Psychologie, wat een feest

Wessel is begonnen aan zijn studie Psychologie en wat een enthousiasme komt er uit dat kind zeg. Ik zou zeggen, hou dat vooral vast joh. Tot nu toe is volgens mijn psycholoog-in-spé werkelijk alles interessant en hij praat erover alsof het allemaal toch duidelijke taal is? En ik? Ik probeer de nieuw verworven informatie te begrijpen maar snap er soms geen zak van.brein
Dagelijks word ik om de oren geslagen met onuitspreekbare termen waar ik geen reet van begrijp terwijl ik me ooit in een ver verleden ook vol fanatisme op arbeids- en organisatiepsychologie heb gestort. Poef! Weg! Ik ben het kwijt, al die info. Die vergeetachtigheid baart me enigszins zorgen, de selectieve informatie-opslag ook. De mededeling van Wessel dat er een kroeg in de VU zit waar het bier maar een euro kost, is info die ik dan weer wel in mijn hoofd opsla. Ik begin te vrezen voor een één of andere stoornis waar ik zelf nog geen weet van heb en daardoor ook gelukkig weer snel vergeet.

Hij is druk doende om zich binnen te werken bij de feestcommissie (what else?) en is keihard aan het netwerken, want hoe eerder hij woonruimte in Amsterdam kan bemachtigen, hoe beter. Dichter bij de bron wonen is altijd goed. Ik vermoed dat de bron in dit geval voornamelijk de louche feestlocaties zijn, maar ik kan het mis hebben.
Nehhhh….., denk het niet. Maar goed, in de tussentijd verzamel ik, als gedegen moederkloek, allerlei rommel en stop ze in dozen. “Voor je uitzet”, vertelde ik hem, en hij keek me wazig aan en vroeg: “Uitzet? Wat is dat? Heb ik dat nodig?” Dan sta je daar met je goeie gedrag potten, pannen en handdoeken-sets in dozen te proppen. Kansloos.

Zijn gratis OV is een blessing met een vriendinnetje die een stuk verder woont, maar ook zij studeert in Amsterdam en wil zo snel mogelijk verkassen. En Wessel hobbelt mee naar de studentenborrels in het AMC dus die OV is keihard nodig, want ook daar is het bier in de aanbieding.
Dat er naast studeren en werken nog zoveel tijd is om te feesten voor die twee, ik vind het knap. Onvermoeibaar zijn ze en waar is die tijd gebleven dat ik zelf kon stappen tot vroeg in de ochtend en niet minimaal 3 dagen nodig had om zowel fysiek als mentaal bij te trekken?

En toch is het mooi. In gedachten zie ik mijn volwassen kerel door de Uni lopen, in de overvolle collegezaal zitten of nog even de stad in gaan met zijn nieuwe studievrienden. Kleine kinderen worden snel volwassen. Wessel heeft zijn eigen leven en ik vind het mooi en moeilijk tegelijk.
Terwijl ik dit blog schrijf vraag ik me af hoe lang het gaat duren tot ik door mijn kind gediagnosticeerd wordt met een of andere persoonlijkheidsstoornis en er een groot label op mijn voorhoofd wordt geplakt. Maar dat duurt nog wel even denk ik. Voorlopig kan ik nog met een gerust hart dat sensitieve emowijf zijn zonder verwijsbrief naar één van zijn toekomstige collega’s.

Ik tel mijn zegeningen.

Het grote raadsel dat ‘jongvolwassene’ heet

Ik was er al uit dat mannen écht van Mars komen. Ik snap ze niet, zal waarschijnlijk ook nooit gaan gebeuren en daar heb ik vrede mee. Maar dat ik inmiddels zelfs mijn 18-jarige bloedje tot deze groep moet scharen.. dat vind ik toch wat lastig. Ik ben best een ruimdenkende moeder en die snappen toch alles? Niet dus.

Ik zal ter verduidelijking voor al die mannen die niet begrijpen wat ik bedoel even wat simpele voorbeeldjes erin knallen:

Mijn zoon kortgeleden: “Mam we gaan zaterdag met wat vrienden naar een technofeest in Amsterdam en we zijn zondagochtend rond 9 uur thuis. Mogen die vrienden dan bij ons crashen? Dan kunnen er twee in mijn bed en twee in jouw bed want jij bent toch altijd vroeg op..”  Ehm….. pardon??
Op mijn antwoord dat ze in de buurt wonen en dus met twee vingers in de neus op de fiets dat laatste stukje naar huis mogen trappen, werd verontwaardigd geantwoord: “nou dan hebben we de hele nacht doorgehaald en als je dan nog 2 km moet fietsen is dat wel behoorlijk taai”. Ehhh, wacht effe. Dus je kunt vanaf 12 uur ’s nachts tot ’s ochtends 8 uur los gaan in een of andere louche bunker, jezelf in het ochtendgloren in een metro of bus laten glijden die je bijna voor de deur afzet, maar die laatste 2 km zijn te taai?  Ik zal mijn Bead&Breakfast-tarieven even vet opschroeven, just in case.

