En weer een jaar voorbij

En dan zomaar ineens is het alweer bijna het einde van dit bewogen en bijzondere jaar. Alweer een jaar dat in het teken stond van Covid maar daarnaast vooral ook van de liefde. Toen ik op 31 december besloot om nooit meer mijn ‘just a regular fuckup’-smoel op Tinder of welke andere louche datingsite dan ook te zetten kwam 1 van de laatste berichtjes van Niels. Nét toen ik besloten had dat ik het eigenlijk ook prima in mijn eentje kon, dat ik op eenzame momenten schatten van vrienden om me heen had waar altijd een pot thee of een fles wijn klaar stond. Die me door momenten vol zelfmedelijden trokken met de nodige alcohol en andere shit en waarmee ik memorabele avonden had. En toen kwam Niels op bezoek begin januari. En hij bleef. Hij accepteert mijn ups en downs, mijn bloedirritante eigenwijsheid, mijn belachelijke dansen in de kamer en mijn obsessie voor het zoeken naar satellieten in een sterrenhemel. Bijkomende zonzijde: Ik heb ineens een ontzettend lieve grote familie die ik zo graag wilde en ik hou er zo van.

In de zomer gingen we chillen op Ibiza. Ik wilde zó graag een keer naar het hippie-eiland en me thuis voelen tussen gelijkgestemden met mijn ontzettend vormeloze maar lievelings-harembroek. Niets van dat alles. Het enige dat me dat gevoel gaf waren onze tochtjes in de aftandse groene parel zonder airco, raampjes open, radio aan en onderweg bij wegrestantjes met een natte bezweette bilnaad afkoelen. Loved it! We hebben genoten maar Ibiza? Nèhhh, 1 keer is genoeg. Het is vooral zien en gezien worden, teveel extensions, teveel make-up en véél te dure feestjes die vooral opgezet zijn voor de rijkeluiskindjes met creditcards van papa. Dus Ibiza? Nope, voor een goed feestje heb ik Ibiza niet nodig. Die zijn er dichtbij meer dan genoeg. Zet me maar bij Woodstock of een tof festivalletje neer en ik ben domweg gewoon gelukkig.

Over feestjes gesproken, we hebben ze wel gehad, zij het wat minder dan voorgaande jaren. Mijn 21-jarige apegatje die me zelfs belde of ik met hem mee ging naar Oliver Weiter, wat een stoere lieverd is het. En wat liep ik naast mijn schoenen in de Marktkantine, toen een paar Engelse studenten tegen hem zeiden dat hij een ‘cool mum‘ heeft. Waarschijnlijk dachten ze, wat moet dat oude wijf hier maar dat zal toch zeker niet? Nèhhh, vast niet.. Zijn 21e verjaardag was ook een unieke ervaring. Met een stuk of 25 van zijn speechende vrienden alle ellende te horen krijgen die je als moeder niet wil horen. En maar blijven lachen. Maar ik zag hoe hij mensen verbindt en ik was trots. Dus lieverd, ga vooral lekker door, zoek grenzen op, leer en groei.

Mijn lieve broertje, wat een jaar is dit voor jou geweest. Inmiddels lig je al weken op bed, hebben we in gedachten al een keer afscheid genomen maar je blijft nog even. Het gevoel van machteloosheid van mama en mij zijn enorm, maar we zijn blij dat we nog steeds bij je langs kunnen gaan. Al is een echt gesprek al lang niet meer mogelijk, je moet nog steeds lachen van een knuffel of als ik je kietel in je nek. Koestermomentjes. En gisteren zette ik op Twitter een oproep voor hulp, want je wil zó graag in een Lamborghini rijden. Zelfs de broertjes Coronel en andere bedrijven hebben hulp aangeboden om dit virtueel mogelijk te maken. Wat zijn er mooie mensen op deze wereld. Het gaat gebeuren!

