Angeli schrijft


1 reactie

Birthday pooper

Verjaardagen, ik heb er niks mee. Ik ben misschien wel één van de grootste partypoopers als het op verjaardagen aankomt. Ik vind de verjaardagen van een ander vaak niet leuk (sorry lieverds, er zijn uitzonderingen!) en die van mezelf al allerminst. Ik zit niet graag in kringetjes mijn lauwe glas wijn naar binnen te keilen en tegelijkertijd kansloze pogingen te ondernemen om met de andere hand een stukje kleffe wrap van een schaal te plukken. Gegarandeerd dat deze met zorg gevulde pannenkoek als een natte lap uit elkaar valt op mijn witte broek. Ik zit op zo’n feestje ook altijd naast de oma die 3 weken niet heeft kunnen praten met iemand en die al haar tv-series en medische kwalen op tafel dondert. Of ik zit naast de bloedirritante buurman die uit puur fatsoen ook maar uitgenodigd is maar die ze eigenlijk het liefst zien verhuizen naar een heel ver en stervenskoud oord. En met kinderverjaardagen heb ik ook niks meer. Ik ben blij dat ik die kinderverjaardagen van mijn eigen puber heb gehad. De stuiterende jochies die in een half uur je huis ombouwen tot een prehistorische grot met halve knakworsten tussen het vloerkleed en meer pis naast de pot dan erin. Ik heb er niks meer mee.

Mijn eigen verjaardag gaat over het algemeen redelijk geruisloos voorbij. Alleen ouders die even langskomen, maar aan kringetjes doe ik niet. Ik trek wijn open, maak een pasta en that’s it. Zou trouwens ook een ienieminie rondje zijn, want mijn familie kan ik op 1 hand tellen. Mijn laatste verjaardag was overigens wel een fijn feestje. Traktatiedagje sauna met mijn lieve vriendin, met mijn ouders en broer buiten gehangen aan mijn net op de kop getikte, maar toch ietwat verrotte tuintafel met, inderdaad, wijn en pasta. Vooral de aanwezigheid van mijn vader was bijzonder. Dat hij er nog steeds bij mocht zijn is een moment om te koesteren. Op de grote dag zelf met twee vriendinnen naar Amsterdam gegaan. Om te beginnen teveel tapas gegeten, op een terras 2 flessen wijn in een koeler gedonderd een deze ook weer soldaat gemaakt en een concertje gepikt in Bitterzoet van Walking on cars. Als afsluiter nog even een afzakkertje op het Spui genuttigd waar een heel terras Happy Birthday voor je zingt, een zoen van een onbekende vrouw en een onbekend ander sujet, teveel wijn naar binnen gehacheld maar tranen over de wangen van het lachen. Ik hou ervan.

Verleden maand werd mijn apegatje zomaar ineens 16. Ik knipperde 3 keer met mijn ogen en mijn eigenwijze kontkrummel was ineens een halve kop groter dan ik, heeft een vriendin, een scooter en een abonnement op de sportschool, drinkt af en toe een biertje (zegt-ie…) en trekt zich terug in zijn mannengrot als hij met zijn liefje belt. Ik vind het heerlijk hoor, maar toch heb ik soms even zo’n heimwee-momentje naar dat kleine opdondertje die zich quasi verwonderd afvroeg waar Dribbel zich in het plaatjesboek had verstopt terwijl hij dat natuurlijk allang wist. Zijn verjaardag was best geslaagd, vooral omdat het een self-service feest was waarbij iedereen godzijdank zelf de koelkast wist te vinden. Ik heb zo’n vermoeden dat dat de aanwezige pubers ook goed uitkwam, gezien mijn Patty Brard momentje bij de glasbak… Soms zijn verjaardagen best leuk, als er wijn op tafel komt, het gezelschap goed is en ik geen kleffe kroketten en plakkerige roze marsh mellows op mijn witte jurkje krijg. Maar het blijft niet mijn ding, die verplichte nummers.

Weet je, laat mij maar een etentje in elkaar flansen voor een groep vrienden of laat me met de hele bende op een klein festival terrein rondhangen waar de kleintjes naar hartelust hun half afgekloven knakworsten met blote voeten in de grond kunnen stampen. Dat ligt mij meer dan een verjaardagsfeest. Misschien ga ik het ooit leuk vinden maar ik acht de kans redelijk klein. Once a birthdayparty-pooper, always a birthday partypooper…. jammer dan.