Angeli schrijft


Een reactie plaatsen

Papa

Het lijkt gisteren dat ik je aan de telefoon had maar het is al 3 1/2 week geleden.  Het lijkt gisteren dat ik naast je bed zat,  onverwachts. Zomaar ineens kwam dat telefoontje waar ik al zo lang op zat te wachten maar waarvan ik hoopte dat het nog even zou duren.  Angeli, je moet komen…  Met knikkende knieĆ«n ben ik naar Limburg gereden om ervoor te zorgen dat mama er niet alleen voor zou staan als ze je de volgende dag naar het hospice zouden brengen. Maar lieverd,  wat ging het ineens snel en wat was je ziek die laatste nacht. Wat een strijd heb je gevoerd,  het was bijna onmenselijk,  de kracht die je in je had. Je wilde niet gaan. 

De hele nacht hebben mama en ik je verzorgd, met de ontzettend lieve hulp van je huisarts.  Wat een mooi bijzonder mens is dat. Toen we ’s nachts om half twee hulp kregen van de palliatief verpleegkundige waren we opgelucht. Ze heeft jou en ons op zo’n bijzondere en respectvolle wijze bijgestaan.  Ze heeft ons jou laten verzorgen, sprong alleen bij als we handen tekort kwamen. En precies op het moment dat ze 5 minuten de deur uit was om medicijnen bij te halen,  was het voor jou klaar.  Je was moegestreden,  je lijf kon niet meer.  Mama en ik waren bij je,  je mocht gaan.  

We hebben gehuild, later zelfs samen met de huisarts en de verpleegkundige. Je strijd was klaar en dat werd tijd. Deze strijd die jij de laatste nacht hebt moeten leveren wens je niemand toe. 

Je afscheid was prachtig.  Zoveel lieve mensen,  mooie muziek,  mooie woorden en ineens brak de zon door.  Het werd een stralende dag.  En ja,  we hebben daarna met z’n allen dat wijntje op je gedronken,  omdat je dat zo graag wilde. 

En nu is er gemis. Ik mis je als ik bij mama ben,  ik mis je stem,  je lach, je eigenwijsheid. Het is definitief en dat is hard. Ik ben trots op je dat je zo lang gestreden hebt.

Mijn papa, dag lieverd. X