En dan mama. Dat kleine opdondertje die ondanks alles maar door dendert. Wat ben ik trots op haar. Ze maakt van alles nog steeds het beste, terwijl ik weet hoe eenzaam ze is tijdens lockdowns, maar ze klaagt niet en is zo ontzettend dankbaar voor elk bezoekje dat ik breng. Het is niet makkelijk om een kind te hebben in een verpleeginstelling die er zo slecht aan toe is, maar ze haalt kracht uit de piepkleine knuffelmomentjes. Damn wat een power vrouwtje.

En last but not least, mijn verschrikkelijke lieve vrienden. Man wat hou ik van jullie. Het rare jaar zit er weer op maar we hebben bijzondere momenten gehad, we hebben tóch gedanst bij Woodstock, veel teveel calorieën naar binnen geklapt en natuurlijk teveel wijn langs de huig laten wegglijden. We hebben zomaar op een doordeweekse middag oesters gegeten in Amsterdam, we hebben gekookt voor een verjaardagsfeest van mijn liefste vriend, we hebben mooie momenten en mooie herinneringen gecreëerd. Gelukkig is dit jaar nu eens niemand in mijn directe omgeving overleden, ook een dik pluspunt :).

En nu op naar 2022!

Ik wens jullie allemaal een te gekke jaarwisseling. Steek stiekem toch dat ene pijltje af, let the bubbles flow en maak van 2022 een memorabel en liefdevol jaar!

Foute diagnose

We kregen een zwaar gesprek, laat je iemand gaan of hou je iemand vast? Die keuze was zwaar en tegelijkertijd ook gemakkelijk, want liefde overheerst. En nu? Nu is er woede en verdriet. Boos op de inval-arts en nog bozer op dat hele fucking zorgsysteem in dit welvaartsland.

Gisteren kwam de vaste arts van de verpleeginstelling langs. Na wat onderzoeken hier en daar kon ze maar tot één conclusie komen. Een heupfractuur leek niet het probleem, sterker nog, ze gelooft er niet in gezien de mobiliteit van het been. Dit zou mooi nieuws moeten zijn, maar man wat is dit?

Donderdag kregen we het lastigste en meest emotionele gesprek met de zorgverleners voor onze kiezen. Er werd hemel en aarde bewogen om de pijn te verminderen, er werd een vleugelnaald aangebracht voor de morfine en de verslavende fentanyl werd aangerukt. Mama en ik begonnen langzaam met afscheid nemen. Veel verdriet, veel heen en weer rijden naar Limburg en veel gesprekken voeren met mijn 84-jarige mama die haar kind gaat verliezen. En dan ineens blijkt de diagnose heel anders te zijn. Zou de arts met haar te snelle conclusie enig vermoeden hebben wat dit emotioneel met haar doet? Mijn o zo sterke mama heeft weer een extra jaar van haar leven ingeleverd en dat vind ik verschrikkelijk.

En mijn broer? De zware pijnstilling helpt, de schat is knetterhigh van de medicatie en is vrolijk. Maar hoe verder? Ze hebben geen idee wat er precies aan de hand is en om zekerheid te krijgen moeten wij als familie zélf met hem naar het ziekenhuis voor röntgenfoto’s. Piece of cake, we zetten hem zo stoned als een garnaal met een til-lift in een rolstoel en werken de hele sjebeng af… Want er is niet genoeg personeel om dit over te nemen en ze werken zich werkelijk uit de naad de schatten. Zucht..

Geen idee hoe dit verder gaat lopen. De lieverd zal, als het beter blijkt te gaan, af moeten kicken van de pijnstilling en zal ongetwijfeld weer wegzakken in zijn zware depressie. In zijn bed in de donkerste hoek van de kamer. Geen idee hebbende wat er de afgelopen week is gebeurd, geen idee van de verkeerde diagnose en geen idee dat we op weg waren om hem te laten gaan.

Wij hebben daar patent op, als familie, medische missers en foute diagnoses. Het maakt me verdrietig. Ik geef de schuld niet aan de zorgverleners maar de enorme bezuinigingen in de zorg zorgen voor schrijnende situaties. Ik nodig het hele kabinet uit om eens een dagje mee te lopen. En wat zorg over te nemen want jarenlang mantelzorgen, ik geef het ze te doen.

