Over een parel op ‘magisch’ Ibiza enzo

Onze laatste dagen op Ibiza en tja, wat zal ik ervan zeggen. Laat ik voorop stellen dat het een heerlijke vakantie is op een eiland, maar magisch? Nèhhh.

De verwachting die ik ervan had was toch een tikkeltje anders dan de werkelijkheid. Ik dacht aan vrije zielen, toffe strandtenten waar ik tussen gelijkgestemden op blote voeten kon dansen in het zand en avonden met pizza-uit-een-doos aan zee. De zogenaamde hippie-tenten zijn er wel (Sa Trinxca is leuk!) maar op de veel te dure bedjes liggen overdag voornamelijk rijkeluis-pubers in goudkleurige mini-bikinitjes met een fles cava in een met ijs gevulde wijnkoeler binnen handbereik. De gehoorapparaat-bruine modellen lopen af en aan langs de bedjes om steeds weer een ander felgekleurd Ibiza-jurkje (met bijpassende cowboyhoed en schelpen-enkelbandje uiteraard) te showen. De meisjes met de veel te lange wimpers nemen gretig aftrek van deze niets verhullende Ibiza-flodders die ze in Nederland hoogstwaarschijnlijk nooit of te nimmer meer aandoen. Ashram is afgeladen vol met dezelfde wannabe hippies dus die laat ik ook maar even gaan.

Maar er zijn ook nog steeds leuke plekjes. Het restaurantje Can Suldat bijvoorbeeld dat iets van de kust af ligt. Waar je heerlijk in een tuin met kaarsjes, flikkerende aftandse lampionnetjes en bedelende kittens aan je voeten kunt eten. Waar een gladde Duitser met strak gefohnd haar op zijn gitaar zit te tokkelen en Spaanse ballades uit zijn strot knijpt, die door de Spanjaarden luid bejubeld worden. Hij wordt aanbeden, deze Don Juan met zijn overhemd open tot aan zijn navel.

Of het avondje bij vrienden van Niels die in het binnenland van Ibiza wonen. Wat een genot was dat. Eten in hun prachtige tropische tuin, mooie gesprekken voeren en limoncello-met-een-bite wegwerken. Ik hou er zo van, een avond met mooie en échte mensen. Een paar dagen later hebben we met zijn allen bij Kumharras, een ‘hippie’-tent aan zee, gezeten om de zon onder te zien gaan. Je snapt het al… Rete bewolkt, geen zon in de zee zien zakken dus. Maar het was een leuke plek waar de hapjes van discutabele kwaliteit waren en de ietwat uitgestorven hotels op de achtergrond niet bijdroegen aan het idyllische geheel zeg maar, maar de wijn was koel en het gezelschap nog beter.

Eerlijk gezegd beleef ik nog het meest het door mij verwachte Ibiza-gevoel als we hier in onze geleende groene parel over het eiland crossen. De V-snaar maakt zoveel teringherrie dat iedereen in de omgeving zich helemaal lam schrikt, er zit geen lak meer op dat ding en door het stof dat erop zit kunnen we hem soms maar met moeite terugvinden. Maar met de groene parel de bergen ingaan en heerlijk eten bij een verscholen wegrestaurantje, dan ben ik extra blij.

En ik hou van de prachtige baaitjes hier met het kristalheldere water en de prachtige rotsen. De ellendige steile paadjes die we op- en af moet ploeteren om er te komen neem ik graag voor lief, ook met blaren in teenslippers en bij 30 graden plus.

Legale feestjes? Nope, die zijn er niet. Wel illegale, bovenop het fancy hardrock hotel. De vriendelijke en exclusieve uitnodiging om daaraan deel te mogen nemen hebben we zonder spijt rigoreus afgewimpeld. Tussen de 400 en 600 euro en dan krijgen we wel 750cc aan sterke drank die we helemaal zelf mogen uitkiezen. Maak me gek! Weet je hoeveel flessen wijn je daarvoor bij Woodstock kunt kopen? Dus steek dat feest maar op een plek waar de zon niet schijnt. Dat is voor de rijkeluis-pubers van het strand. Have fun schatten en vergeet de creditcard van pa niet als je weer weg gaat.

