2019 – wat was dit?

Tja, en dan zit het jaar er weer op en is het weer eens tijd voor de eindejaarsoverpeinzingen van dit emowijf. En zoals elk jaar zit ik aan mijn grote tafel met een kop dampende koffie en een te vette oliebol naar de Top2000 te luisteren in mijn hardloopbroek en mijn oude Uggs. Dit wordt een uitdaging want Jezus wat was dit voor een jaar? Saai en chaotisch, dat was het. Meestal dan..

Mijn idee dat ik in 2019 Machu Picchu ging zien? Ehm… het werd een weekje Calpe in Spanje met mijn bejaarde moeder. Maar het was een bijzonder koester-momentje. Mijn mama, die met haar kleine reuma-lijfje na jaren nog eens de zee inging en zich als een volleerde diva elke avond in de rooftop-bar nestelde voor een cocktail, wat ben ik trots op haar. Dat ik een fiks weekend heb moeten herstellen omdat ik die hele week geen oog dicht gedaan heb heb ik graag voor lief genomen. Mooie week was het.

In maart overleed Daantje, onze prachtige dikke poes die 20 jaar bij ons heeft mogen zijn. Nu ligt ze in de tuin van Rik met een mooie struik erop. Ik hoop dat het ding aanslaat. En in september overleed mijn stiefmoeder totaal onverwachts. Ik had haar lang niet gesproken tot ze kort voor haar dood zomaar uit het niets belde. Zo plotseling als het contact kwam, zo plotseling verdween het ook weer. Een huis leeg halen in Limburg dat zo vol staat met kastjes met daarin 36 laatjes met daarin 43 doosjes met daarin dierbare spulletjes en vooral veel prullaria. Halleluja wat een feest. Mama heeft deze hele toestand mee mogen beleven en is nu alvast haar huis aan het opruimen. Omdat je maar nooit weet, zegt ze. De lieverd. Mijn demente broer die aanbood om te helpen, maar geen idee had wie er nou overleden was, mooi vind ik het. Dus lieve vrienden, waar zou ik zijn zonder jullie liefde en hulp.

Voor Wessel was het een bijzonder jaar. Althans dat vind ik, voor hem was het gewoon een jaar maar ik ben zijn moeder en moeders denken daar heel anders over. Hij heeft de middelbare school vaarwel gezegd met veel bier en mama met een lach en een traan. Mijn volwassen vent heeft zijn intrede gedaan op de VU. Dat onze psycholoog-in-spé naast zijn studie nog zoveel tijd vindt om zo min mogelijk technofeesten in louche loodsen over te slaan en zijn tentamens nog goed weet te maken ook, ik vind het knap. Ik geniet van onze gesprekken over zijn studie, ik leer mee en verwonder me. Na 3 1/2 jaar zijn zijn vriendinnetje en hij uit elkaar. Ik ben trots op hoe liefdevol ze nog steeds met elkaar omgaan. Daar kunnen volwassenen nog wat van leren. Maar ik mis haar, ik mis het geluid van hun lachen boven, het gekeutel samen op de badkamer, de enthousiaste gesprekken over hun studies en het nachtelijk gestommel als ze thuis kwamen van weer een feestje. Het is mooi geweest en ik ben fucking trots op ze.

En dan waren daar dit jaar de de concerten, de live muziek, dansen op het strand, hangend bij een strandtent de zon zien ondergaan, de avondjes met vrienden en teveel wijn. O man, wat was ik dan extra blij. Maar voor nu,  nog steeds geen idee of ik bij het bedrijf waar ik al 13 jaar zit kan blijven, de reorganisaties gaan gewoon door. 2020 wordt een spannend jaar, maar kom maar op, ik kan je hebben.

Hmm, als ik het zo lees, dan was dit jaar toch minder saai dan gedacht. Dus lieverds, ik wens jullie voor 2020 heel veel liefde, koester de mooie dagen en leer van de klote-dagen. Let the bubbles flow en maak er een onvergetelijk jaar van!