Loslaten

En dan lig je daar, in je bed in de donkerste hoek van de kamer. Wit koppie, veel pijn maar je begrijpt het niet. Je snapte er niets van dat de ambulance medewerkers je mee wilden nemen en bent sowieso als de dood om het enige veilige plekje dat je kent te verlaten.

Het begon met de eerste lockdown. Hoe leg je aan iemand uit die gehandicapt en dement is dat de wereld op zijn kop staat, dat je niet meer langs mag komen, elkaar een tijdje niet mag zien. In jouw beleving zijn mama en ik toen doodgegaan, alles wat je had. Je werd depressief en zakte er steeds verder in weg. Een letterlijk inktzwarte wereld met als enige veilige plek je bed in de hoek van de kamer.

Je werd en wordt nog steeds volgestopt met anti depressiva, maar dat weerhoudt je er niet van om met grote regelmaat voor langere periodes niet te willen eten en drinken. Konden we maar zien wat er in je koppie omgaat, kon je maar zeggen wat je voelt, wat je wil.

Nu lig je daar, voor de tijd die je rest aan je bed gekluisterd. We hebben in overleg met de artsen besloten niets te doen aan je gebroken heup. Het trauma dat je hiervan nog extra er bovenop krijgt? Nee, dat gaan we je niet meer aandoen. Het is op, iedereen om je heen gaat ervoor zorgen dat je het zo comfortabel mogelijk hebt, maar we weten welke kant dit opgaat. Lieverd, ik hoop zo dat je rust gaat vinden, maar wat hadden we dat graag op een andere manier zien gebeuren.

Vandaag was de moeilijkste beslissing die ik ooit heb moeten nemen. Geen behandelingen meer, en mama die straks haar kind kwijtraakt. Hartverscheurend vind ik het. Mijn lieve, lieve grote broer. Wat hou ik van jou. Depressie sucks, big time.

Loslaten uit liefde en in liefde, ik vind het hoe dan ook een hard gelag.

Een Gents avontuur

Zomaar even 3 dagen naar Gent met mijn lief, ik vond het een feestje. Serieus, ik kan daar zo blij van worden als een kind met een zak blauwe M&M’s.

Als 2 van de meest provinciaalse lijpkikkers vertrokken we met de Mini (die we omgedoopt hebben tot onze blauwe parel) naar Gent. Natuurlijk namen we, vanuit nostalgisch oogpunt gezien, een zak gesmeerde witte bolletjes en een pak Optimel mee op de achterbank voor deze expeditie van wel bijna 2½ uur. Vlakbij Bij Gent had Niels even wat miscommunicatie met de aanwijzingen van onze charmante Waze-assistente, dus je raadt het al, afslag gemist. De trut werd even op niet mis te verstane wijze terecht gewezen maar hé, nu kwamen die kleffe broodjes toch maar even verdomd goed van pas met deze extra reistijd van een minuut of 8.

Afijn, parkeergarage gevonden in het centrum en eerst een Belgisch biertje naar binnen geknikkerd. Ik kan je vertellen dat dat behoorlijk handig was om die witte kleffe zooi van je huig af te spoelen. Note to self: geen witte bollen meer voor mij. Terug naar de blauwe parel, tassen pakken en op zoek naar het hotel. Welk idioot wijf komt op het idee om voor 2 dagen 2 paar extra laarzen mee te zeulen? Nou, ik dus. Dus bepakt en bezakt, met Google maps in de hand, op zoek naar ons onderkomen. Dat was, om het enigszins te bagatelliseren, geen succes. Ik volgde keurig de aanwijzingen van de Google-troela om een klein kilometertje te wandelen met mijn 3 paar schoenen en stond op 30 meter van het hotel, maar Niels vertrouwde de trut niet. 30 meter van het hotel en geen hotel te bespeuren? Mijn lief vond dat we de andere kant op moesten lopen. Tot we weer bijna bij het steegje van de parkeergarage waren.. Tja, als je het adres van de parkeergarage intoetst is dat niet zo verrassend hè? Ik kan je vertellen dat ik even niet happy was. Dat lag niet zozeer aan de navigator (alhoewel die natuurlijk wel de schuld kreeg) maar aan mijn belachelijke idee dat ik 3 paar schoenen en een kilo of wat aan toiletspullen en kleding doelloos heen en weer aan verslepen was.

