Angeli schrijft


2 reacties

De chick in de cabrio

Dat ben ik, de chick in de cabrio, maar dat lezen jullie verderop, als jullie zover komen..

De lente is begonnen, mijn happy place aan het Bloemendaalse strand is weer open en ik heb godzijdank een andere auto. Alle ingrediënten aanwezig dus om weer een blij ei te zijn en daar ben ik best goed in.

Mijn oude C3 met hier en daar (lees: compleet rondom) een deuk begon beetje bij beetje in te storten. Eigenlijk deed hij dat al binnen 2 weken na aankoop en wat een verrassing dat de dealer waar ik hem gekocht had ook plotseling in één of ander onverklaarbaar zinkgat verdwenen was. Jaja, ik weet wat jullie willen zeggen en jullie hebben gelijk. Ik ben zo’n naïeve trut die je werkelijk vanalles kunt aansmeren zolang je maar vriendelijk tegen me lacht.  Ruggegraat van niks.

Afijn, mijn dashboard leek wel een op hol geslagen flipperkast waar elke week een extra lampje bij kwam dat uitbundig mee flikkerde met de overige knipperende bende. Kan best leuk zijn, zo rond kersttijd, maar ik begon er toch wat onrustig van te worden. En als je mij kent begrijp je ook dat ik geen ene zak snap van  brandende lichtjes in auto’s. De betekenis ervan opzoeken op internet bleek ook geen succes want ik kreeg per feestlampje minimaal zo’n 4 verschillende storingen over onderdelen die qua naam net zo goed in een staafmixer hadden kunnen zitten. En op zo’n moment ben ik de weg kwijt. Ik wil het ook niet begrijpen. Ik kan tanken, banden oppompen en olie bijvullen en dat vind ik best een prima prestatie. Voor de rest heb ik jullie hulp nodig, ik heb andere talenten.

Om met die feestverlichting richting garage te gaan voor een peperdure reparatie van een auto die nog pakweg € 350,00 waard is vond ik niet echt mijn meest briljante plan, mede gezien de karige staat van mijn bankrekening. En dan valt er ook nog eens die gevreesde brief van de RDW op de deurmat dat je rammelkast binnenkort door de APK-keuring getrokken moet worden.  Ergens  sluimerde zo’n voorgevoel dat mijn favoriete garage-hunk mijn kermisattractie niet voor me door deze APK zou slepen. En op het moment dat ik op de snelweg spontaan onderdelen verloor onder de motorkap was het best klaar.

Zo’n zoektocht naar een nieuwe auto is nog best een dingetje want als ik toch mijn bankrekening moet leegplukken dan liefst niet voor de truttenkar van oma Jannie met 3 ton op de teller en een kartonnen kerstboompje met dennengeur dat aan de spiegel bungelt. Jaja, ik weet het maar ik ben een vrouw en die rijden nou eenmaal ook graag in een bolide die een beetje bij de schoenen past.

IMG_6569

En nu rij ik in een StreetKa. Ik vind hem tof, vooral met de kap omlaag en stiekem ben ik een beetje verliefd op mijn nieuwe zilverblauwe meisje met haar tentdakje en mooie stoere kontje. En Wessel deelt mijn liefde. Hij gaat ineens zonder gejammer met mijn nieuwe vriendinnetje boodschappen voor me doen die ik, chaotisch als ik ben, vergeten ben mee te nemen en daar word ik ook blij van, dat snap je.

Inmiddels zit mijn eerste ritje naar Woodstock met open dak erop en ik voelde me een rete-coole chick in een cabrio. Dus, sssht… laat me in die waan, oké?
Lieverds zijn jullie.

p.s.: afzeikberichtjes over mijn nieuwe meisje worden zonder scrupules verwijderd.


