Angeli schrijft


Een reactie plaatsen

Psychologie, wat een feest

Wessel is begonnen aan zijn studie Psychologie en wat een enthousiasme komt er uit dat kind zeg. Ik zou zeggen, hou dat vooral vast joh. Tot nu toe is volgens mijn psycholoog-in-spé werkelijk alles interessant en hij praat erover alsof het allemaal toch duidelijke taal is? En ik? Ik probeer de nieuw verworven informatie te begrijpen maar snap er soms geen zak van.brein
Dagelijks word ik om de oren geslagen met onuitspreekbare termen waar ik geen reet van begrijp terwijl ik me ooit in een ver verleden ook vol fanatisme op arbeids- en organisatiepsychologie heb gestort. Poef! Weg! Ik ben het kwijt, al die info. Die vergeetachtigheid baart me enigszins zorgen, de selectieve informatie-opslag ook. De mededeling van Wessel dat er een kroeg in de VU zit waar het bier maar een euro kost, is info die ik dan weer wel in mijn hoofd opsla. Ik begin te vrezen voor een één of andere stoornis waar ik zelf nog geen weet van heb en daardoor ook gelukkig weer snel vergeet.

Hij is druk doende om zich binnen te werken bij de feestcommissie (what else?) en is keihard aan het netwerken, want hoe eerder hij woonruimte in Amsterdam kan bemachtigen, hoe beter. Dichter bij de bron wonen is altijd goed. Ik vermoed dat de bron in dit geval voornamelijk de louche feestlocaties zijn, maar ik kan het mis hebben.
Nehhhh….., denk het niet. Maar goed, in de tussentijd verzamel ik, als gedegen moederkloek, allerlei rommel en stop ze in dozen. “Voor je uitzet”, vertelde ik hem, en hij keek me wazig aan en vroeg: “Uitzet? Wat is dat? Heb ik dat nodig?” Dan sta je daar met je goeie gedrag potten, pannen en handdoeken-sets in dozen te proppen. Kansloos.

Zijn gratis OV is een blessing met een vriendinnetje die een stuk verder woont, maar ook zij studeert in Amsterdam en wil zo snel mogelijk verkassen. En Wessel hobbelt mee naar de studentenborrels in het AMC dus die OV is keihard nodig, want ook daar is het bier in de aanbieding.
Dat er naast studeren en werken nog zoveel tijd is om te feesten voor die twee, ik vind het knap. Onvermoeibaar zijn ze en waar is die tijd gebleven dat ik zelf kon stappen tot vroeg in de ochtend en niet minimaal 3 dagen nodig had om zowel fysiek als mentaal bij te trekken?

En toch is het mooi. In gedachten zie ik mijn volwassen kerel door de Uni lopen, in de overvolle collegezaal zitten of nog even de stad in gaan met zijn nieuwe studievrienden. Kleine kinderen worden snel volwassen. Wessel heeft zijn eigen leven en ik vind het mooi en moeilijk tegelijk.
Terwijl ik dit blog schrijf vraag ik me af hoe lang het gaat duren tot ik door mijn kind gediagnosticeerd wordt met een of andere persoonlijkheidsstoornis en er een groot label op mijn voorhoofd wordt geplakt. Maar dat duurt nog wel even denk ik. Voorlopig kan ik nog met een gerust hart dat sensitieve emowijf zijn zonder verwijsbrief naar één van zijn toekomstige collega’s.

Ik tel mijn zegeningen.


Een reactie plaatsen

Mijn apegatje

gala (2)Daar gingen ze, deze heerlijke groep vrienden, strak gekleed in 3-delig pak of in sexy galajurken met splitten tot nét niet aan de navel en stilettohakken die ze al na een half uur vervloekten. Tijd om het allerlaatste feest op de middelbare school geheel in stijl af te sluiten. Ik geloof dat het een welkome afleiding was, met het oog op de aanstaande twijfelachtige uitkomst van de examens.
De meesten hebben het gered, de ene misschien wat gemakkelijker dan de andere, maar ze hebben er stuk voor stuk op hun manier voor moeten ploeteren. En vanaf het moment dat die vlag eindelijk naar buiten mocht zijn ze gaan feestvieren, hebben ze weinig geslapen en ongetwijfeld íets teveel alcohol naar binnen gewerkt. Maar ik vind dat ze het stuk voor stuk verdiend hebben. Het afsluiten van deze fase moet je niet zomaar voorbij laten gaan, daar moet je vooral heel veel memorabele momenten aan overhouden.

