Angeli schrijft


Een reactie plaatsen

mijn doodlopende straatje

olifantRuim twee jaar resideer ik er nu, in het huurstulpje waarvoor de woningbouwvereniging veel teveel huur durft te vragen. Mijn paleisje is gevuld met verzamelde Marktplaats-meuk en zelf in elkaar geflanste ‘kunst’ waar ik heel blij van word en ligt in een kneuterig doodlopend straatje.

Ik slenter in 10 minuten vanuit de kroeg naar huis, kan wandelend mijn verse avocado’s en zomerkoninkjes scoren op de markt en binnen 5 minuten zit ik midden in het weiland. Niet dat dat zo spannend is, maar toch… dat het kán hè?

In ons straatje zwaaien we naar elkaar, ook al heb je geen idee wie de bewuste sterveling is, laat staan waar hij gehuisvest is. Dat is prima zo. Ik heb onwijs leuke buren aan de linkerkant, maar misschien vind ik dat wel zo leuk omdat hij de barkeeper in mijn favoriete dorspkroeg is en ik van haar gebruik mag maken van hun loungeset in de zon. Mijn andere buurman is vast een lieverd met zijn 2 of 3 cabrio’s (ik ben de tel kwijt), en ik blijf steevast als een blije eikel ‘goedemorgen!’ naar hem roepen, ook al houdt de man zijn kaken stijf op elkaar. En om hem een plezier te doen zal ik binnenkort écht het onkruid van mijn oprit hartstikke dood spuiten. Heeft de man ook weer een goede dag. Zo ben ik.

Op de hoek van het dijkje achter mijn huis zit Snackbar Dikke Mik, waar ik me steeds weer verwonder over de knullig gebeitste plankjes waar neppiemels opstaan, maar waar dikke Dési de allerlekkerste patat van de omgeving in het gloeiende vet gooit.

bomenAan de achter- en zijkant van mijn straatje staan enorme bomen en zo nu en dan waan ik me in een sprookjesachtig woud. Vooral als ik er zit met een wijntje, maar dan wordt alles sowieso een stuk feeërieker. In de bomen zijn kwetterende parkieten gehuisvest die ooit ergens verdwaald zijn geraakt, ik heb een specht en nog wat ander vliegend materiaal waarvan ik de naam niet weet. En ’s avonds komt de complete batman-familie geruisloos voorbij fladderen om alle insecten uit de lucht te plukken.

Het klinkt saai, maar mijn doodlopende straatje is een dynamisch gebeuren. Ik werd pas nog midden in de nacht gewekt door een horde politieagenten voor mijn deur. Ik wilde mijn lieve vriendinnen al een whatsappje sturen dat één stripper voor mijn verjaardag ook al leuk was geweest, maar helaas, wat een deceptie.. De flikken kwamen met 6 man sterk opdraven om één of andere jongvolwassene op te pakken. Al vluchtend met zijn  van papa gejatte bolide was de jeugdige delinquent mijn liefelijke doodlopende straatje ingereden met een compleet arrestatieteam achter zich aan. Waarschijnlijk in de haast zijn routeplanner vergeten aan te zetten, de sukkel.

De hondenfluisteraarster woont een deur of 5 verderop met haar 4 of 6 bejaarde golden retrievers, ook hier ben ik altijd de tel kwijt. Alhoewel fluisteraarster teveel eer is. Ik wordt elke ochtend gewekt door haar gekrijs naar Jaap, Freek of Bruno die Hierrrr! moeten komen maar stokdoof zijn geworden voor haar tirades en onverstoord verder sjokken. Dit wekt de nodige irritatie op bij onze fluisteraarster, waardoor ze nóg luider probeert Jaap, Freek, Bruno en de rest van haar roedel in haar kielzog mee te krijgen. Het werkt voor geen zak, maar dat kwartje zal wel nooit gaan vallen. Dit tafereel herhaalt zichzelf overigens 4x per dag, voor het laatst to rond 23.30u. En dat is een heel vertrouwd gevoel als je nét bijna in slaap probeert te sukkelen.

Ik hou van mijn straatje, ik resideer hier graag in mijn paleisje. De mensen zijn vriendelijk, er gebeurt nog eens iets en mijn perenboom heeft dit jaar eindelijk besloten niet suïcidaal te zijn, de peertjes hangen er lekker bij. Ik ben een gelukkig mens.