Een reactie plaatsen

Gênant momentje

genantKennen jullie dat? Dat je op het werk een webadres intypt, een typfoutje maakt en er ineens een sixpack met een niet te verhullen jepper in breedbeeld op je scherm verschijnt? Dat precies op dát moment de oerdegelijke IT-nerd binnen komt wandelen,  dat je de hunk in totale paniek niet weggeklikt krijgt en er als bonus nog 3 extra schermen geopend worden met pornografisch speelmateriaal? Ik wel. Vandaag nog. Hoe de fuck komt dit door een firewall? Godzijdank sprak mijn collega de IT-nerd aan waardoor ik een paar extra seconden kreeg in deze complete chaos. En terwijl ik als een gestresste adhd’er probeerde schermen te sluiten sloot ik in deze totale consternatie mijn net gecreëerde Indesign-bestand af. Tsss, waarom zou je tussentijds bestanden opslaan? 2 uur creatieve schepping zo het putje in..

Over gênante momenten gesproken, ik heb er zat en nee ik ga ze niet allemaal met jullie delen. Ik ben een soort Bridget Jones in disguise.

Ik kan me ’s ochtends douchen, opmaken en aankleden en gehuld in stylish kantoorbloesje de deur uitgaan en voelen dat ik iets vergeet maar het kwartje valt niet. Totdat ik met de auto een iets te hoge drempel iets te hard neem. Kut, bh vergeten aan te doen. En omdat de knoopjes dan ook nog eens niet goed sluiten, cleavage to the bone. Dat was maandag. Dus.

Ach, we zullen allemaal wel van die pijnlijke momenten meemaken toch? Voor lul staan als je date in de kroeg zijn ex (waar hij nog steeds niet overheen is) tegenkomt. De truttekut die vervolgens haar terrein gaat afbakenen en jij totaal wordt genegeerd terwijl je een beetje nonchalant aan je wijntje probeert te nippen. En ondertussen wil je het liefst de wijnkelder inzakken met je sauvignon.

Dat een scheet ontsnapt in een drukke menigte, je stoïcijns om je heen kijkt waar het geluid nou toch vandaan komt maar gewoon wéét dat iedereen weet dat jij het was. Ken je het?

Eigenlijk zijn we allemaal wel een beetje Bridget Jones in disguise. Oke, de één misschien iets meer dan de ander. Ik ben op dezelfde dag jarig als Bridget, dat schept een band..

genant1

 

 


Een reactie plaatsen

De Bucketlist 2019

Het einde van het jaar is alweer in zicht en zoals gebruikelijk rond deze periode zit ik aan mijn grote eettafel, met een mok koffie mee te blèhren met de Top2000, terwijl ik een poging doe om nog iets op mijn blog te posten voordat het jaar ten einde is. Het gaat lang duren deze keer, want er komen het komende uur wat nummers voorbij waarmee ik óf de buren uit bed moet blazen óf tissues vol moet snotteren. Sorry lieverds, ik kan het niet laten maar het is één grote trip down memory lane en ik ben, zoals jullie weten, een emotionele trut.

Iemand vroeg mij afgelopen week of ik een bucketlist heb voor 2019.

Capture

Lieve schatten, ten eerste ben ik niet van plan om  voor het eind van 2019 onder de groene zoden te belanden en ten tweede vind ik het stom, een bucketlist. Als je iets wil doen, doe het gewoon nu, denk ik dan. En ga je eerder dood, dan is dat jammer en heb je gewoon domme pech dat je het niet gered hebt om jezelf met een touw om je enkels van een brug te storten terwijl je zeven kleuren stront schijt. Dat is dan 1 Facebook-post minder en ik denk niet dat je vrediger sterft als je wel op Facebook had kunnen posten wat voor hero je geweest bent, ondanks die volle broek. Als jij dat gevoel wel hebt, vooral aan die brug gaan bungelen, ik ben de laatste die je tegen zal houden.

Mijn bucket is vol zat met mooie herinneringen en geluksmomenten. Dromen, die heb ik wel, maar die zijn zo groot dat ze niet in die fucking emmer passen ben ik bang.

