Angeli schrijft


Een reactie plaatsen

Mijn apegatje

gala (2)Daar gingen ze, deze heerlijke groep vrienden, strak gekleed in 3-delig pak of in sexy galajurken met splitten tot nét niet aan de navel en stilettohakken die ze al na een half uur vervloekten. Tijd om het allerlaatste feest op de middelbare school geheel in stijl af te sluiten. Ik geloof dat het een welkome afleiding was, met het oog op de aanstaande twijfelachtige uitkomst van de examens.
De meesten hebben het gered, de ene misschien wat gemakkelijker dan de andere, maar ze hebben er stuk voor stuk op hun manier voor moeten ploeteren. En vanaf het moment dat die vlag eindelijk naar buiten mocht zijn ze gaan feestvieren, hebben ze weinig geslapen en ongetwijfeld íets teveel alcohol naar binnen gewerkt. Maar ik vind dat ze het stuk voor stuk verdiend hebben. Het afsluiten van deze fase moet je niet zomaar voorbij laten gaan, daar moet je vooral heel veel memorabele momenten aan overhouden.

Ja, en daar staat ie dan. In een zaal vol trotse ouders, vrienden, overige familie en blije leerlingen die niet kunnen wachten tot ze dat diploma triomfantelijk in hun binnenzak kunnen steken. Veel fijne en diplomasociale vrienden en vriendinnen heeft ie gemaakt, deze jaren op het VWO en ik zie ze bijna allemaal voorbij komen vandaag. En een aantal die geen examen hebben hoeven doen zitten ook in de zaal, ter morele ondersteuning of gewoon, voor de borrel achteraf. Ik vermoed dat laatste.. Ze stralen, wat een prachtig gezicht is dat. En God wat zijn ze blij dat ze eindelijk klaar zijn op deze school en hun vleugels uit kunnen slaan.

En toch hè? Ik zie ook wel wat weemoedige blikken passeren, want het definitieve afscheid doet toch wat met deze feestbeesten. Want wat hebben ze hier, ondanks dat elke dag als ‘saai’ werd bestempeld en die ene leraar nog steeds een ‘lul van een vent’ is, een ontzettend leuke tijd gehad. Ze hebben hier herinneringen en vriendschappen gemaakt die ze stuk voor stuk voor geen goud willen missen. En ze zijn er wijs geworden. Oké tot op zekere hoogte, maar mijn zoon leest mee en ik wil hem nog even houden. 🙂

Hun allerlaatste momenten op deze middelbare school zijn een feit. Er wordt afscheid genomen van die ene favoriete conciërge die stiekem biertjes meedronk op de laatste schooldag, die toffe leraar waarmee ze Spotify playlists delen en die zomaar voorbij kan komen schuifelen op een technofeest in Amsterdam, die geweldige mentor die voor elke toets e-mailtjes stuurde met bemoedigende woorden en ze stimuleerde om alles eruit te halen wat erin zat. Het is klaar, op naar de universiteit waar ze ongetwijfeld weer fantastische nieuwe herinneringen gaan maken.

En terwijl al die gasten luidkeels blij staan te zijn en bier staan te kantelen aan de bar slikt deze vaatdoek stiekem de brok in haar keel weg. Mijn apegatje is een volwassen vent geworden, de tijd dat hij astronaut wilde worden of in een sterrenschip wilde gaan wonen was al voorgoed voorbij, maar op een dag als deze passeert dat toch weer even stilletjes de revue. In dit stadium gaat er steeds minder ruimte zijn voor een zorgende moeder. Heel gezond, deze ontwikkeling, maar voor mama blijft het een dingetje, dat niet meer zo nodig zijn.

Dan toch maar op zoek naar een gehandicapte adoptiekip die heel veel zorg nodig heeft, of jullie moeten een beter plan hebben? Dan hoor ik het graag.


Een reactie plaatsen

Het grote raadsel dat ‘jongvolwassene’ heet

Ik was er al uit dat mannen écht van Mars komen. Ik snap ze niet, zal waarschijnlijk ook nooit gaan gebeuren en daar heb ik vrede mee. Maar dat ik inmiddels zelfs mijn 18-jarige bloedje tot deze groep moet scharen.. dat vind ik toch wat lastig. Ik ben best een ruimdenkende moeder en die snappen toch alles? Niet dus.