Afijn, het heeft wat godverdomme’s gekost, maar uiteindelijk vonden we onze sponde in een oud verbouwd klooster. En inderdaad, 30 meter van de plek waar we een half uur eerder Google Maps naar de eeuwige jachtvelden stonden te vervloeken. Werkelijk prachtig, met oude stenen vloeren, lange stille gangen en godzijdank kamers die ge-upgrade waren van sobere klooster-kotten naar luxe slaap- en speelruimtes.

Tijd voor weer een biertje en oneindig veel tapas. En man, wat vinden we Gent leuk. 3 dagen struinen door deze prachtige stad met zijn prachtige kathedraal en indrukwekkende kerken, de ontelbare kroegjes, de feestende studenten en de overheerlijke Belgische geneugten van het leven is echt een feest. Tel daar de mooie gesprekken bij op en ik ben een blij mens.

O, over gesprekken gesproken, een tip. Mocht je niet zo’n goede gesprekspartner bij je hebben als ik, ga dan even lekker op de brug bij warme William zitten. Die heeft altijd tijd voor een luisterend oor, hè Niels?

Omdat we niet zo gek zijn op grote ontbijtzalen vol hebberige toeristen, die hun borden veel te vol scheppen met natte scrambled eggs ontbeten we ’s morgens bij de healthy bakery. Heerlijk aan het raam genieten van overheerlijke cappuccino’s en voorbijgaande mensen. De vegan kaas hadden ze wat mij betreft als placemat mogen gebruiken, maar dat was dan ook het enige minpuntje. Ik begrijp überhaupt niet waarom je een bord voorgeschoteld krijgt met vegan kaas en daarnaast een berg rauwe ham, maar het zal een contradictie zijn die ze in België wellicht wel begrijpen. Ik ben maar ne Hollander hè?

Enfin, het was genieten. Van mijn lief, van de stad, van de biertjes en van de vrolijke zuiderburen met hun mooie woorden. Amai zeg, Ik heb nu al goesting in de volgende stedentrip.

Genderneut(r)aal geneuzel

Wat is dat met die genderneutrale taal? We mogen geen onderscheid meer maken tussen gender, maar schatjes, slaan we niet een beetje door? Kijk, genderneutraal speelgoed, genderneutrale kinderboeken.., ik ben voor. En ik begrijp dat het los staat van het feit of je een vagina of een piemel hebt, maar dat het staat voor diversiteit. Mijn apegatje liep toen hij drie was ook met de poppenwagen met daarin een luie en enigszins obese beer met mij naar de winkel. Who cares? Maar gaan we al zover dat we genderneutrale kaartspellen gaan kopen? Ik haak even af hoor. Ik begrijp dat er voldoende mensen zijn die worstelen met hun identiteit en dat dat verdomde lastig is. Dat er een label opgeplakt wordt vind ik ook niet oké, laat iedereen lekker zijn wie hij, zij of het wil zijn. Dat ik in de trein als beste reiziger wordt aangesproken zal me ook een rotzorg zijn. Maar er zijn grenzen. Voor mij dan.

Ik las in een bericht dat, omdat Amsterdam regenboogtaal stimuleert, we vanaf nu gezellig met zijn allen ‘ouder’ in plaats van vader en moeder gaan zeggen. Huh? Lekker helder verhaal. Iedereen moet lekker zelf weten hoe hij zijn vader(s) of moeder(s) noemt, maar ik vind het maar een vaag gebeuren. Mijn ouder komt vandaag een bakkie doen. Welke dan? Die met met de penis of die met de vagina? Misschien gelijk maar even bij vermelden? Mijn ouder met de penis komt en die met de vagina blijft lekker thuis. Het kan maar duidelijk zijn hè? Ik had het er met Wessel over en mijn zoon (oeps, mag dat wel, zoon?) is enorm ruimdenkend, maar zelfs dit gaat hem te ver. “Je blijft lekker mijn moeder”, was het antwoord. En hij blijft mijn zoon. En mag ik daar alsjeblieft trots op zijn?

