Over een parel op ‘magisch’ Ibiza enzo

Onze laatste dagen op Ibiza en tja, wat zal ik ervan zeggen. Laat ik voorop stellen dat het een heerlijke vakantie is op een eiland, maar magisch? Nèhhh.

De verwachting die ik ervan had was toch een tikkeltje anders dan de werkelijkheid. Ik dacht aan vrije zielen, toffe strandtenten waar ik tussen gelijkgestemden op blote voeten kon dansen in het zand en avonden met pizza-uit-een-doos aan zee. De zogenaamde hippie-tenten zijn er wel (Sa Trinxca is leuk!) maar op de veel te dure bedjes liggen overdag voornamelijk rijkeluis-pubers in goudkleurige mini-bikinitjes met een fles cava in een met ijs gevulde wijnkoeler binnen handbereik. De gehoorapparaat-bruine modellen lopen af en aan langs de bedjes om steeds weer een ander felgekleurd Ibiza-jurkje (met bijpassende cowboyhoed en schelpen-enkelbandje uiteraard) te showen. De meisjes met de veel te lange wimpers nemen gretig aftrek van deze niets verhullende Ibiza-flodders die ze in Nederland hoogstwaarschijnlijk nooit of te nimmer meer aandoen. Ashram is afgeladen vol met dezelfde wannabe hippies dus die laat ik ook maar even gaan.

Maar er zijn ook nog steeds leuke plekjes. Het restaurantje Can Suldat bijvoorbeeld dat iets van de kust af ligt. Waar je heerlijk in een tuin met kaarsjes, flikkerende aftandse lampionnetjes en bedelende kittens aan je voeten kunt eten. Waar een gladde Duitser met strak gefohnd haar op zijn gitaar zit te tokkelen en Spaanse ballades uit zijn strot knijpt, die door de Spanjaarden luid bejubeld worden. Hij wordt aanbeden, deze Don Juan met zijn overhemd open tot aan zijn navel.

Of het avondje bij vrienden van Niels die in het binnenland van Ibiza wonen. Wat een genot was dat. Eten in hun prachtige tropische tuin, mooie gesprekken voeren en limoncello-met-een-bite wegwerken. Ik hou er zo van, een avond met mooie en échte mensen. Een paar dagen later hebben we met zijn allen bij Kumharras, een ‘hippie’-tent aan zee, gezeten om de zon onder te zien gaan. Je snapt het al… Rete bewolkt, geen zon in de zee zien zakken dus. Maar het was een leuke plek waar de hapjes van discutabele kwaliteit waren en de ietwat uitgestorven hotels op de achtergrond niet bijdroegen aan het idyllische geheel zeg maar, maar de wijn was koel en het gezelschap nog beter.

Eerlijk gezegd beleef ik nog het meest het door mij verwachte Ibiza-gevoel als we hier in onze geleende groene parel over het eiland crossen. De V-snaar maakt zoveel teringherrie dat iedereen in de omgeving zich helemaal lam schrikt, er zit geen lak meer op dat ding en door het stof dat erop zit kunnen we hem soms maar met moeite terugvinden. Maar met de groene parel de bergen ingaan en heerlijk eten bij een verscholen wegrestaurantje, dan ben ik extra blij.

En ik hou van de prachtige baaitjes hier met het kristalheldere water en de prachtige rotsen. De ellendige steile paadjes die we op- en af moet ploeteren om er te komen neem ik graag voor lief, ook met blaren in teenslippers en bij 30 graden plus.

Legale feestjes? Nope, die zijn er niet. Wel illegale, bovenop het fancy hardrock hotel. De vriendelijke en exclusieve uitnodiging om daaraan deel te mogen nemen hebben we zonder spijt rigoreus afgewimpeld. Tussen de 400 en 600 euro en dan krijgen we wel 750cc aan sterke drank die we helemaal zelf mogen uitkiezen. Maak me gek! Weet je hoeveel flessen wijn je daarvoor bij Woodstock kunt kopen? Dus steek dat feest maar op een plek waar de zon niet schijnt. Dat is voor de rijkeluis-pubers van het strand. Have fun schatten en vergeet de creditcard van pa niet als je weer weg gaat.

Ach, er is nog zoveel te vertellen en te delen. Maar de plicht roept. Ik moet met mijn lief de zee in of sangria drinken of iets in die richting. Dus dag lieverds, dikke kus van ons en hasta mañana!