Ik wens wereldvrede, een broer die gezond wordt, een medicijn tegen alle vormen van kanker, gelijkheid van alle mensen, een zoon die altijd gelukkig is. Je snapt het, zo onrealistisch en idealistisch als de pest.

Op materialistisch gebied? Ik kan niets verzinnen waardoor ik zielsgelukkig ga sterven.   Ehm.. Hooguit een auto die me niet om de haverklap in de steek laat, omdat me dat vrijheid en rust geeft. Omdat ik weet dat ik dan op elk moment dat het nodig is in kan stappen en naar mijn familie kan, zonder in het donker op één of andere louche parkeerplaats langs de A2 schijterig naar een geel busje van de ANWB-held te hoeven smachten.

En ook een fijne bijkomstigheid, een geleende auto op 2e kerstdag niet meer in de prak te hoeven rijden. Zou best een hoop schuldgevoel schelen zo aan het einde van het jaar, in een periode waarin ik steevast toch al een dweil ben.

Maar dan heb je het op materialistisch gebied ook wel gehad. En natuurlijk zijn er dingen die ik graag zou willen hebben maar om die nou in één of andere to-have-before-you-die-lijst te flikkeren? Mijn lounge-bank staat nog steeds stevig op een stapel boeken die ik voorlopig nog niet gemist heb, mijn tuin is nog steeds niet klaar en van die plinten is in 2018 natuurlijk ook geen zak terecht gekomen. Ik vind het niet erg, het is thuis.

Ik word blij van mijn leerstikmachine waarmee ik nog niet verder ben gekomen dan een beetje stom genaai op wat leerresten. De geweldige tassen van gerecycled leer zitten in mijn hoofd, de naam van mijn label is er en dat is het begin. Zodra het op mijn werk wat rustiger wordt ga ik aan de slag en worden alle beloofde tassen genaaid lieverds. Heb geduld.

Ik werd gelukkig van de best summer ever, de vele avonden met vrienden op het strand, de biertjes, de mooie gesprekken, de enorme lachbuien, de prachtige mensen die ik heb leren kennen. Wat hebben we genoten hè, dansen in het zand en gewoon ongecompliceerd gelukkig zijn.

Ik ben het gelukkigst met mijn prachtige zoon die zo ontzettend volwassen is geworden het afgelopen jaar, mijn schat van een moeder waar ik zo vreselijk trots op ben want wat doet ze het goed in haar eentje. Mijn lieve en o zo dierbare vrienden en vriendinnen. Daar kan toch geen geld of wereldreis tegenop?

Een bucketlist? Ga jullie gang lieverds, ga vooral lekker uit een vliegtuig springen, de Kilimanjaro beklimmen of aan een brug bungelen. Als jullie blij zijn ben ik het namelijk ook.

De bucketlist 2019 gaat er voor mij dus niet komen. Ik maak er weer zo’n mooi jaar van, samen met jullie. En om Whatsapp en T-mobile een beetje te ontzien tijdens de jaarwisseling wens ik jullie nu alvast een prachtig, liefdevol en gezond 2019! Wees lief voor elkaar.

Make it a year to remember and let the bubbels flow!

Alvast een dikke kus van mij. X

fireworks


Een reactie plaatsen

De meeuw op de brandtrap

meeuwAl dagen werden we lijp op kantoor van een piepend meeuwtje en een moedermeeuw die als een volleerd viswijf terug schreeuwde. Piepmeeuw zat eerst steeds voor de voordeur en werd elke keer bruut weggejaagd want hij had niet het vereiste IQ om te onthouden dat de deuren automatisch sluiten. En we weten allemaal wat er gebeurt als kindertjes met de vingers tussen de deuren komen toch? Dus om die ellende te voorkomen werd hij telkens weer het inmiddels dorre en gele gras in gestuurd.
Hij kon niet vliegen. Misschien was het een ‘zij’, maar ik vond hem een nogal mannelijke uitstraling hebben, dus het is een hij. Punt.

