Angeli schrijft


3 reacties

Heimwee naar de grote appel

blogNY2Heimwee, daar heb ik last van, best heel erg eigenlijk. Nog steeds. 7 dagen New York en ik ben totaal verkocht. Ik heb er in gedachten al mijn eigen eettent opgezet, appartement in het Meatpacking District ingericht en Google bezocht, want dat is waar Wessel dolgraag CEO wil worden. O, YouTube mag ook, zit er om de hoek. Ik vind het prima. En ik loop natuurlijk, net zoals de New Yorkers de hele dag in mijn comfortabele hardloopbroek, hip shirt en Nike’s. Ik loop ’s morgens met mijn Starbucks-beker Café Latte naar de metro en doe mijn biologische boodschappen desnoods ’s avonds na elven. Ja, noem me maar een romaticus, een dromer, een naïeve trut, whatever.

Wat was het gaaf zeg. Wat een ontzettend heerlijke grote appel. 2 blije mutsen in New York. We hadden het nodig. We begonnen gelijk al op een ons op het lijf geschreven niveau. Een chauffeur die op het vliegveld klaar stond met ons naambordje en die ons begeleidde naar zijn hagelwitte blinkende 10-persoons limousine, en zo hoort het natuurlijk ook te beginnen voor twee overenthousiaste chicks met een burnout. Eus, ik moet het je nageven, dat had je erg fijn geregeld :). Decadent languit in de limo naar je appartement gebracht worden, Leo de doorman die je koffers aanpakt… ehh, Patricia’s koffers dan. Ik zag er denk ik uit als een doorgewinterde bouwvakker die haar koffers prima zelf de trappen op kan sjorren, en ik moet bekennen, dat ging prima want er zat op de heenweg gewaagd weinig in. Ons appartement zat op een heerlijke plek, 5 minuten van Central Park en Broadway. En om de hoek Mel’s, zonder twijfel de allerbeste, gezelligste en culinairste hamburgertent van New York. We hebben in 7 dagen écht heel Manhattan gezien, geen minuut verloren laten gaan. Niks uitslapen, rise and shine, the city is calling! Even Leo een ‘goodmorning Leo, how are you‘ wensen, sneakers aan, grote kartonnen bekers koffie en broodjes scoren om de hoek en de stad in.

Ik had echt met niemand anders willen gaan dan met mijn beste vriendin. Mijn God wat hebben we genoten, gelachen, gepraat en gelopen. O, we hebben ook gemetroot, gevaren, gefietst en gevlogen, maar vooral heel, heel veel gelopen. Begonnen ’s morgens om 9 uur aan één van de culturele wandelingen uit ons gidsje maar bij de eerste Nike-store die een halve blok afweek van de route gingen we keihard al de mist in. Wij kunnen dat, zulke spontane acties, zijn we beregoed in. Route nooit meer terug te vinden natuurlijk, want we dwaalden te ver af, verblind door de lichtreclames en sale-uithangborden. Het heeft ons uiteindelijk wel langs heel veel andere niet te missen mooie dingen gebracht. Uiteindelijk hebben we precies 1 van de 7 wandelingen volbracht. En daar hebben we exact 7 dagen over gedaan…. O, de andere routes hebben we wel gehad hoor, geen eyecatcher uit het boekje gemist, maar dat was dan vaak meer per ongeluk, omdat we er toevallig langs fietsten of liepen. En ja, we hebben ook de metro gepakt naar de geijkte toeristencatchers omdat we niet thuis durfden te komen zonder foto’s van het Empire State of het 911 Memorial. Hadden het ook niet willen missen hoor. Zo ging het de hele week, al onze fantastische planningen die we in Nederland met grote zorg op papier hadden gezet hebben we op dag 1 al keihard overboord gegooid. Go with the New York-flow.

blogNY1De helikoptervlucht was een perfecte aanvulling op deze week. Ik had al een dag eerder met een schijtzenuwachtige Patricia voor Jan Lul op het helikopterplatform gestaan, want deze razend intelligente muts had zich vergist in de dag en wat hadden we uiteindelijk een mazzel daarmee. De volgende dag mochten we, als opvulling, met een nét iets kapitaalkrachtiger stel dan wij de grand tour beleven die twee keer zo lang duurde. Wat een euforisch moment als dat ding de lucht ingaat en je Manhattan als een poster onder je ziet liggen, wat een adembenemend uitzicht, wat een prachtig moment.
Fietsen door New York en over de Brooklyn Bridge, ook zo fijn om te doen en je hebt het idee dat je tenminste nog iets sportiefs doet om die hamburgers van Mel’s te compenseren. Zijn we ook goed in, compenseren. Fietsen is trouwens wel een uitdaging; levensgevaarlijk als je fietspaden mist, stoplichten over het hoofd ziet of niet door hebt dat rechtdoorgaand verkeer op dezelfde weg daar géén voorrang heeft, maar ook dat is een avontuur. En daar gingen we voor, avontuur in The Big Apple.

Puntje van voor mij was toch wel het aankomen op Ellis Island. Dat hele Ellis Island viel ons ontzettend tegen maar het uitzicht op Manhattan mensen. Dát was mijn ding, mijn God, wat kan een mens zich op zo’n moment gelukkig en rijk voelen. En geloof me, met een burnout voelt dat nog een stuk rijker dan normaal en dat wil wat zeggen voor zo’n emotrut als ik.

We zijn verliefd geworden op de prachtige pakhuizen in het Meatpacking District en de lawaaierige straten waar altijd sirenes loeien. Ik durf het bijna niet te zeggen maar ik heb bij thuiskomt met enige regelmaat loeiende sirenes afgespeeld via YouTube. Ik weet het, basket case…. O en ook zo heerlijk, een Starbucks op elke hoek. Alhoewel, na 7 dagen 3x per dag grote bekers Starbucks naar binnen gieten komt er een moment dat de koffie-behoefte ietwat afneemt. Maar je moet wat over hebben voor gratis WiFi.  Opoffering noem ik dat.

Ik kan een blog schrijven van 3 pagina’s, zoveel beleefd, zoveel gezien, zoveel gevoeld. Wat een week, wat een euforie en wat een liefde voor die stad.

Dus mocht je naar New York willen en je hebt een gids, gezelschapsdame, boodschappenmeisje, shopping assistant of wat dan ook nodig…. Pick me, pick me! I’m available!