Ach, er is nog zoveel te vertellen en te delen. Maar de plicht roept. Ik moet met mijn lief de zee in of sangria drinken of iets in die richting. Dus dag lieverds, dikke kus van ons en hasta mañana!

Hoog water

Nee, ik heb  het niet over een te korte pipo-broek. Alhoewel fashion-technisch echt alles kan, dus ook een hoogwater-broek, maar dat doet er nu even niet toe.

Deze prachtige foto van Yannick Heumassey is binnenkort te koop, opbrengst is voor een goed doel!

Verleden week begon de ellende. Dagenlang enorme regenbuien en hoppa, het leed was geschied. De Maas barstte letterlijk uit haar voegen. De Maaswachter, die het water buiten zou moeten houden had grandioos gefaald en stond binnen afzienbare tijd tot zijn knieën in de bagger. Limburg begon onder water te lopen en mams was natuurlijk best een beetje ongerust. Het zou niet de eerste keer zijn dat Venlo ook onder water zou komen te staan. Maar eigenlijk wilde ze me gewoon graag zien, het hoge water was de dekmantel.

Dus ik mijn tasje maar weer eens gepakt en de noodhulp ging weer richting het, inmiddels al lang niet meer zonnige, zuiden. De Maas bleef stijgen en ik zag letterlijk de bui al hangen. Het kwam met bakken uit de hemel, dagen achter elkaar. Natuurlijk wilden we wel even polshoogte nemen, want mams woont redelijk dicht bij de Maas. Het was een raar gezicht. De Maas werd uit het zicht onttrokken want overal waren al damschotten neergezet die de opzwellende rivier moesten tegenhouden. Ambulances reden af en aan want het ziekenhuis moest ontruimd worden en in de stad lagen de eerste horecagelegenheden al tot aan het plafond onder water. De overige bedrijven in de binnenstad waren druk bezig met uitruimen en het vullen van stapels zandzakken.

En mams? Die bleef nuchter met haar bijna 84 lentes. Mijn mama is in crisistijden de nuchterheid zelve, heldin. Ze zei gewoon, “ach dan ga ik toch naar de eerste verdieping? Ze komen me echt wel halen hoor! En zo niet, dan pak ik de auto en ga bij Nik boven op de berg zitten”. Totaal geen notie wat er had kunnen gebeuren, het huis had zomaar een grote rioolput kunnen worden, maar mams zou gewoon de auto pakken en met haar Suzuki door de Maas naar de instelling van mijn broer koersen. Ik liet haar maar in die waan. Ach, best mooi, haar positiviteit. Op haar leeftijd heeft ze heel wat meegemaakt, dus een beetje water? Ze maakte zich er niet druk om. Waar ze zich wél druk om maakte waren de beelden van een klein stukje zuidelijker, waar veel mensen echt hun hele hebben en houwen naar de kloten zagen gaan. Dat het bij haar ook zou kunnen gebeuren? Dat idee kwam gewoonweg niet bij haar op.

Die schijnbare gelatenheid ging toch over toch in wat ongerustheid, toen bleek dat de dijken weleens door zouden kunnen breken. Ze heeft met eigen ogen gezien hoe onze hele straat eruit zag na de dijkdoorbraak in Wilnis, en in die baggerzooi, dáár had ze toch niet zoveel zin in geloof ik. Ze realiseerde zich ineens dat ze op haar leeftijd echt geen modder meer uit de kelder kon scheppen, maar daar had ze gelukkig een voorbeeldige dochter voor, toch?