De volgende ochtend zat hij ineens op de 2e verdieping voor de deur van de nooduitgang. Waarschijnlijk had hij de hoop dat hij van daaruit zijn prachtige vleugels uit zou kunnen slaan. We waren in eerste instantie enorm opgelucht, want we dachten dat hij dus inmiddels een beetje kon fladderen, maar niets is minder waar. Hij hopste op zijn grote flappoten van trede naar trede en bleef hartverscheurend om zijn mama roepen. En daar kan ik dus niet tegen. Dan word ik een dweil en ondanks dat mijn collega’s vonden dat ik de natuur zijn gang moest laten gaan, vond ik dat ik deze puber moest behoeden van aftakeling en een langzame hongerdood. Geen optie dus.
Het onnadenkend openen van de branddeur bleek een waardeloze actie. Het brandalarm werd automatisch loeihard in werking gezet, de brandweer werd gealarmeerd, wij hadden een hartverzakking en Piepmeeuw stak zijn kop in het zand en zat stokstijf van de schrik op zijn flappoten te trillen. Je begrijpt het al, dit was nou niet echt een geslaagde reddingspoging. Verre van, maar hé, het is tenminste een poging hè?

Een poging om buiten een paar treden de brandtrap op te lopen met een bak water was pure zelfdestructie. Mama-meeuw snapte de reddingspogingen niet en geloof me, een woeste mama ontwijk je graag. Sowieso moet je uit de buurt blijven van woeste mama’s die hun kind beschermen, maar dat wisten jullie zeker al hè?

Na die kommer en kwel een tijdje aangekeken te hebben dacht ik, fuck die natuur.. Ik was als de dood dat hij van de brandtrap zou flikkeren als ik hem zou redden maar Piepmeeuw moest en zou geen trage en uitermate pijnlijke dood sterven. Mijn collega’s vonden het blijkbaar nogal hilarisch hoe ik met dat kuiken begaan was, maar hé, ik ben nou eenmaal een emotionele dweil als het om dieren gaat. Uiteindelijk hebben we toch maar de dierenambulance gebeld en daar kwamen ze hoor; twee manwijven, waarvan er eentje al behoorlijk in het verband zat door verwoedde reddingspogingen van een andere agressieve snoeshaan. Maar ik vind het pure heldinnen. Met gevaar voor eigen leven hebben ze Piepmeeuw met een joekel van een net gevangen en Piepmeeuw is veilig getransporteerd naar de plaatselijke vogelopvang. Hopelijk leert hij daar vliegen en kan hij over een tijdje over de Noordzee scheren en vette vis vangen.

Opgelost, zou je denken. Ehm.., nou niet dus.
Mama-meeuw heeft inmiddels de hulp van papa-meeuw ingeroepen en samen zijn nu al dagen op zoek naar hun jong. Het is hartverscheurend. En nu ben ik dus eigenlijk op zoek naar een vogelfluisteraar die ze even kan vertellen dat het goed gaat met hun kind. Dat ze terug moeten naar de Noordzee en daar straks hun prachtige kind zien vliegen boven de golven. Dan is deze dweil van haar schuldgevoel af en leven de meeuwen nog lang en gelukkig. Dus..


Een reactie plaatsen

Het festivaldier

festivaldierDit is hem, mijn festivaldier en de beer is los.

Wessels eerste echte dance-, trance-, techno-party (ik dek me even in, bij gebrek aan specifieke kennis over deze onstuimige avond..) bleek achteraf ook wel één van de heftigste te zijn in Amsterdam en dat hoor je natúúrlijk pas achteraf. Eén of ander underground techno-feest in een ranzige bunker. Begintijd: 01.00 uur ’s nachts, eindtijd.. ehm ergens rond 8? Want hij kwam rond 9 uur ’s ochtends compleet afgepeigerd thuis en het delen van zijn enthousiasme moest even wachten tot het eind van de middag, toen hij was hersteld van deze nachtelijke happening en de slaapkamer weer enigszins begaanbaar terrein was.