Ik zal ter verduidelijking voor al die mannen die niet begrijpen wat ik bedoel even wat simpele voorbeeldjes erin knallen:

Mijn zoon kortgeleden: “Mam we gaan zaterdag met wat vrienden naar een technofeest in Amsterdam en we zijn zondagochtend rond 9 uur thuis. Mogen die vrienden dan bij ons crashen? Dan kunnen er twee in mijn bed en twee in jouw bed want jij bent toch altijd vroeg op..”  Ehm….. pardon??
Op mijn antwoord dat ze in de buurt wonen en dus met twee vingers in de neus op de fiets dat laatste stukje naar huis mogen trappen, werd verontwaardigd geantwoord: “nou dan hebben we de hele nacht doorgehaald en als je dan nog 2 km moet fietsen is dat wel behoorlijk taai”. Ehhh, wacht effe. Dus je kunt vanaf 12 uur ’s nachts tot ’s ochtends 8 uur los gaan in een of andere louche bunker, jezelf in het ochtendgloren in een metro of bus laten glijden die je bijna voor de deur afzet, maar die laatste 2 km zijn te taai?  Ik zal mijn Bead&Breakfast-tarieven even vet opschroeven, just in case.

En dat chillen bij iemand thuis dat aan sommige nachtelijke sessies voorafgaat.. Dan zitten er ineens 8 jongelui aan mijn tafel, de gang ligt vol Eastpak-rugzakken en mijn God, daar zit de complete Gall&Gall-aanbiedingscatalogus in verstopt, uiteraard aangevuld met zakken chips en vooral veel overige kruimelzooi. Jeeeeey! En als je dan denkt, daar komen ze de avond wel mee door… Niet dus. Regelmatig vind ik nog lege pizzadozen of ranzig stinkende shoarma-zakken in mijn kliko. Dat glijdt er bij die gasten nog makkelijk in na een 3-gangen maaltijd en ze houden verdomme nog een sixpack ook.

Godzijdank is het zomer en heeft hij een vriend met een jacuzzi waar het even beter vertoeven is dan bij mij.

Nog zoiets, de schat heeft sinds een tijdje zijn rijbewijs. Ik snap dat je dan wilt autorijden en dat de auto van mama best leuk speelgoed is. Maar dat de Vespa ineens ‘zwaar kut’ is en de fiets zelfs ‘nog veel kutter’ en het onbegrijpelijk is hoe je je daar al die jaren mee hebt kunnen vervoeren?  Wat een armoe als je dan onverwachts toch ineens de bus moet pakken naar Amsterdam in plaats van mama’s kekke Ka. Dat is afzien met een hoofdletter ‘A’.

En terwijl ik dit schrijf staat hij weer ergens met zijn liefje op één of ander festival met ‘een coole stage onder de A2′. Lijkt me énig, lekker knus onder een betonnen plaat wat biertjes drinken en dansen in zo’n toffe doorzichtige regenponcho.

Je bent geslaagd en dat moet je vieren. Liefst lang en vaak.

Ik zie een gelukkig kind met een gelukkig liefje en dat ze nog even los gaan voordat het echte studeren gaat beginnen.. van mij mag het. De vakantie in de luxe Portugese villa met nog 15 vrienden is gereserveerd en mama maakt zich geen illusies dat ze daar hun vitaminepeil even lekker gaan opschroeven. Ik mag blij zijn dat ze zo lekker sociaal zijn allemaal. Laat mama maar fijn in de waan dat het de komende jaren serieuzer wordt.

Die genen heeft hij niet van een vreemde. Zelfkennis noem ik dat 🙂


2 reacties

Soof 2.0

Echt, vanaf dat Wessel me heeft omgetoverd tot ‘Soof 2.0’, gaat het me steeds beter af om die naam eer aan te doen.