Midden in de nacht toch maar even een kelder-keuring doorvoeren, dát vond ze pas een goed plan. Eenmaal in de kelder kwam ze op het lumineuze idee dat het de allerhoogste tijd was voor een nieuwe wasmachine. Dus ik moest halsoverkop donderdag met mams naar de witgoed-zaak voor een nieuwe wasmachine. Prioriteiten hè? En ze wilde hem graag zo snel mogelijk dus levering op zaterdag zou haar heel goed uitkomen… Mijn twijfels of dat wel zo verstandig was, i.v.m. het eventueel onderlopen van de kelder, wuifde ze stoïcijns weg. Ze wilde een wasmachine en wel per direct want de oude maakte teveel herrie. En wie ben ik om mijn lieve mams tegen te spreken op zo’n moment.

Ik denk zomaar dat het een afleidingsmanoeuvre is geweest. Kop in het zand want wat je niet ziet is er ook niet en daar hoef je je dus ook niet druk om te maken. Dat kan ze soms heel goed, vooral niemand ongerust maken inclusief haarzelf.

Afijn, de Maas begint inmiddels te zakken. De dijken in Venlo hebben het gehouden en de grote opruimactie in Limburg kan beginnen. Een hele dikke duim voor alle hulpverleners, helden zijn het. Buiten haar planten is er godzijdank niets verzopen. De kelder is droog gebleven en mams is blij met haar splinternieuwe wasmachine. Deze maakt tenminste geen herrie.

Let’s get the party started!

Het festivalseizoen is officieel geopend en echt,ik voel me net zo’n dartel wijfjesrund die voor het eerst weer de wei mag. Het eerste feestje zit er alweer een paar weekjes op (ja, nog nét voordat het officieel mocht, ssshhht) en al die dansende mensen en dj’s maakten de euforie zo enorm compleet. De blijdschap is zo overweldigend na al die tijd. Wat een ontbering is het geweest, dat party-loze jaar. Mijn envelop met alle kaartjes voor aankomende feestjes ligt in de kast en mijn gebloemde festivalboots staan standby, te wachten op een mieters blubberfeest in een weiland. En ja, ik print mijn kaartjes nog steeds lekker old-fashioned uit want stel je voor dat mijn telefoon ineens spontaan uit elkaar klapt ofzo. Ik ben van de voorzichtige hè? Ik laat geen feest aan mijn neus voorbij gaan door een telefoon die onverwachts bezwijkt.

Wessels eerste festivalweekend zit er al op en man, wat een blije telg heb ik. Ik heb al eerder geschreven over mijn festivaldier en er is dus hélemaal niks veranderd in die tussentijd met lockdowns en al die andere misère. Triomfantelijk stuurde hij me een screenshotje van maar liefst 50.000 stappen die hij even in 24 uur op feestjes had afgelegd, dus ga me niet vertellen dat het niet ontiegelijk goed is voor je lichamelijke gesteldheid. Daarbij opgeteld de endorfine die vrij komt en ik zeg, verplicht feestjes invoeren en we leven nog lang in gezondheid. Een heel gelukkig. Machtig mooi vind ik het.

Nog anderhalve week en ik mag weer naar Thuishaven en hoe tof is het dat mijn bloedje de kaartjes voor zijn moeder heeft geregeld. Hij zat in Amsterdam met vrienden te azen op kaartjes en ik zat thuis wel 3 kwartier als een seniele vaatdoek te staren naar een bloedirritant rood balkje, dat tergend langzaam vooruit schoof. Collectief zijn we ook, uitgerekend precies op het moment dat we aan de beurt waren, keihard weer uit de app gesodemieterd. Zonder kaartjes! Ik kan je vertellen dat de appjes die over en weer gingen veel, hier niet nader te noemen woorden bevatten. De honden lusten er geen brood van. Maar Wessel is volhardend, dat vind ik nou zó fijn aan mijn festivaldier. Hij heeft het op kunnen brengen om nog een keer die hele irritante-rode-balkjes-sessie te doorstaan, de held. En hoe fijn is het dat hij het ook geen enkel probleem vindt dat hij daar straks staat te feesten met zijn moeder en haar vriend. Nou is het niet de eerste keer dat ik samen met mijn apegatje op een feestje sta dus ik heb niets te vrezen. Denk ik.. Zijn vriendinnetje zal er ook bij zijn, dus ik zal me voorbeeldig gedragen. Of ik ga op zijn minst mijn best doen, beloofd. Ik blijf een spontaan ding hè?

