Een wonderlijke familie

Gisteren was weer een fantástisch dagje. Mijn reguliere familiebezoek aan Limburg om hier en daar de helpende hand uit te steken was weer een dag vol verwondering en wat minder verwonderlijk: engelengeduld. Héél veel engelengeduld. Laat dat nou nét mijn sterkste kant zijn..

Mama had, zoals gebruikelijk, weer een stapeltje ‘probleempost’ klaar liggen waar ze geen raad mee wist. Heel begrijpelijk als je 83 bent, maar “ik ben net binnen, doe toch maar eerst koffie mam”. Daarna is er tijd zat om me op administratieve taken te storten die gerust nog 3 weken kunnen wachten want over het algemeen zijn ze redelijk onbeduidend. Voor mij. Voor haar hangen ze als het zwaard van Damocles boven haar hoofd. Gewoon, omdat ze het niet meer helemaal begrijpt, haar Ipad niet werkt zoals ze wil of bang is dat een betaling dubbel of helemaal zelfs niet verwerkt wordt.  Afijn, even wat administratief gepield en de reclame-post bij het oud papier geflikkerd. Want ook dat bewaart ze. Vervolgens wilde ze graag iets bij Zalando bestellen. Mama en winkelen, een onlosmakelijke verbintenis waarbij mijn hulp en geduld zeer op prijs wordt gesteld. Geloof me, zo’n shopping challenge is een terging van mijn kalmte. Ze wil het graag zelf doen maar dat duurt úúúúúren. En ik ben helaas niet de meest geduldige dochter die je je kunt wensen. Maar ook dat hebben we weer, na de nodige ‘tot-10-tellingen’ gefikst. Ze heeft het winkelmandje vol gekieperd met bloesjes en nu maar hopen dat het allemaal past, want ik heb zo’n onrustig voorgevoel dat ik volgend weekend weer mag helpen met retourneren van alle shit. Ook daar heb je bij Zalando zo’n 3 maanden voor, maar jullie kennen mijn mama niet allemaal. Het is de liefste en net zo ongeduldig als ik. Dat dus.

En ik kwam nog iets wonderbaarlijks tegen op de wastafel in de badkamer. Kijk!

tandpasta

Hoe andoenlijk is het dat mijn 83-jarige lieverd haar tanden poetst met Sesamstraat-pasta voor 0-5 jarigen. Het was vast ergens in de aanbieding en ze zal het niet goed gezien hebben, maar het werkte wel op mijn lachspieren. En eerlijk is eerlijk, die aarbeiensmaak is best te doen voor een keertje.

‘s-Middags even op bezoek bij de zorginstelling waar mijn broer resideert. Hij lag zoals altijd in een pikdonkere niet al te fris ruikende kamer in zijn bed. Met zijn enorme magere lijf en hoofd onder de dekens weggestopt. Het gemiddelde bezoek op een, voor hem goede, dag gaat als volgt. Zodra je binnenkomt komt hij overeind en gaat in zijn onderbroek aan tafel zitten omdat we standaard een stuk vlaai voor hem meenemen. En dan begint het onderhandelen. Als je een t-shirtje aan doet krijg je vlaai, als je even een broek aandoet zet ik koffie.. en het enige wat hij roept is: “en dan mag ik weer gaan slapen he?” Ja lieverd, dan mag je weer gaan slapen. Zonnebril op en aan de koffie met vlaai dus. Die vlaai wordt binnen 30 seconden naar binnen geschrokt en we letten erop dat hij er niet in stikt, maar daarna wil hij het liefst weer zijn bed in. Zo’n bezoek duurt gemiddeld een kwartiertje, maar gisteren kwam er zomaar uit het niets een gesprek en dat is lang geleden dat we een, zij het heel kort, gesprek met hem konden voeren. Hij fluisterde dat hij biljonair was geworden maar niemand mocht het weten. En voor zover ik het goed begreep krijg ik volgende week eindelijk mijn omgebouwde retro VW-bus en mama een Mini Cooper en een nieuw huis. Wat een gulle lieverd is het toch. Ik wacht vol smart. Na 20 minuten bezoek werden we vriendelijk doch dwingend verzocht op te zouten want 20 minuten prikkels vragen een dag hersteltijd.

hotdog

Ook mijn zoon heeft wat bijwerkingen van de Corona-blues. Studenten gaan rare dingen doen als ze zolang thuis zitten. Elkaars enkels tatoeëren met een doe-het-zelf tattoo-kit bijvoorbeeld… Godzijdank zo klein dat je een vergrootglas nodig hebt, maar toch. Zaterdag kreeg ik een foto toegestuurd van mijn apegatje terwijl hij bezig was met de voorbereiding van een letter-party met zijn huis-/studiegenoten. Verzin een outfit en raad de beginletter. Je mag één keer raden..

Verder doet hij het gelukkig retegoed dus ik ben nog niet helemaal ongerust, maar als ik nog meer van dit soort excentrieke foto’s krijg ga ik ik hem weer naar huis halen. Er zitten al genoeg dwazen in de familie..

Vanmorgen hebben mama en ik nog wat dieren gered. De eekhoorns in mijn moeders tuin moesten gevoederd worden voordat ze elkaar zouden executeren en een uitgeputte reuzenhommel is van een wisse dood gered uit de schuur. Want ook dat doen mama en ik, dieren redden omdat we denken dat die dieren debiel zijn en dat zelf niet kunnen. Absurde redenatie. Tot zover de rapportage over weer een bezoek aan het zuiden.

Hoe dan ik ook. Ik hou zielsveel van mijn chaotische hartenlapjes. En ik koester het dat ik dit nog steeds voor mijn ‘bijzondere’ en bijzonder kleine familie kan doen. Geduld opbrengen is nog steeds een opgave maar ze zijn het dubbel en dwars waard, mijn lieffies.

2 gedachten over “Een wonderlijke familie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.