Angeli schrijft


Een reactie plaatsen

Zomer 2017….

banksyMijn vorige blog: 31 mei… mijn doodlopende straatje… Als ik toen wist wat ik nu weet.
Dag, ‘mijn doodlopende straatje’, ik heb je nog geen seconde gemist.

Ineens was daar ons nieuwe paleis, splinternieuw, goedkoper, groter, mooier, maar zooo verschrikkelijk casco….
Na weken ploeteren, stucen, schilderen, inpakken, uitpakken, blij zijn maar ook huilen van vermoeidheid zit ik er nu al ruim anderhalve maand. Ik ben de gelukkigste eikel in de wijk, ik zweer het.

Mijn buren hebben bijna  allemaal al een plaatje van een tuin en een huis dat strak in de plinten zit. Ik niet en I don’t give a fuck’. Mijn tuin is een heuse beachclub waar we op Wessels verjaardag een stapel pallets in hebben geknikkerd met wat kussens erop, waar we de vuurkorf aangeslingerd hebben en de BBQ op een paar spuuglelijke grindtegels hebben gezet, maar wat hebben we genoten van ons privé strandfeestje.

En die plinten? Die komen er wel, ergens zo rond 2021 vermoed ik zo. O, en de zolder is nog een stuc-projectje maar hé, who cares. Ik niet in elk geval. Ik ben blij en Wessel misschien nog wel meer. Mijn vent heeft eindelijk een kamer waarbij hij geen circusachtigekamer1 capriolen hoeft uit te halen om zijn matras te bereiken. Hij heeft een stuk of wat pallets creatief op de grond gedonderd, een fikse matras erop gegooid en zijn sponde is klaar. Ik heb er zo mijn vraagtekens bij want hoe krijg ik in godsnaam de vuiligheid onder die pallets vandaan, maar de belofte dat we 1x per maand het hele bed demonteren staat. Het is er nog niet van gekomen…. goh…
Hij heeft een sterke tekst op zijn muur geschilderd (……) en is retetrots op het eindresultaat. Fijn.

Er klopt in het huis nog steeds geen reet van de elektriciteit en de prutser die het heeft aangelegd moet nog even een opfriscursusje hebben maar dat overleven we wel. Hoop ik… Als ik twee keer op de intussen gerepareerde (?) lichtschakelaar druk, gaat het brandalarm op een andere verdieping af en voor de buitenlamp hebben ze al 3x een monteur gestuurd die het ook niet weet, maar met een beetje gebruiksaanwijzing worden we niet geëlectrocuteerd. Dat scheelt weer.

We hebben inmiddels de eerste straatborrel achter de rug, waar ik met 1 hand wijn stond te kantelen en met mijn andere hand probeerde een beetje interessant op mijn koffertje te leunen. Ik kwam net terug van Parijs en viel met mijn neus in de boter, eh wijn, ik bedoel wijn.  De hele buurt denkt nu waarschijnlijk dat ik een ongelooflijke ‘vrouw van de wereld ben’ die regelmatig dit soort decadente uitjes verricht. Ik laat het nog even zo.

Ik heb tussen neus en lippen door  ook nog even een aanbidder in de straat afgewimpeld die met mij naar Duitse feestjes op de naturistencamping wil. Ik heb de goede man toch maar uitgelegd dat ik niet de persoon ben waarmee je in je blote kont Bratwursten omdraait op de BBQ terwijl je loeihard Ich bin wie Du-huuu mee lalt.
Man, man, er gebeurt vanalles in mijn nieuwe spannende straatje.

Mijn zomer is voorbij gegaan aan noeste arbeid. De hoop op een bloedhete nazomer heb ik laten varen.

parijs

Ik heb genoten van mijn laatste vakantiedagje waarop ik met Wessel  vooral heel veel op terrasjes aan het IJ heb gehangen, we witbiertjes hebben verorberd en ontzettend veel gelachen hebben. We de parfumtrut van de Bijenkorf tot waanzin hebben gedreven en veel teveel geld hebben uitgegeven aan posters van Banksy. En het onverwachtse weekendje Parijs waarvan ik zo intens genoten heb, hebben de gemiste zomer toch een beetje goedgemaakt.

Godzijdank is het al eind september, nog maar 8 maandjes tot de lente…