Vlak voordat we voor een welverdiende vakantie vertrekken, gaan we nog met vrienden naar Komm schon Alter, een 24+ festival in de Tuinen van West met een line-up waar ik heel gelukkig van word. En 24+ is ook fijn. Een feestje waarop je niet tot de ‘belegen’ generatie wordt gecategoriseerd door 18-jarigen is ook weleens goed voor de gemoedstoestand. Dat onze geestelijke toestand met enige regelmaat aanvoelt als 24 en een beetje, ach laat ons af en toe lekker seniel zijn. Dat we na zo’n dag dartelen een dag moeten bijkomen zou ik eigenlijk niet moeten vermelden, maar vooruit, met de billen bloot. Ook dat recupereren hoort erbij. 24+ hè? Het feest is overigens vlakbij begraafplaats Westgaarde dus mocht het uit de hand lopen dan hoeven ze me in ieder geval niet zo ver te dragen. Ik zie alleen maar pluspunten.

We hebben daarna even tijd om lekker mondkapjesloos op adem te komen op één of ander strandje op Ibiza, mits het net zo kanariegeel blijft als nu op de corona-sites. Ik hou mijn hart vast. Dat even bijkomen vind ik best wel een intelligente beslissing want vlak na thuiskomst mogen we weer door naar het eerstvolgende weekend in het weiland. Zomerkabinet, ook zo’n aangenaam festival. Ik heb nog net tijd om mijn laarzen schoon te maken en opnieuw in het vet te zetten, maar ik ben best goed in voorwerken, al zeg ik het zelf.

Let the party-season begin en laat dit dartele wijfjesrund maar gaan, die komt er wel. Maar na deze 2 maanden eerst een maandje rustpauze voordat ADE begint. Recupereren hè? 50-plusser zijn is niet altijd een feest..

Verblind

Ik liep laatst de priklokatie van AFAS Live binnen om mijn vaccinatie te halen en wat schalde er uit de speakers? Idiote vraag want jullie hebben natuurlijk geen flauw benul. Blinding Lights van The Weeknd. En daar zit een stukje uitleg aan vast, want een aantal van jullie denken vast, kan mij het schelen wat er op je radio voorbij komt. Ik ga het uitleggen waarom het me opviel.

2020, terwijl ik het nieuws zat te lezen over de allereerste lockdown kwam tegelijkertijd Blinding Lights voorbij. En ik heb iets met nummers die op memorabele momenten voorbij komen. Die blijven plakken in mijn hippocampus. Kort daarna hoorde ik het zachtjes op de achtergrond bij de VU, waar ze, in een overigens verder compleet verlaten Amsterdam, triagetenten aan het opbouwen waren. Een paar weken later stuurde mijn zoon me een dansfilmpje dat ze uit pure verveling met 4 vrienden na een biertje of wat hadden opgenomen van… juist, Blinding Lights. Overigens maar goed dat het niet viraal is gegaan want dat zou nog járen tegen ze gebruikt gaan worden. Ja, ook door mij. Dus toen ik die dag AFAS binnen wandelde om me met één of ander Pfizer-goedje te laten injecteren en dat nummer kwam weer op juist dát moment voorbij, ik kan het niet meer los zien van elkaar. Corona en Blinding Lights zijn voor eeuwig in mijn bovenkamer aan elkaar verbonden.