Ja, en daar staat ie dan. In een zaal vol trotse ouders, vrienden, overige familie en blije leerlingen die niet kunnen wachten tot ze dat diploma triomfantelijk in hun binnenzak kunnen steken. Veel fijne en diplomasociale vrienden en vriendinnen heeft ie gemaakt, deze jaren op het VWO en ik zie ze bijna allemaal voorbij komen vandaag. En een aantal die geen examen hebben hoeven doen zitten ook in de zaal, ter morele ondersteuning of gewoon, voor de borrel achteraf. Ik vermoed dat laatste.. Ze stralen, wat een prachtig gezicht is dat. En God wat zijn ze blij dat ze eindelijk klaar zijn op deze school en hun vleugels uit kunnen slaan.

En toch hè? Ik zie ook wel wat weemoedige blikken passeren, want het definitieve afscheid doet toch wat met deze feestbeesten. Want wat hebben ze hier, ondanks dat elke dag als ‘saai’ werd bestempeld en die ene leraar nog steeds een ‘lul van een vent’ is, een ontzettend leuke tijd gehad. Ze hebben hier herinneringen en vriendschappen gemaakt die ze stuk voor stuk voor geen goud willen missen. En ze zijn er wijs geworden. Oké tot op zekere hoogte, maar mijn zoon leest mee en ik wil hem nog even houden. 🙂

Hun allerlaatste momenten op deze middelbare school zijn een feit. Er wordt afscheid genomen van die ene favoriete conciërge die stiekem biertjes meedronk op de laatste schooldag, die toffe leraar waarmee ze Spotify playlists delen en die zomaar voorbij kan komen schuifelen op een technofeest in Amsterdam, die geweldige mentor die voor elke toets e-mailtjes stuurde met bemoedigende woorden en ze stimuleerde om alles eruit te halen wat erin zat. Het is klaar, op naar de universiteit waar ze ongetwijfeld weer fantastische nieuwe herinneringen gaan maken.

En terwijl al die gasten luidkeels blij staan te zijn en bier staan te kantelen aan de bar slikt deze vaatdoek stiekem de brok in haar keel weg. Mijn apegatje is een volwassen vent geworden, de tijd dat hij astronaut wilde worden of in een sterrenschip wilde gaan wonen was al voorgoed voorbij, maar op een dag als deze passeert dat toch weer even stilletjes de revue. In dit stadium gaat er steeds minder ruimte zijn voor een zorgende moeder. Heel gezond, deze ontwikkeling, maar voor mama blijft het een dingetje, dat niet meer zo nodig zijn.

Dan toch maar op zoek naar een gehandicapte adoptiekip die heel veel zorg nodig heeft, of jullie moeten een beter plan hebben? Dan hoor ik het graag.


Een reactie plaatsen

Het festivaldier

festivaldierDit is hem, mijn festivaldier en de beer is los.

Wessels eerste echte dance-, trance-, techno-party (ik dek me even in, bij gebrek aan specifieke kennis over deze onstuimige avond..) bleek achteraf ook wel één van de heftigste te zijn in Amsterdam en dat hoor je natúúrlijk pas achteraf. Eén of ander underground techno-feest in een ranzige bunker. Begintijd: 01.00 uur ’s nachts, eindtijd.. ehm ergens rond 8? Want hij kwam rond 9 uur ’s ochtends compleet afgepeigerd thuis en het delen van zijn enthousiasme moest even wachten tot het eind van de middag, toen hij was hersteld van deze nachtelijke happening en de slaapkamer weer enigszins begaanbaar terrein was.

