Komkommer met een dipje..

1 januari was een waardeloze dag om de balans op te maken van de mentale en fysieke status van 2019. (Dit moet ik even onthouden voor volgend jaar..) Ik had me begin november voorgenomen dat ik 6 kilo af wilde vallen, ik hoef er nu nog maar 9. What the fuck happened?

Oké, een burn-out en nekhernia’s hebben me lam gelegd, maar man, wat heb ik het lang weten te rekken. Een paar jaartjes zeg maar en nee, ik ben er niet trots op. Dat sporten van verleden jaar was een kansloze missie als je daarmee de overmatige alcoholinname vergezeld van te veel gezellige etentjes en kroegbezoekjes probeert recht te trekken. Tijd om de boel volledig op zijn kont te gooien en mezelf een schop onder mijn krent te geven. En ik zou ik niet zijn als ik daarin dan ook niet gelijk volledig doorsla. Jullie weten het inmiddels, geen rem hè?

Ik heb direct een 14-maanden abonnement voor een godsvermogen binnen gesleept (schuld van vriendin, want ik kan natuurlijk geen ‘nee’ zeggen als het erop aankomt). De 0-meeting op de sportschool was kak, wat een waardeloze reality-check die ze even in de vorm van een kassabonnetje aan je meegeven alsof het niks is (*#@**%!). Barbaren.. Dus ik heb de eerste periode gelijk wekelijks 5 dagen mijn lijf gestort op hardloop- en andere sadistische apparatuur, burn- en powerlessen gevolgd en mezelf in onmogelijke poses geprobeerd te vouwen. De pijn van de verzuring, ik hou ervan, ik heb het stiekem enorm gemist.  Ik voel me fucking stoer dat ik weer met mijn bidonnetje en mijn nieuwe handdoekje door de sportschool dwarrel.

Dat dat gevoel helaas steeds weer even wegebt als ik met dunne meisjes van pak-em-beet 23 het zweet van mijn lichaam probeer te douchen neem ik voor lief. Weg euforie want heb je enig idee hoe lastig douchen het is met ingehouden buik en je probeert je enkels te wassen zonder dat je tieten hangen? Nou, ik kan je verzekeren dat dat al een sportieve prestatie op zich is. Toch weer 63 kcal. Jezus wat wordt er veel gevraagd van mijn lenigheid. Maar als ik dan de sportschool uitloop met mijn gratis sporttasje (ja gratis, ook al kost het abonnement een godsvermogen) en de koude wind door mijn natte haren voel ben ik blij en vind ik mezelf zomaar ineens weer een hartstikke stoer wijf.

De grotere uitdaging zit in het aanwippen bij mijn vriend die Jumbo heet. Ik vul braaf mijn mandje met pizzabodems van gedroogde courgette, bospenen en zakken vol verse gember maar die kneitergroene pizza is niet weg te hachelen. Of je moet hem beleggen met vette gorgonzola, pecorino en taleggio en opfleuren met wat in olie gedrenkte olijven. O man, ik mis mijn rijk gevulde tortilla’s, volle stoofschotels en de weekend-wijntjes maar hang braaf aan de gemberthee en bospeentjes met een waterig yoghurt dipje *jeeeey!*. Mijn God, voor je het weet wordt ik zelf zo’n soja-sloerie die alleen organische lijnzaadkoeken en vega knakworsten op boekweitwafels achter de huig stopt. Nèh, denk het niet.

Maar schatten, deze zomer hang ik weer lekker (als skinny bitch hoop ik) bij Woodstock of in Noordwijk aan Zee ongegeneerd een bak tacos te schransen met een ijskoud Solletje. Deze keer zonder schuldgevoel. Let op mijn woorden.

Tot de volgende blog lieverds. Ik ga even zo’n goddelijk waterig stuk komkommer snacken en me mentaal voorbereiden op de Powerles. Heerlijk..