Ons kind dat ik 21 jaar geleden heb gebaard (of moet ik wij zeggen want de andere ouder was er toevallig ook bij en ik wil niemand voor het hoofd stoten hè?), die gewoon moedermelk heeft gekregen in plaats van mensenmelk. Hoe komt een Engels ziekenhuis op dit volslagen bezopen idee?? Het klinkt gewoon ranzig, mensenmelk. Blègh! En mannen kunnen hoog of laag springen, er moet toch echt nog heel wat qua menselijke evolutie gebeuren wil een man melk uit zijn borsten kunnen toveren. Mannen jullie zijn gewaarschuwd want zo’n feest is het niet altijd met stuwingen, tepelkloven en spuuglelijke voedingsbeha’s. (Yep, ik dwaal weer af..). Zullen we maar gewoon moedermelk blijven geven dan, want hoe je het ook went of keert, dat mens met die melkklieren in de voorgevel is een vrouwelijk wezen en in de meeste gevallen nog de moeder ook.

Echt mensen, ik ben tolerant en ruimdenkend maar dit soort geneuzel slaat de plank totaal mis.

Je wordt om de oren geslagen met genderneutraal ondergoed, ook zoiets. Schiet mij maar lek, maar wat ik in mijn omgeving zie heeft toch echt een heel andere anatomie dan wanneer ik zelf naar beneden kijk. Ik ben blij dat ik een damesfietsbroek heb want een zeem op de venusheuvel doet echt helemaal niks voor me, geloof me. En hoe moeilijk kan het zijn om op een meisjesbroekje een stuk of wat levensgevaarlijk vuurspuwende draken te printen en op een jongensbroekje een complete bloementuin en het alsnog meisjes- of jongensonderboek noemen? Ik zeg, probleem én dilemma opgelost! Dan hebben we stoer meisjesondergoed en lief jongensondergoed alleen in een ander modelletje. Klaar.

Ik kwam in Berlijn deze aanduiding tegen op een wc en dit vind ik best mooi maar met een kleine kanttekening. De wc is voor iedereen, maar toch is er zelfs voor mij een grens. Afgelopen zaterdag stond ik op de genderneutrale plee van de Marktkantine en ik moet zeggen, ik vond het geen klapper. Om daar in een rij te staan wachten midden tussen de pisbakken met dito zeiklucht en met zicht op menig geslachtsdeel, nèhhh. En als er net een man voor je naar de gesloten wc is geweest wéét je gewoon dat hij even lekker heeft zitten kakken. Dat maakt het lozen van je volle blaas toch net iets minder euforisch, al hangend boven een stinkpot, met je handen steunend tegen een smoezelige muur en ondertussen je best doen om met je broekspijpen niet de zeiknatte vloer aan te tikken. Maar oké, als je moet dan moet je, punt. Een schotje voor de pisbakken lijkt me overigens een kleine moeite en in het kader van de privacy-wet wel zo fijn voor de pissende persoon in kwestie. En ja, ik heb thuis ook een genderneutrale pot en dat trek ik maar net.

Geen man of vrouw willen zijn? Dan schijn je voortaan een hen te zijn. Prima, als jij een hen wil zijn ben ik de laatste die je tegenhoudt. In mijn ogen is een hen nog altijd het wijf van zo’n geile haan, maar ook hier zal ik de plank wel weer volledig misslaan.

Enfin, ook ik vind dat iedereen mag zijn wie hij/zij wil zijn. Hetero, LHBTI? Het interesseert me gewoonweg niet omdat ik je een mooi mens vind of niet, ongeacht je voorkeuren. Maar genderneutrale taal? Ik heb er niks mee en vind het maar een onduidelijk gebeuren.

Over een parel op ‘magisch’ Ibiza enzo

Onze laatste dagen op Ibiza en tja, wat zal ik ervan zeggen. Laat ik voorop stellen dat het een heerlijke vakantie is op een eiland, maar magisch? Nèhhh.