Ik kreeg de kriebels toen ik de muziektempel binnen liep. De dopamine schoot als een raket omhoog en ik wilde eigenlijk linea recta naar de dansvloer, maar de gefrustreerde dwerg van de beveiliging vond dat ik toch de rode stippen op de vloer moest volgen. De party-pooper. Het rook er nog steeds naar bier en de muntenautomaat leek ineens het walhalla van AFAS. Met de haviksogen van de kabouter in mijn rug ben ik maar dociel de rode stippen gaan volgen. Volkomen idioot, want er was geen hond te bekennen terwijl ik me in alle eenzaamheid door de verlaten lint-paadjes voortbewoog. Het nut van dit stippenpaadje was ver te zoeken maar goed, toch weer even 150 stappen extra gezet. 3 controleposten en een schattig meisje verder zat ik op de witte stoel, met een pleistertje op mijn arm. Naast mij zaten mensen op rode stoeltjes, die dreigden onderuit te gaan of het gewoon tof vonden om een extra kwartier in de AFAS te hangen. Ze werden nauwlettend in de gaten gehouden door de ambitieuze EHBO medewerkers en o wee als er eentje probeerde op te staan. Ik was er na 10 minuten klaar mee en recalcitrant als ik kan zijn vond ik het lang zat. Adios AFAS!

Toen ik mijn ervaring op Facebook postte werd ik gelijk door een aantal mensen ontvriend, ze vonden me een mak schaap dat achter het RIVM aanholde. Bèèèèh, that’s me! Blinded by the lights! Tot zover de tolerantie en vrije meningsuiting.

Ik was vorige week weer bij mijn vertrouwde Woodstock en ik was zaterdag met mijn lief op een superleuk feest waar, dankzij de vaccinatie, uitbundig met elkaar geknuffeld en gedanst werd. O man, wat hebben we dat gemist. En als ik straks met Niels op Ibiza ben kan idereen die erom vraagt een klapzoen krijgen. Flats volgende week deel 2 van die Pfizer-substantie er maar in hoor. Ik volg de rode stippen wel. Bèèèèh..

En nu? In Nederland is Covid tot zover onder controle. Vanmorgen liep ik voor de laatste keer met dat gore mondkapje in razend tempo langs de snackrij bij de AH. In een soort van Conchita Wurst-imitatie dwaalde ik rond, want het mondkapje hing wederom ergens halverwege mijn kin te bungelen. Natuurlijk was alwéér dat klote elastiekje losgeschoten. Gelukkig ben ik niet de enige die met regelmaat een losse lichtblauwe flodder onder zijn kin heeft hangen.

Ik heb, om deze vrijheid te vieren, uiteindelijk tóch mijn hippie-busje laten vereeuwigen. Ooit komt er een echte, ik weet het zeker. Als we die merkwaardige tijd van lockdowns, eenzaamheid en afstand niet meer als het ‘nieuwe normaal’ zien. Als we hem zien als een tijd waarin we veel geleerd hebben van en met elkaar en eindelijk snappen hoe belangrijk liefde en zorg voor elkaar is.

En morgen? Morgen ga ik Blinding Lights snoeihard even opzetten en Niels en mijn mondkapjes ritueel in de hens steken. Met heel veel spiritus. Joe.

Summer- summer- summer tiiiime

Je snapt het, of niet, dat kan ook. Terwijl ik thuis achter mijn laptopje zit te werken schalt DJ Jazzy & The Fresh Prince door de speakers en lal ik keihard mee met Summer- summer- summer time. Het is pas half 9 in de ochtend. Ik weet het, bloedirritant maar ochtendmens hè? Eindelijk zomertijd en dat uurtje dat ik korter geslapen heb? Heerlijk. Ik heb het zondag uiteindelijk in mijn bed volgehouden tot wel half 9. Ik ben er gewoon niet zo goed in, op mijn boxspring blijven liggen fermenteren tot in de vroege middaguurtjes, want stel dat je wat mist hè? Het vooruitzicht van zwoele zomerdagen en nog voor zo’n 10 weken vakantiedagen op de teller, bring it on!

De musjes zijn immens druk bezig met het bouwen van nestjes onder mijn dakgoot. Schattig, maar ze gebruiken mijn weelderige pampasgras-pluimen om er een comfortabel ledikantje voor de kleintjes van te construeren. Echt, ik gun het ze, maar mijn mooie pluimen zijn een paar verdrietige kale piemels geworden. Ach, ze moeten toch gesnoeid worden. En ik gun die kale wurmen een zacht en warm slaapplekje onder mijn dakgoot, zo ben ik dan ook wel weer. Zolang ze er maar niet uitflikkeren, dan vind ik alles goed. Misschien moet ik nog een opvangnet regelen, een matras over de hele breedte van mijn gevel dat de val breekt ofzo. Hmmm, iets om over na te denken.

