Angeli schrijft


Een reactie plaatsen

Psychologie, wat een feest

Wessel is begonnen aan zijn studie Psychologie en wat een enthousiasme komt er uit dat kind zeg. Ik zou zeggen, hou dat vooral vast joh. Tot nu toe is volgens mijn psycholoog-in-spé werkelijk alles interessant en hij praat erover alsof het allemaal toch duidelijke taal is? En ik? Ik probeer de nieuw verworven informatie te begrijpen maar snap er soms geen zak van.brein
Dagelijks word ik om de oren geslagen met onuitspreekbare termen waar ik geen reet van begrijp terwijl ik me ooit in een ver verleden ook vol fanatisme op arbeids- en organisatiepsychologie heb gestort. Poef! Weg! Ik ben het kwijt, al die info. Die vergeetachtigheid baart me enigszins zorgen, de selectieve informatie-opslag ook. De mededeling van Wessel dat er een kroeg in de VU zit waar het bier maar een euro kost, is info die ik dan weer wel in mijn hoofd opsla. Ik begin te vrezen voor een één of andere stoornis waar ik zelf nog geen weet van heb en daardoor ook gelukkig weer snel vergeet.

Hij is druk doende om zich binnen te werken bij de feestcommissie (what else?) en is keihard aan het netwerken, want hoe eerder hij woonruimte in Amsterdam kan bemachtigen, hoe beter. Dichter bij de bron wonen is altijd goed. Ik vermoed dat de bron in dit geval voornamelijk de louche feestlocaties zijn, maar ik kan het mis hebben.
Nehhhh….., denk het niet. Maar goed, in de tussentijd verzamel ik, als gedegen moederkloek, allerlei rommel en stop ze in dozen. “Voor je uitzet”, vertelde ik hem, en hij keek me wazig aan en vroeg: “Uitzet? Wat is dat? Heb ik dat nodig?” Dan sta je daar met je goeie gedrag potten, pannen en handdoeken-sets in dozen te proppen. Kansloos.

Zijn gratis OV is een blessing met een vriendinnetje die een stuk verder woont, maar ook zij studeert in Amsterdam en wil zo snel mogelijk verkassen. En Wessel hobbelt mee naar de studentenborrels in het AMC dus die OV is keihard nodig, want ook daar is het bier in de aanbieding.
Dat er naast studeren en werken nog zoveel tijd is om te feesten voor die twee, ik vind het knap. Onvermoeibaar zijn ze en waar is die tijd gebleven dat ik zelf kon stappen tot vroeg in de ochtend en niet minimaal 3 dagen nodig had om zowel fysiek als mentaal bij te trekken?

En toch is het mooi. In gedachten zie ik mijn volwassen kerel door de Uni lopen, in de overvolle collegezaal zitten of nog even de stad in gaan met zijn nieuwe studievrienden. Kleine kinderen worden snel volwassen. Wessel heeft zijn eigen leven en ik vind het mooi en moeilijk tegelijk.
Terwijl ik dit blog schrijf vraag ik me af hoe lang het gaat duren tot ik door mijn kind gediagnosticeerd wordt met een of andere persoonlijkheidsstoornis en er een groot label op mijn voorhoofd wordt geplakt. Maar dat duurt nog wel even denk ik. Voorlopig kan ik nog met een gerust hart dat sensitieve emowijf zijn zonder verwijsbrief naar één van zijn toekomstige collega’s.

Ik tel mijn zegeningen.