Het was een onrustige nacht want ik vond dat ik, als verantwoorde moeder, af en toe best even een whatsappje kon sturen met de semi-geïnteresseerde vraag “is het cool?”. Een vraag van een hoger niveau kwam er sowieso niet meer uit rond dat nachtelijke uur, dus elke 3 uur kwam er een whatsappje terug dat  ‘het cool was ja’. Ik ben zo’n bezorgde moederkloek die graag wil weten of mijn kind nog rechtop staat zo ergens tussen 04.00 uur en 7.30. En dus lag ik midden in de nacht met enige regelmaat in mijn bed filmpjes te kijken, die ik enthousiast toegestuurd kreeg,  van loeiharde techno op een duister bunkerfeest. Alsof ik niets beters te doen had en alsof dat mijn gemoedsrust ten goede kwam, maar ik was er zielsgelukkig mee. Je snapt het al, het was een super relaxte nacht en ik heb genoten…

Dat feest was het begin van zijn dubieuze carrière als festivaldier en er zijn de afgelopen maanden dus ook al heel wat party’s de revue gepasseerd, laat staan degene die nog op het overvolle programma staan. Ik snap dat, want ik vind dat je het leven moet vieren. Het is voorgekomen dat we beiden op hetzelfde feest rondhuppelden en Wessel vindt dat godzijdank prima. En ik dus ook want ik ben gewoon een leuke moeder waarvoor hij zich niet schaamt (Wessels woorden, écht! 🙂 ). Dat feest was er dan wel zo één die om 3 uur ’s middags begon en om middernacht was afgelopen want daar hou ik van. Een feest met een overzichtelijke eindtijd en waarvan ik niet ergens laat in de middag als een dweil mijn bed uit strompel. Wessel maakt dat niks uit, de bikkel..

Het feit dat hij bijna 18 is maar nog nét niet, werkt alleen niet altijd mee aan mijn geestesgesteldheid. Wat als Hoeder Thor bij de ingang van zo’n louche tent vraagt naar zijn ID en hij het ‘sletten-ID’ (leg ik zo nog wel even uit) niet vertrouwt? Dan staat mijn bloedje ergens op 1 of andere luguber industrieterrein in the middle of nowhere, terwijl zijn 18-jarige vrienden inmiddels uit hun dak gaan bij Paula Temple of Hunnee of iets in die trant?

Dat ‘slettenID’ heb ik gelukkig niet zelf verzonnen, maar is de ID-kaart van een vriend die dus wél 18 is, en van hand tot hand gaat omdat hij waarschijnlijk zo’n lekker ‘doorsnee’-hoofd heeft waar iedereen op een bepaald moment wel op zou kunnen lijken.  Dat dus..

Ik hoor sommige mensen al een vonnis vellen, dus kom maar op met insinuaties over mijn onverantwoorde houding dat ik mijn zoon van bijna 18 toesta naar 18+-feesten te gaan. Ik kan je hebben. Ik vind het namelijk ontzettend kleinburgerlijk dat die grote kerels en jonge vrouwen tot hun 18e alleen maar naar een jolig fris-feestje in de plaatselijke soos mogen. Jaja, hersenbeschadigingen, verslavingen enzovoort… Blablabla. Autorijden of verhuizen naar een studentenwoning in Amsterdam is dan weer totaal geen issue voor hun 18e. Hebben ze daar ook van die ruige maar o zo sociaal wenselijke fris-feestjes? Uit welk ei  komen die politici?

Nog een ruim maandje, dan wordt mijn vent 18, dus 1 zorg minder. Dan hoef ik hem in ieder geval niet meer op te halen op één of andere onvindbare parkeerplek, mocht hij ergens stranden met zijn geleende ID-kaartje.

Vooralsnog is hij glansrijk over naar 6 VWO, is hij nog steeds verliefd op zijn prachtige vriendin en blijft het een fantastische en sociale vent. Het komt wel goed met die jongen. En met mama ook.