Ik hou van de lente. Ik zie alweer van die groene puistjes aan bomen zitten en nies me alweer de longen uit mijn lijf van die klote berkenbomen die ze hier in de hele wijk geplant hebben. Het is een hele happening, die lente, behalve in mijn eigen tuin. Mijn palm heeft de strenge vorst niet overleefd ben ik bang, maar ik ben zo’n type dat nog altijd blijft hopen op een mirakel. Misschien dat die gele ploert daarboven hier nog iets mee kan? Ik denk het niet dus ik vermoed dat ik die kale knots er toch uit moet gaan graven. Echt iets waar ik enorm naar uitkijk. Not. En de ruige ongecultiveerde olijfboom die mijn vader ooit stiekem heeft meegenomen uit Frankrijk en me heel dierbaar is, is ook niet in opperste feeststemming. Ik moet me toch eens gaan verdiepen in dat hele hortus-gebeuren, maar ook hier heb ik zo’n vermoeden dat dat weer een kansloze missie wordt. Ik heb nog zo’n 6 projecten in de planning dus deze wordt vast ergens naar een hoger plan geschoven. Ik ben daar best goed in.

Vooralsnog ben ik blij dat het voorjaar zijn intrede heeft gedaan. Ik koop me een versuffing aan kaartjes voor festivals, ADE en andere louche bezigheden buitenshuis. Jahaaa, dat doe ik nog steeds, want ook als niet-twintiger is dat verrekte amusant. Ik heb er alle vertrouwen in dat we straks los mogen gaan. En zo niet, dan ga ik heel recalcitrant met wat vrienden, een koelbox vol biertjes en de JBL-speaker op één of ander grasveldje illegaal dartelen, fuck dat. Ik moet er even uit.

Dus lieve lente, ondanks dat je me met de neus op de feiten drukt, dat zowel mijn tuin als ikzelf een fikse renovatie nodig hebben, ben je meer dan welkom. Zorg voor bloedverziekend hete dagen en kill the virus! Dank u. X

Een wonderlijke familie

Gisteren was weer een fantástisch dagje. Mijn reguliere familiebezoek aan Limburg om hier en daar de helpende hand uit te steken was weer een dag vol verwondering en wat minder verwonderlijk: engelengeduld. Héél veel engelengeduld. Laat dat nou nét mijn sterkste kant zijn..

Mama had, zoals gebruikelijk, weer een stapeltje ‘probleempost’ klaar liggen waar ze geen raad mee wist. Heel begrijpelijk als je 83 bent, maar “ik ben net binnen, doe toch maar eerst koffie mam”. Daarna is er tijd zat om me op administratieve taken te storten die gerust nog 3 weken kunnen wachten want over het algemeen zijn ze redelijk onbeduidend. Voor mij. Voor haar hangen ze als het zwaard van Damocles boven haar hoofd. Gewoon, omdat ze het niet meer helemaal begrijpt, haar Ipad niet werkt zoals ze wil of bang is dat een betaling dubbel of helemaal zelfs niet verwerkt wordt.  Afijn, even wat administratief gepield en de reclame-post bij het oud papier geflikkerd. Want ook dat bewaart ze. Vervolgens wilde ze graag iets bij Zalando bestellen. Mama en winkelen, een onlosmakelijke verbintenis waarbij mijn hulp en geduld zeer op prijs wordt gesteld. Geloof me, zo’n shopping challenge is een terging van mijn kalmte. Ze wil het graag zelf doen maar dat duurt úúúúúren. En ik ben helaas niet de meest geduldige dochter die je je kunt wensen. Maar ook dat hebben we weer, na de nodige ‘tot-10-tellingen’ gefikst. Ze heeft het winkelmandje vol gekieperd met bloesjes en nu maar hopen dat het allemaal past, want ik heb zo’n onrustig voorgevoel dat ik volgend weekend weer mag helpen met retourneren van alle shit. Ook daar heb je bij Zalando zo’n 3 maanden voor, maar jullie kennen mijn mama niet allemaal. Het is de liefste en net zo ongeduldig als ik. Dat dus.