En dat chillen bij iemand thuis dat aan sommige nachtelijke sessies voorafgaat.. Dan zitten er ineens 8 jongelui aan mijn tafel, de gang ligt vol Eastpak-rugzakken en mijn God, daar zit de complete Gall&Gall-aanbiedingscatalogus in verstopt, uiteraard aangevuld met zakken chips en vooral veel overige kruimelzooi. Jeeeeey! En als je dan denkt, daar komen ze de avond wel mee door… Niet dus. Regelmatig vind ik nog lege pizzadozen of ranzig stinkende shoarma-zakken in mijn kliko. Dat glijdt er bij die gasten nog makkelijk in na een 3-gangen maaltijd en ze houden verdomme nog een sixpack ook.

Godzijdank is het zomer en heeft hij een vriend met een jacuzzi waar het even beter vertoeven is dan bij mij.

Nog zoiets, de schat heeft sinds een tijdje zijn rijbewijs. Ik snap dat je dan wilt autorijden en dat de auto van mama best leuk speelgoed is. Maar dat de Vespa ineens ‘zwaar kut’ is en de fiets zelfs ‘nog veel kutter’ en het onbegrijpelijk is hoe je je daar al die jaren mee hebt kunnen vervoeren?  Wat een armoe als je dan onverwachts toch ineens de bus moet pakken naar Amsterdam in plaats van mama’s kekke Ka. Dat is afzien met een hoofdletter ‘A’.

En terwijl ik dit schrijf staat hij weer ergens met zijn liefje op één of ander festival met ‘een coole stage onder de A2′. Lijkt me énig, lekker knus onder een betonnen plaat wat biertjes drinken en dansen in zo’n toffe doorzichtige regenponcho.

Je bent geslaagd en dat moet je vieren. Liefst lang en vaak.

Ik zie een gelukkig kind met een gelukkig liefje en dat ze nog even los gaan voordat het echte studeren gaat beginnen.. van mij mag het. De vakantie in de luxe Portugese villa met nog 15 vrienden is gereserveerd en mama maakt zich geen illusies dat ze daar hun vitaminepeil even lekker gaan opschroeven. Ik mag blij zijn dat ze zo lekker sociaal zijn allemaal. Laat mama maar fijn in de waan dat het de komende jaren serieuzer wordt.

Die genen heeft hij niet van een vreemde. Zelfkennis noem ik dat 🙂

Soof 2.0

Echt, vanaf dat Wessel me heeft omgetoverd tot ‘Soof 2.0’, gaat het me steeds beter af om die naam eer aan te doen.

De maand mei was niet de leukste, zacht uitgedrukt. Man, man, wat een examenstress en niet alleen voor Wessel maar ook voor mij als uiteraard betrokken moeder waren deze weken gewoonweg niet te doen. Het gevloek, de onzekerheid, een kind dat ik nauwelijks nog zag omdat hij wekenlang alleen maar zat te studeren in de bieb in Amsterdam, de teleurstellingen van weer een moeilijk examen…

imagesMijn verwachtingen waren desondanks natuurlijk hoog gespannen dat hij in één keer zou slagen, dus je kunt maar beter goed voorbereid zijn vond ik. Champagne koel gezet zo ergens 2 weken voor de uitslag, een vlaggenstok met toebehoren moest nog gescoord worden en biefstukken schransen bij Loetje had ik voor de zekerheid ook maar vast gereserveerd… Over voorbereiding gesproken.. Die vlaggenstok, dat was wel een uitdaging. Nou heb ik een supergaaf cabriootje waarin ik als een heuse koningin door de Ronde Venen en ver daarbuiten rond kachel, maar er past niet zo héél veel in. Althans geen echte lange voorwerpen. En een vlaggenstok is best wel heel lang kan ik jullie verzekeren.

Nou je raadt het al, dan sta je daar met je vlaggenmast voor je blitse minicabrio en no way dat die stok op welke manier dan ook in de auto te schuiven is. En ik heb best wel wat inzicht (al zijn de meningen daarover verdeeld), maar ik kreeg dat kreng er niet in. Daarbij regende het ook nog eens pijpenstelen dus dat ding gewoon naast me op de stoel pleuren en dak eraf gooien was niet echt een handige optie. En terwijl ik in de stromende regen stond te kloten met die paal, wees een vriendelijke meneer (type ‘2rechterhandeneneenklusbroek’) me erop dat ik hem ook gewoon door een halfopen raampje kon schuiven. ‘Ja, dat is best een voor de hand liggende optie’, hoor ik jullie denken, maar op dat moment behoorde hij niet tot de mogelijkheden die bij mij de revue waren gepasseerd. Nou mensen, het is gelukt hoor. Ik drijfnat, auto van binnen inmiddels ook zeiknat en bijna een fietsende vrouw van haar e-bike gemept met die uitstekende paal, maar het onding was in huis. Hoe simpel kan het zijn.