Het was een onrustige nacht want ik vond dat ik, als verantwoorde moeder, af en toe best even een whatsappje kon sturen met de semi-geïnteresseerde vraag “is het cool?”. Een vraag van een hoger niveau kwam er sowieso niet meer uit rond dat nachtelijke uur, dus elke 3 uur kwam er een whatsappje terug dat  ‘het cool was ja’. Ik ben zo’n bezorgde moederkloek die graag wil weten of mijn kind nog rechtop staat zo ergens tussen 04.00 uur en 7.30. En dus lag ik midden in de nacht met enige regelmaat in mijn bed filmpjes te kijken, die ik enthousiast toegestuurd kreeg,  van loeiharde techno op een duister bunkerfeest. Alsof ik niets beters te doen had en alsof dat mijn gemoedsrust ten goede kwam, maar ik was er zielsgelukkig mee. Je snapt het al, het was een super relaxte nacht en ik heb genoten…

Dat feest was het begin van zijn dubieuze carrière als festivaldier en er zijn de afgelopen maanden dus ook al heel wat party’s de revue gepasseerd, laat staan degene die nog op het overvolle programma staan. Ik snap dat, want ik vind dat je het leven moet vieren. Het is voorgekomen dat we beiden op hetzelfde feest rondhuppelden en Wessel vindt dat godzijdank prima. En ik dus ook want ik ben gewoon een leuke moeder waarvoor hij zich niet schaamt (Wessels woorden, écht! 🙂 ). Dat feest was er dan wel zo één die om 3 uur ’s middags begon en om middernacht was afgelopen want daar hou ik van. Een feest met een overzichtelijke eindtijd en waarvan ik niet ergens laat in de middag als een dweil mijn bed uit strompel. Wessel maakt dat niks uit, de bikkel..

Het feit dat hij bijna 18 is maar nog nét niet, werkt alleen niet altijd mee aan mijn geestesgesteldheid. Wat als Hoeder Thor bij de ingang van zo’n louche tent vraagt naar zijn ID en hij het ‘sletten-ID’ (leg ik zo nog wel even uit) niet vertrouwt? Dan staat mijn bloedje ergens op 1 of andere luguber industrieterrein in the middle of nowhere, terwijl zijn 18-jarige vrienden inmiddels uit hun dak gaan bij Paula Temple of Hunnee of iets in die trant?

Dat ‘slettenID’ heb ik gelukkig niet zelf verzonnen, maar is de ID-kaart van een vriend die dus wél 18 is, en van hand tot hand gaat omdat hij waarschijnlijk zo’n lekker ‘doorsnee’-hoofd heeft waar iedereen op een bepaald moment wel op zou kunnen lijken.  Dat dus..

Ik hoor sommige mensen al een vonnis vellen, dus kom maar op met insinuaties over mijn onverantwoorde houding dat ik mijn zoon van bijna 18 toesta naar 18+-feesten te gaan. Ik kan je hebben. Ik vind het namelijk ontzettend kleinburgerlijk dat die grote kerels en jonge vrouwen tot hun 18e alleen maar naar een jolig fris-feestje in de plaatselijke soos mogen. Jaja, hersenbeschadigingen, verslavingen enzovoort… Blablabla. Autorijden of verhuizen naar een studentenwoning in Amsterdam is dan weer totaal geen issue voor hun 18e. Hebben ze daar ook van die ruige maar o zo sociaal wenselijke fris-feestjes? Uit welk ei  komen die politici?

Nog een ruim maandje, dan wordt mijn vent 18, dus 1 zorg minder. Dan hoef ik hem in ieder geval niet meer op te halen op één of andere onvindbare parkeerplek, mocht hij ergens stranden met zijn geleende ID-kaartje.