En ik kwam nog iets wonderbaarlijks tegen op de wastafel in de badkamer. Kijk!

tandpasta

Hoe andoenlijk is het dat mijn 83-jarige lieverd haar tanden poetst met Sesamstraat-pasta voor 0-5 jarigen. Het was vast ergens in de aanbieding en ze zal het niet goed gezien hebben, maar het werkte wel op mijn lachspieren. En eerlijk is eerlijk, die aarbeiensmaak is best te doen voor een keertje.

‘s-Middags even op bezoek bij de zorginstelling waar mijn broer resideert. Hij lag zoals altijd in een pikdonkere niet al te fris ruikende kamer in zijn bed. Met zijn enorme magere lijf en hoofd onder de dekens weggestopt. Het gemiddelde bezoek op een, voor hem goede, dag gaat als volgt. Zodra je binnenkomt komt hij overeind en gaat in zijn onderbroek aan tafel zitten omdat we standaard een stuk vlaai voor hem meenemen. En dan begint het onderhandelen. Als je een t-shirtje aan doet krijg je vlaai, als je even een broek aandoet zet ik koffie.. en het enige wat hij roept is: “en dan mag ik weer gaan slapen he?” Ja lieverd, dan mag je weer gaan slapen. Zonnebril op en aan de koffie met vlaai dus. Die vlaai wordt binnen 30 seconden naar binnen geschrokt en we letten erop dat hij er niet in stikt, maar daarna wil hij het liefst weer zijn bed in. Zo’n bezoek duurt gemiddeld een kwartiertje, maar gisteren kwam er zomaar uit het niets een gesprek en dat is lang geleden dat we een, zij het heel kort, gesprek met hem konden voeren. Hij fluisterde dat hij biljonair was geworden maar niemand mocht het weten. En voor zover ik het goed begreep krijg ik volgende week eindelijk mijn omgebouwde retro VW-bus en mama een Mini Cooper en een nieuw huis. Wat een gulle lieverd is het toch. Ik wacht vol smart. Na 20 minuten bezoek werden we vriendelijk doch dwingend verzocht op te zouten want 20 minuten prikkels vragen een dag hersteltijd.

hotdog

Ook mijn zoon heeft wat bijwerkingen van de Corona-blues. Studenten gaan rare dingen doen als ze zolang thuis zitten. Elkaars enkels tatoeëren met een doe-het-zelf tattoo-kit bijvoorbeeld… Godzijdank zo klein dat je een vergrootglas nodig hebt, maar toch. Zaterdag kreeg ik een foto toegestuurd van mijn apegatje terwijl hij bezig was met de voorbereiding van een letter-party met zijn huis-/studiegenoten. Verzin een outfit en raad de beginletter. Je mag één keer raden..

Verder doet hij het gelukkig retegoed dus ik ben nog niet helemaal ongerust, maar als ik nog meer van dit soort excentrieke foto’s krijg ga ik ik hem weer naar huis halen. Er zitten al genoeg dwazen in de familie..

Vanmorgen hebben mama en ik nog wat dieren gered. De eekhoorns in mijn moeders tuin moesten gevoederd worden voordat ze elkaar zouden executeren en een uitgeputte reuzenhommel is van een wisse dood gered uit de schuur. Want ook dat doen mama en ik, dieren redden omdat we denken dat die dieren debiel zijn en dat zelf niet kunnen. Absurde redenatie. Tot zover de rapportage over weer een bezoek aan het zuiden.

Hoe dan ik ook. Ik hou zielsveel van mijn chaotische hartenlapjes. En ik koester het dat ik dit nog steeds voor mijn ‘bijzondere’ en bijzonder kleine familie kan doen. Geduld opbrengen is nog steeds een opgave maar ze zijn het dubbel en dwars waard, mijn lieffies.