Veel liefs en een hele dikke kus van mij. X

Oh lovely *December..*

Zit je er bijna op, December? Ik vind jou namelijk een maand van niks. Althans de meeste dagen vind ik ronduit ruk, maar dat mag voor vrienden geen verrassing zijn. Ik transformeer deze maand steevast van minnelijke chick in Statler en Waldorf uit de Muppetshow. Wees voorbereid.

kantoorkerst

Op het werk is het superdruk deze weken, het kantoor is weer versierd met aftandse koperkleurige slingers en overige reutemeteut die iedereen zo snel mogelijk uit zijn eigen huis wil hebben. Aan mijn computer hangt een plastic kerstboompje dat van kleur verandert als ik werk. Gekregen van een collega, samen met een plastic kersster in een potje. Omdat het zo gezellig is.. Voor de ramen hangt een lichtjesgordijn waarvan de helft van de lampjes zijn overleden. Armoe troef hier. Maar wat is het kneuterig lekker op kantoor hè?

Op Facebook wordt ik overladen met foto’s van kerstbomen. Ze zien er allemaal hetzelfde uit, groene bomen vol gepleurd met een overdaad aan lichtjes, want hé, dat is gezellig hè? Wat er verder inhangt is door de lichtvervuiling niet eens te onderscheiden. O het gaat om het omgetoverde sinaasappelkistje eronder? Waar die ooit door de kinderen zelf gekleide poppetjes en mislukte ezels en kamelen in hangen? Zeg dat dan! Scheelt me zoveel inzoomen op niks. Laten jullie ook nog een foto zien op 5 januari? Als de piek er inmiddels 6x uit geflikkerd is en de punt ontbreekt, de boom nog nét niet is overleden, de helft van de lampjes het hebben opgegeven en jullie nog dagen bezig zijn om de naalden uit het kleed te pulken? Of is dat iets dat alleen mij overkomt? En ik heb niet eens een piek maar de chaos blijft in mijn geval hetzelfde.

Eerste kerstdag is het feest pas écht compleet, dan mag ik weer gezellig aan het kerstdiner. Om 4 uur welteverstaan want mijn gehandicapte broer is rond zessen zo moe dat hij met gierende banden terug wil naar de instelling om zijn verstelbare sponde op te zoeken. En ik ben bang dat ik wederom de gehandicaptenbus mag besturen dus die wijn kan ik ook wel afschrijven. Eten moet op tijd want zo ergens rond de klok van vijf beginnen zijn spasmen, dus we zorgen er in elk geval voor dat de soep er dan alvast inzit. Gelukkig kan hij er zelf ook om lachen, de schat. Ik krijg al 2 maanden mailtjes van de lieverd dat we als verrassing voor mama een bonte vaas moeten kopen voor kerst en mama staat steevast in de CC ingekopieerd. Dus ik moet nog op zoek naar een passend cadeautje ook, die vaas gaat hem niet worden.

Ik snap dat overmatige geschrans met kerst sowieso niet. Het hele jaar door kom ik meestal niet veel verder dan een hoofdmaaltijd, maar met kerst moeten we zo nodig minimaal 5 gangen door de sleuf drukken want dat is chique. Na de tweede gang mag de hele familie alvast de broek onder tafel open gooien want er liggen nog zo’n gang of 3, 4 in het verschiet en de bisque vulde nét iets meer dan verwacht. En voor je het weet kijk je tegen het randje aan van een kerst-slip waarop een lodderig kijkende Rudolf prijkt. Ik vind het rete chique. O wat zou ik graag in mijn sleetse joggingbroek binchwatchen voor de buis met een paar hapjes, een zak kersenbonbons en een goede fles wijn.

Maar er is hoop voor mij en deze maand. Écht! Ik blijf optimistisch.. Ik hou van de kerstperiode als ik door de Jordaan kan slenteren in de avond. Als ik langs de verlichte grachten struin en het schijnsel van honderden sterrenlichtjes door de ramen glinstert, als het koud is en ik bij Fokkink buiten in het knusse steegje met zielsverwanten een likeurtje sta te fleppen om warm te worden. En als tweede kerstdag ten einde loopt ben ik blij dat ik de kerst weer heb getrotseerd. Dan is iedereen de deur uitgewerkt en kunnen de verplichtingen samen met de restanten van de kerstmaaltijd worden afgevoerd. Tijd om mijn 13e maand te gaan verteren. Dan ben ik happy.

Na vandaag nog 6 dagen werken en dan ben ik ruim twee weken vrij. Oh lovely december. Er zijn dagen dat ik echt fucking veel van je hou.