De verwachting die ik ervan had was toch een tikkeltje anders dan de werkelijkheid. Ik dacht aan vrije zielen, toffe strandtenten waar ik tussen gelijkgestemden op blote voeten kon dansen in het zand en avonden met pizza-uit-een-doos aan zee. De zogenaamde hippie-tenten zijn er wel (Sa Trinxca is leuk!) maar op de veel te dure bedjes liggen overdag voornamelijk rijkeluis-pubers in goudkleurige mini-bikinitjes met een fles cava in een met ijs gevulde wijnkoeler binnen handbereik. De gehoorapparaat-bruine modellen lopen af en aan langs de bedjes om steeds weer een ander felgekleurd Ibiza-jurkje (met bijpassende cowboyhoed en schelpen-enkelbandje uiteraard) te showen. De meisjes met de veel te lange wimpers nemen gretig aftrek van deze niets verhullende Ibiza-flodders die ze in Nederland hoogstwaarschijnlijk nooit of te nimmer meer aandoen. Ashram is afgeladen vol met dezelfde wannabe hippies dus die laat ik ook maar even gaan.

Maar er zijn ook nog steeds leuke plekjes. Het restaurantje Can Suldat bijvoorbeeld dat iets van de kust af ligt. Waar je heerlijk in een tuin met kaarsjes, flikkerende aftandse lampionnetjes en bedelende kittens aan je voeten kunt eten. Waar een gladde Duitser met strak gefohnd haar op zijn gitaar zit te tokkelen en Spaanse ballades uit zijn strot knijpt, die door de Spanjaarden luid bejubeld worden. Hij wordt aanbeden, deze Don Juan met zijn overhemd open tot aan zijn navel.

Of het avondje bij vrienden van Niels die in het binnenland van Ibiza wonen. Wat een genot was dat. Eten in hun prachtige tropische tuin, mooie gesprekken voeren en limoncello-met-een-bite wegwerken. Ik hou er zo van, een avond met mooie en échte mensen. Een paar dagen later hebben we met zijn allen bij Kumharras, een ‘hippie’-tent aan zee, gezeten om de zon onder te zien gaan. Je snapt het al… Rete bewolkt, geen zon in de zee zien zakken dus. Maar het was een leuke plek waar de hapjes van discutabele kwaliteit waren en de ietwat uitgestorven hotels op de achtergrond niet bijdroegen aan het idyllische geheel zeg maar, maar de wijn was koel en het gezelschap nog beter.

Eerlijk gezegd beleef ik nog het meest het door mij verwachte Ibiza-gevoel als we hier in onze geleende groene parel over het eiland crossen. De V-snaar maakt zoveel teringherrie dat iedereen in de omgeving zich helemaal lam schrikt, er zit geen lak meer op dat ding en door het stof dat erop zit kunnen we hem soms maar met moeite terugvinden. Maar met de groene parel de bergen ingaan en heerlijk eten bij een verscholen wegrestaurantje, dan ben ik extra blij.

En ik hou van de prachtige baaitjes hier met het kristalheldere water en de prachtige rotsen. De ellendige steile paadjes die we op- en af moet ploeteren om er te komen neem ik graag voor lief, ook met blaren in teenslippers en bij 30 graden plus.

Legale feestjes? Nope, die zijn er niet. Wel illegale, bovenop het fancy hardrock hotel. De vriendelijke en exclusieve uitnodiging om daaraan deel te mogen nemen hebben we zonder spijt rigoreus afgewimpeld. Tussen de 400 en 600 euro en dan krijgen we wel 750cc aan sterke drank die we helemaal zelf mogen uitkiezen. Maak me gek! Weet je hoeveel flessen wijn je daarvoor bij Woodstock kunt kopen? Dus steek dat feest maar op een plek waar de zon niet schijnt. Dat is voor de rijkeluis-pubers van het strand. Have fun schatten en vergeet de creditcard van pa niet als je weer weg gaat.

Ach, er is nog zoveel te vertellen en te delen. Maar de plicht roept. Ik moet met mijn lief de zee in of sangria drinken of iets in die richting. Dus dag lieverds, dikke kus van ons en hasta mañana!