Vooralsnog is hij glansrijk over naar 6 VWO, is hij nog steeds verliefd op zijn prachtige vriendin en blijft het een fantastische en sociale vent. Het komt wel goed met die jongen. En met mama ook.


2 reacties

The happy life of a single mom

Een informatieblogje voor jullie. Gewoon, omdat jullie het wel voor elkaar hebben gekregen na 30 jaar nog samen (meestal) gelukkig te zijn.

Ja lieve schatten, single moms daten. En nee, dat is meestal helemaal niet cool. Dat is een tombola en als je geluk hebt heb je een vermakelijke avond en een goed gesprek. Maar vaker nog is de persoon in kwestie niet helemaal wat hij in eerste instantie lijkt te zijn. Zomaar in 1 nachtje bejaard geworden of 55 cm gekrompen? Ja hoor, kan allemaal. Oeps, toch nog getrouwd? (“Had ik dat dan niet gemeld op de whatsapp?”) En heel soms heb je  een paar leuke afspraken  met dezelfde man die na de 3e date vooral heel eerlijk is, en je vertelt dat hij met nog 4 mevrouwen date en je een roos krijgt omdat je door bent naar de volgende ronde. Jeeeey! Lucky me en zo fijn, die oprechtheid! Je begrijpt het al, die roos mag ergens in gestopt worden waar de zon niet schijnt.

Ik zie posts voorbij komen op Facebook van net gescheiden mensen die o zo opgelucht zijn dat ze eindelijk verlost zijn van hun ex die in veel gevallen rondloopt met de stempel narcist of borderliner. (Pffff) De wereld van vrijheid, spannende one night stands en friends with benefits ligt aan hun voeten, evenals de 1-persoonsmaaltijden die er na eindelijk weer een avond keihard hebben kunnen stappen net zo hard weer uitkomen. Ik zou zeggen, hou dat vooral vast. En echt, ik gun het jullie met heel mijn hart dat jullie over 5 jaar nog steeds zo blij zijn met het alleen wakker worden in je 3-persoons Hästens-bed.

Nog zo’n ding van mij: dan kom je in real life iemand tegen die echt heel erg fijn is. Zo één waarvan je die ellendige kutvlinders krijgt, ergens ter hoogte van waar ooit je vermeende sixpack zat. Dat sixpack was overigens zomaar ineens weg, het gebeurde ergens tussen een bevruchting en het uitpoepen van een meloen, maar dat terzijde. Ik had het over die nice guy waarmee ik deze keer eens geen 3642 whatsapp-berichten heb gewisseld en daar sta ik dan, wetende dat een eventuele date met deze leuke vent  kansloos ten onder gaat. Want al ben ik 50+, op deze cruciale momenten sta ik met een bek vol tanden want schrijven gaat me nou eenmaal beter af dan praten. Ik klap dicht als een adolescente troel, pers er wat absoluut oninteressante tekst uit en hoppa, het beeld van onbevreesde, zelfverzekerde chick kan zo het putje in.

Vakanties plannen, nog zo’n uitdaging. Mijn vriendinnen zijn stuk voor stuk schatjes met dito schatten aan hun zijde, die begrijpelijk samen het leven en de liefde vieren op warme stranden. En ik? Ik ben blij dat mijn heerlijke kind een week  met zijn moeder op vakantie wil om een beetje bij te komen van zijn wilde vakantie met vrienden, wat ik als relaxte moeder natuurlijk helemaal begrijp. Het is dat óf een georganiseerde alleenstaanden-reis en dan is de keuze snel gemaakt. Niet dat ik ooit het verlangen heb gehad om deel te nemen aan zo’n trip, want je kunt er gif op innemen dat ik nou juist die ene vervelende kudde tref, zo fortuinlijk ben ik namelijk. Ik ben die mazzelkont die zo’n pleziertocht boekt waarbij tante Annie me twee weken lang overlaadt met verhalen en foto’s van haar keeshondjes en haar stamppot-recepten. En de rest van de dartele vrijgezellen zal wel weer aangevuld zijn met van die prachtige jonge juweeltjes met het lichaam van Doutzen Kroes  en dan heb je mij, in mijn mix & match bikini…

celeste barber

De happy single mom? Het is een uitdaging maar ik vier het leven! Ik dans in de weekenden in het zand bij mijn happy place at the beach en zolang ik die bikini maar niet aan hoef tijdens een eerste date ben ik oprecht gelukkig. Dat dus, gewoon ter info.


