien hoe respectvol en waardig de slachtoffers terug zijn gehaald naar Nederland. Hoe de vele dragers de immens zware taak hadden om al die kisten stapje voor stapje naar de enorme rij rouwauto’s te dragen, ze tergend langzaam te laten zakken en met een laatste groet de auto in schoven. Hoe een koningspaar elkaars hand vast hield terwijl ze dit verdriet moesten aanschouwen. Hoe Minister Timmermans een nabestaande omhelsde en schijt had aan welk protocol dan ook. Hoe onze Minister President nog steeds alles op alles zet om de mensen terug naar Nederland te halen, ook al krijgt hij van een hoop schreeuwende blaters een bagger shit over zich heen. Deze foto ging de wereld over en zegt zoveel. Zegt deze foto jou ook iets?

Ik zat gisteren op mijn wielrenfiets en reed langs een middelbare school. Een bloemenzee sierde de ingang en weer kreeg ik een brok in mijn keel. Ik jank wat af deze dagen. Want hoe waardig en groots zo’n klein land ook kan zijn in tijden van diepe ellende, dit had niet gemoeten. Al deze nabestaanden hadden over een week of wat met een glitterballon weer op Schiphol moeten staan. Om hun geliefden te verwelkomen die met gebruinde snoeten en een koffer vol verhalen en herinneringen weer terug keerden. Dát had gemoeten. Het werd een verdrietige bos bloemen voor vertrekhal 3.

Ja, ik ben trots op dit land en zo verdomd blij dat ik hier mag wonen en niet tussen de puinhopen die jullie gecreëerd hebben.

En nee, ik zou voor geen goud in jouw schoenen willen staan. Ik zou niet kunnen leven met deze last en ik zou elke minuut van mijn leven achterom kijken. En eerlijk gezegd gun ik je ook geen sterkte voor de toekomst. Een toekomst die jij bijna 300 slachtoffers en vele duizenden nabestaanden hebt ontnomen.

Ik mag jou gewoon niet.