De maand mei was niet de leukste, zacht uitgedrukt. Man, man, wat een examenstress en niet alleen voor Wessel maar ook voor mij als uiteraard betrokken moeder waren deze weken gewoonweg niet te doen. Het gevloek, de onzekerheid, een kind dat ik nauwelijks nog zag omdat hij wekenlang alleen maar zat te studeren in de bieb in Amsterdam, de teleurstellingen van weer een moeilijk examen…

imagesMijn verwachtingen waren desondanks natuurlijk hoog gespannen dat hij in één keer zou slagen, dus je kunt maar beter goed voorbereid zijn vond ik. Champagne koel gezet zo ergens 2 weken voor de uitslag, een vlaggenstok met toebehoren moest nog gescoord worden en biefstukken schransen bij Loetje had ik voor de zekerheid ook maar vast gereserveerd… Over voorbereiding gesproken.. Die vlaggenstok, dat was wel een uitdaging. Nou heb ik een supergaaf cabriootje waarin ik als een heuse koningin door de Ronde Venen en ver daarbuiten rond kachel, maar er past niet zo héél veel in. Althans geen echte lange voorwerpen. En een vlaggenstok is best wel heel lang kan ik jullie verzekeren.

Nou je raadt het al, dan sta je daar met je vlaggenmast voor je blitse minicabrio en no way dat die stok op welke manier dan ook in de auto te schuiven is. En ik heb best wel wat inzicht (al zijn de meningen daarover verdeeld), maar ik kreeg dat kreng er niet in. Daarbij regende het ook nog eens pijpenstelen dus dat ding gewoon naast me op de stoel pleuren en dak eraf gooien was niet echt een handige optie. En terwijl ik in de stromende regen stond te kloten met die paal, wees een vriendelijke meneer (type ‘2rechterhandeneneenklusbroek’) me erop dat ik hem ook gewoon door een halfopen raampje kon schuiven. ‘Ja, dat is best een voor de hand liggende optie’, hoor ik jullie denken, maar op dat moment behoorde hij niet tot de mogelijkheden die bij mij de revue waren gepasseerd. Nou mensen, het is gelukt hoor. Ik drijfnat, auto van binnen inmiddels ook zeiknat en bijna een fietsende vrouw van haar e-bike gemept met die uitstekende paal, maar het onding was in huis. Hoe simpel kan het zijn.

En voordat jullie gaan denken dat ik echt te stom ben om zelf te verzinnen dat een paal ook door een half open raampje geschoven kan worden, het zal wel komen door de ongelukjes van de weken daarvoor waarbij mijn hersenen toch wel enkele keren flink los hebben gelegen in hun pan. En nee, niet van de wijn. Best een acceptabel excuus voor onhandig gedrag, vind ik zelf.

Ten eerste ben ik keihard onderuit gegaan in de sauna doordat mijn Havaiana zichzelf als een natte slak vastzoog aan de vochtige vloer en ik gewoon probeerde door te lopen, wat natuurlijk faliekant mislukte. En voordat je het weet lig je uiterst charmant in je half open badjas met je blote flats op het beton. Vriendin die bijna in haar broek pieste die ze niet aan had en ik die nog een poging deed om een beetje gracieus op een betonnen vloer te chillen. Kansloos.

Niet lang daarna liep ik bij diezelfde vriendin nogal enthousiast zwaaiend tegen een gesloten glazen schuifpui. Deze schoonmaak-queen had net de ramen gelapt en geloof me, niemand lapt de ramen zo streeploos schoon als zij. Wederom zal dat ongetwijfeld geen sierlijke vertoning zijn geweest, mijn bril was behoorlijk scheef na deze aanvaring en de ramen konden trouwens ook weer een doekje en wat Glassex gebruiken. Maar ook hier weer bijna een natte slip van het lachen bij deze of gene.

Ach, we hebben het weer allemaal overleefd. Vooralsnog eindigt deze periode dik in de plus. Mijn kind is glansrijk geslaagd en toegelaten tot de VU, de dagen aan zee zijn geweldig, het weekje vakantie met mams is geboekt en de zomer doet zijn best om de vijgen in mijn boom welig te laten groeien. Het kan nu al niet meer kapot..

sunset.JPG

Dus dikke kus en maak er een memorabele zomer van lieverds! X