1 reactie

∼∼∼Summer vibes∼∼∼

Ik weet het wel? Dat jullie gestoord worden van mijn posts over strandtenten, de zon, muziek en biertjes en blote voeten in het zand. Maar ik word er zo gelukkig van en geluk moet je delen toch? En laten we eerlijk zijn, het is ook wel eens fijn om nu eens geen gezever te horen over weer een nieuw huisje of wederom een lege bankrekening. Want dit huisje blijft en die bankrekening blijft een constante golfbeweging tussen lichtgroen en een beetje smerig roze.

Dat oude busje waarmee ik door Brazilië ga toeren komt er voorlopig niet en de foodtruck waarin ik in bikini Caipirinha’s ga shaken en Coxinha’s ga frituren evenmin. Sowieso, het idee dat ik in bikini in mijn truckje ballen sta te frituren… nehhh, slecht idee.  In alle opzichten.  De kunst  zit erin om de droom van vrijheid levend te houden en ik kan dat.

IMG_3179Dus ik compenseer met bijzondere momenten op het strand. Desperados drinken uit een flesje, dansen in het zand, muziek luisteren, mooie gesprekken voeren met lieve vrienden en open-mined onbekenden.  Een beetje hangen  bij het vuur en als ik na zo’n avondje in mijn bed stap en de lucht van verbrand hout in mijn haren ruik vervloek ik mezelf dat ik niet even de brandlucht eruit heb gewassen, maar ach, wie heeft daar last van behalve ik zelf. En genieten van geweldige zonsondergangen, het maakt me intens blij.

Ik compenseer ook met het opstoken van mijn bbq-vat op zwoele zomeravonden, vrienden die onverwachts aan komen waaien en veel te lang blijven hangen op doordeweekse dagen maar f*ck dat. Slapen doen we in de winter wel weer.

De zomer maakt de mensen mooier en het leven makkelijker. En zelfs Wessel begrijpt dat, echt een kind van mij.. 🙂 Die heeft de festivals ontdekt, geniet van warme avonden met muziek bij Thuishaven of Woodstock, is niet meer weg te slaan van feestjes waarbij hij met vrienden en zijn liefje buiten kan dansen, een biertje kan drinken en het leven kan vieren. En ik geniet van hem.

IMG_3193Nog een ruime maand en dan gaan we samen een weekje weg. Dat het kán vind ik al een bijzonder dingetje maar dat hij het chill vindt om met zijn moeder op stap te gaan is van dusdanige meerwaarde dat ik er graag wat extra peso’s tegenaan gooi.  Ik ga met mijn kind onbekende straten doorkruisen, paëlla eten onder een palmboom en veel, heel veel muziek luisteren en ik weet nu al dat het mooi wordt.

En dan is er nog mijn drop-dead gorgeous Franse collegaatje die 3 weken op mijn zolder bivakkeert, mijn kingsize heeft ingepikt, haar hart uitstort en ondertussen mijn Havana rum soldaat maakt. Ik slaap met alle liefde 3 weken op mijn geleende 1-persoons senioren-Auping en vervul met even zoveel liefde de rol van moederkloek en ga pas slapen als ik weet dat ze veilig thuis is. En ze geniet van Nederland, van de tolerantie en van de mensen. En ik geniet van haar.

Laat de zomer nog maar even duren, Summer vibes, ik koester ze…