Angeli schrijft


4 reacties

Vasteloavend

V3Het waren weer 4 fantastische dagen, Carnaval in het Limburgse land. Uit volle borst hebben wij weer met duizenden tegelijk gezongen over het nachtegaaltje in het bronsgroen eikenhout, ons prachtige Limburgse volkslied. Het zit erop, en maar beter ook. De stem begint langzaamaan weer een beetje terug te komen, de oude schoenen zijn de kliko ingedonderd en de pruiken hangen te drogen aan de lijn. De kroeglucht moet eruit hè?

Het is traditie, het is er met de paplepel ingegoten dat Carnaval. Opa’s en oma’s zingen Venlose liedjes mee in het café, drinken een biertje met vrienden en wiegen ondertussen even met de kinderwagen die in de kroeg staat, omdat de papa nodig het toilet moet bezoeken. In de kinderwagen ligt een miniscule Nemo tevreden aan zijn flesje te zuigen en aan zijn voetjes liggen de blokjes kaas en de cervelaatworst voor bij het biertje van papa en mama. Op zijn Nemo pakje prijkt trots het speldje waarop Venlo staat. Ja, we zijn apetrots op onze stad, dat is wel duidelijk deze dagen.

Ik heb al zo vaak aan ‘Hollanders’ geprobeerd uit te leggen wat deze dagen voor ons betekenen, Lex Uiting heeft er een prachtige docu over gemaakt: Noa ut Zuuje. Ik zeg: verplichte kost want wat een mooi beeld over wat Vasteloavend is. Liefde, verbroedering, gelijkheid, een lach en een traan. En misschien dat jullie het dan een beetje begrijpen. Dat wij  geen polonaise doen, niet ladderzat buiten de pot piesen en al helemaal geen André van Duin liedjes.

Wat hebben we gelachen. Hilariteit bij de damestoiletten. Het was koud en in Venlo wordt er heel veel buiten gevierd dus warm aankleden, zei  ôs mam. Nou dat hebben we gedaan, wat een gezeik als je naar de wc moest. Eerst je biertje zien kwijt te raken, en  probeer dan maar eens tussen 2  dikke maillots, onderok en  petticoat je thermo-onderbroek terug te vinden. Je ziet geen moer met die petticoat tussen je tanden dus als je eindelijk je uiterst charmante thermo-tent hebt gevonden en de overige 4  lagen eroverheen hebt getrokken begint de inspectie. Zit de petticoat niet in de maillot, waar hangt het thermoshirt, ligt mijn onderrok niet niet nog op mijn enkels… Gelukkig kampt iedereen met hetzelfde probleem, dus er wordt wat afgelachen en rechtgetrokken op het damestoilet.

V7

En ja, ook tranen vloeien tijdens de Carnaval. Op dinsdagavond na de boerenbruiloft, als het voorbij is, de prins zijn muts afzet en ons verteld dat het tijd is om naar bed te gaan en we met duizenden zingen dat het voorbij is. Dan pinkt menigeen even een traantje weg. Ik stond maandagavond in de kroeg  vol overgave mee te zingen (nou ja, een beetje hees geblèr was het…) met Venlose deuntjes, biertje in de hand en ineens kwam daar het nummer voorbij dat we hebben gedraaid op het afscheid van mijn vader. En ja, toen liepen de tranen over mijn wangen terwijl ik vanuit mijn hart het liedje mee zong. En dat mag, ook dat is Carnaval. Het meisje achter de bar. Ze wierp me een kushand toe, tapte een biertje dat van hand tot hand werd doorgegeven en we hieven het glas naar elkaar. Dat zijn mooie momenten.

Hoe mooi is het om zoveel oude bekenden, familie, jeugdliefdes en schoolvriendinnetjes elk jaar weer tegen het verklede lijf te lopen, samen te drinken en te lachen. Hoe prachtig om met duizenden mensen op straat hetzelfde lied te zingen waarbij het niet uitmaakt wat je aanhebt, je inkomen of je beroep is. Gelijkheid, het mooiste dat er is. De enige die oppermachtig is is de prins want hij heeft de sleutel  van de stad. Hij heeft de eervolle titel en is daar trots op. En terecht.

V5En dan zit het erop en nu heb ik heimwee. Heimwee naar de liefde, de verbroedering en naar ‘thuis’. 4 dagen in mijn geboortestad het leven vieren. De Sjamaan is moe. Het is een teistering voor het lichaam maar een genot voor de ziel en de geest. Amen.