Loslaten

Nou, dat hebben we gefikst hoor. Al 2 weken is hij onder het dictatoriale juk van zijn ouders uit. Mijn apegatje, die 20 jaar zomaar heeft laten voorbij vliegen alsof het er 5 waren. De snotneus. Eindelijk weg uit Verveelnis (zo’n pittoresk dorpje ergens tussen Utrecht en Amsterdam) waar hij, ondanks alles, ontzettend heeft genoten van zijn jeugd en pubertijd. Maar de verleiding van de grote stad lonkt en ik snap dat als geen ander.

Eerlijk gezegd, het is best een beetje onwennig, zo’n kind dat niet zomaar binnen komt kuieren. O, wat heb ik het gestimuleerd om op eigen benen te gaan staan, zelfstandig te worden en vooral heel veel te genieten van het studentenleven in Amsterdam. Ik kijk soms met weemoed terug naar mijn eigen tijd in Amsterdam, de bedrijvigheid van een grote stad is in dit dorp fucking ver te zoeken. Ik begrijp dus donders goed dat je die kans met twee handen aan moet grijpen, zeker als je jong bent. En hoe fijn is het als je die kans aangereikt krijgt door betaalbare woonruimte te vinden samen met een stel goede vrienden.

De eerste dag van zijn ‘vrijheid’ heb ik mijn moeder- en zorgrol godzijdank nog een beetje weten te rekken door te helpen met schoonmaken, latex van de badkamervloer te pulken en Ikea-gordijnen op te hangen. En ik heb nog één keer, uit nostalgisch oogpunt, zijn bed mogen opmaken. Hallelujah! Maar nadat ik écht, écht het allerlaatste miniscule latex-druppeltje van de badkamervloer had gepeuterd moest ik mijn apegatje uiteindelijk toch achterlaten. Ik heb me de flat uit gesleept met mijn stofzuiger en wonderdoekjes om ze een beetje hun gang te laten gaan en in de auto kwam het, totaal onverwachts. Tranen met tuiten. Loslaten heet dat, maar op dat moment vroeg ik me toch even af waarom hij niet gewoon lekker tot minimaal zijn 36e gezellig bij zijn moeder wil wonen.

En nu? Zijn kamer is behoorlijk leeg hier, maar mijn bloedje stuurt me gelukkig met enige regelmaat een whatsappje met vragen waarin hij toch nog even advies van zijn moeder heeft. Yes!

Er worden foto’s doorgestuurd van ‘lunches’ (ik zag alleen maar limoncello, maar dat terzijde) met vrienden en vriendinnen op een zonnig terras. Op mijn telefoon prijken inmiddels foto’s van het eerste wasje dat hij gedraaid heeft (met bijbehorende spierbal-emoji ..), van de veel te dure plant in hun woonkamer en het beeldige nieuwe wasrekje (héél belangrijk). De foto van de aparte bierkoelkast heb ik nog niet mogen ontvangen en ik heb zo’n vermoeden dat die ook niet gaat komen. Zomaar een onderbuikgevoel. Maar het maakt me blij en trots om te zien hoe goed ze het daar voor elkaar hebben.

Op mijn grote vraag hoe het met de studie gaat heb ik nog geen respons gekregen, bij gebrek aan tijd ofzo. Maar ik krijg wel updates door van het baantje dat hij inmiddels heeft geregeld om zijn huur te bekostigen en hoe ‘fucking’ blij hij is met het appje op de telefoon wanneer hij de planten moet bewateren. Prioriteiten mensen, prioriteiten.

Maar ik ben blij als mijn kind blij is en niets maar dan ook niets wijst erop dat het een verkeerde beslissing is geweest. Mijn kind is happy en ik geniet ervan. Nu alleen nog even dat ‘loslaten’. Ik kan het.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.