Angeli schrijft


1 reactie

Dag tweeduizendzeventien

Tijd voor mijn eindejaarsoverpeinzing… šŸ™‚

En ja hoor, weer een turbulent jaar achter de rug. Man, wat kan ik dat goed, turbulente jaren creĆ«eren.Ā  Van het begin van dit jaar weet ik eigenlijk niet zoveel meer af. Geblokkeerd denk ik, het begon in elk geval behoorlijk ruk, dat is alles wat ik erover kwijt wil. Ruk, dus prullenbakwerk. Dat was winter 2017.

Maar ik ben dan ook een zomermens dus als de zon schijnt word ik een blij ei. Jeetje wat heb ik intens genoten van de vrijdagavondjes bij Woodstock, met mijn lieve vrienden biertjes drinken uit een flesje, dansen en enorm genieten. Stiekem skinny dippen zonder dat iemand het zag (althans, dat is te hopen maar ik ben godzijdank niet gesignaleerd op YouTube..) en daarna weer opwarmen bij het vuur. De kaartjes voor de Woodstock Opening Night zijn in the pocket, dus we gaan komend jaar weer vol overgave verder waar we gebleven waren. Strand, biertjes, vuur en muziek… my happy moments.

Ik heb dit jaar een heerlijk thuis gecreĆ«erd van een casco stel stenen. Wat woon ik er graag. Wessel is ook ontzettend blij met zijn balzaal, dus we gaan voorlopig nergens meer heen. Dan weten jullie dat er geen blogjes meer komen over mijn fantastische straatjes, ik spaar jullie. We blijven. Vandaag eindelijk de zolder afgemaakt waar ik mijn eigen walhalla van ga maken. Ik twijfel nog over een koffiezetapparaat op mijn kamer, maar ik denk dat ik maar gewoon een mannelijk exemplaar moet vinden die ’s morgens de dampende espressootjes naar boven draagt. Lijkt me een strak plan.

Ik heb dit jaar nog zoveel maanden van mijn allerliefste vader mogen genieten en ben bevoorrecht dat ik hem samen met mama thuis heb mogen verzorgen tot aan zijn dood. Het gemis is er, en hoe (!), maar ook de rust dat het lijden voorbij is. Wat was het een mooi afscheid, en dat was het minste dat we nog konden doen voor zo’n bijzondere man. Wat een vechter was hij. Voor altijd in mijn hart, daar hou ik je papa.

Ik heb met Wessel in collegebanken gezeten bij open dagen en ineens was mijn knul een volwassen vent. Een vent die mijn moeder troostte tijdens de crematie, die zorgzaam is voor zijn liefje en de mensen om hem heen, die grenzen opzoekt en barst van de humor. Mooie vent, ik ben er apetrots op.

Ik ben liefdes kwijt geraakt, maar dankbaar voor de mooie momenten die er geweest zijn. Ik heb er mooie dierbare vriendschappen aan overgehouden en misschien is dat nog wel meer waard. En volgens mijn moeder komt die grote liefde er. We gaan het zien, maar tot nu toe kan mijn moeder beter niet haar geld gaan verdienen als waarzegster. Ze bakt er niks van :-).

Mijn lieve vriendinnen houden nog steeds van me, met alle ups and downs die de revue zijn gepasseerd dus ik ben een lucky bastard. Dankjuliewel voor de mooie momenten, de gesprekken en de vele flesjes wijn die we achterover hebben geknald.

Eind 2017…Ā  ik heb nog steeds geen geld, geen liefde van mijn leven of een vakantie in het vooruitzicht, maar ik ben gezond, heb Ć©chte vrienden om me heen en eindelijk een Le Creuset-pan. Dat heb ik toch maar mooi in the pocket. Ik, zeg 2018, kom maar op.

Ik wens jullie allemaal een prachtig, liefdevol en gezond 2018 en trek open die Moƫt & Chandon! En niet alleen op oudjaarsavond, vier het leven!

Dikke kus.

champagne