En voordat jullie gaan denken dat ik echt te stom ben om zelf te verzinnen dat een paal ook door een half open raampje geschoven kan worden, het zal wel komen door de ongelukjes van de weken daarvoor waarbij mijn hersenen toch wel enkele keren flink los hebben gelegen in hun pan. En nee, niet van de wijn. Best een acceptabel excuus voor onhandig gedrag, vind ik zelf.

Ten eerste ben ik keihard onderuit gegaan in de sauna doordat mijn Havaiana zichzelf als een natte slak vastzoog aan de vochtige vloer en ik gewoon probeerde door te lopen, wat natuurlijk faliekant mislukte. En voordat je het weet lig je uiterst charmant in je half open badjas met je blote flats op het beton. Vriendin die bijna in haar broek pieste die ze niet aan had en ik die nog een poging deed om een beetje gracieus op een betonnen vloer te chillen. Kansloos.

Niet lang daarna liep ik bij diezelfde vriendin nogal enthousiast zwaaiend tegen een gesloten glazen schuifpui. Deze schoonmaak-queen had net de ramen gelapt en geloof me, niemand lapt de ramen zo streeploos schoon als zij. Wederom zal dat ongetwijfeld geen sierlijke vertoning zijn geweest, mijn bril was behoorlijk scheef na deze aanvaring en de ramen konden trouwens ook weer een doekje en wat Glassex gebruiken. Maar ook hier weer bijna een natte slip van het lachen bij deze of gene.

Ach, we hebben het weer allemaal overleefd. Vooralsnog eindigt deze periode dik in de plus. Mijn kind is glansrijk geslaagd en toegelaten tot de VU, de dagen aan zee zijn geweldig, het weekje vakantie met mams is geboekt en de zomer doet zijn best om de vijgen in mijn boom welig te laten groeien. Het kan nu al niet meer kapot..

sunset.JPG

Dus dikke kus en maak er een memorabele zomer van lieverds! X

Het festivaldier

festivaldierDit is hem, mijn festivaldier en de beer is los.

Wessels eerste echte dance-, trance-, techno-party (ik dek me even in, bij gebrek aan specifieke kennis over deze onstuimige avond..) bleek achteraf ook wel één van de heftigste te zijn in Amsterdam en dat hoor je natúúrlijk pas achteraf. Eén of ander underground techno-feest in een ranzige bunker. Begintijd: 01.00 uur ’s nachts, eindtijd.. ehm ergens rond 8? Want hij kwam rond 9 uur ’s ochtends compleet afgepeigerd thuis en het delen van zijn enthousiasme moest even wachten tot het eind van de middag, toen hij was hersteld van deze nachtelijke happening en de slaapkamer weer enigszins begaanbaar terrein was.

Het was een onrustige nacht want ik vond dat ik, als verantwoorde moeder, af en toe best even een whatsappje kon sturen met de semi-geïnteresseerde vraag “is het cool?”. Een vraag van een hoger niveau kwam er sowieso niet meer uit rond dat nachtelijke uur, dus elke 3 uur kwam er een whatsappje terug dat  ‘het cool was ja’. Ik ben zo’n bezorgde moederkloek die graag wil weten of mijn kind nog rechtop staat zo ergens tussen 04.00 uur en 7.30. En dus lag ik midden in de nacht met enige regelmaat in mijn bed filmpjes te kijken, die ik enthousiast toegestuurd kreeg,  van loeiharde techno op een duister bunkerfeest. Alsof ik niets beters te doen had en alsof dat mijn gemoedsrust ten goede kwam, maar ik was er zielsgelukkig mee. Je snapt het al, het was een super relaxte nacht en ik heb genoten…

Dat feest was het begin van zijn dubieuze carrière als festivaldier en er zijn de afgelopen maanden dus ook al heel wat party’s de revue gepasseerd, laat staan degene die nog op het overvolle programma staan. Ik snap dat, want ik vind dat je het leven moet vieren. Het is voorgekomen dat we beiden op hetzelfde feest rondhuppelden en Wessel vindt dat godzijdank prima. En ik dus ook want ik ben gewoon een leuke moeder waarvoor hij zich niet schaamt (Wessels woorden, écht! 🙂 ). Dat feest was er dan wel zo één die om 3 uur ’s middags begon en om middernacht was afgelopen want daar hou ik van. Een feest met een overzichtelijke eindtijd en waarvan ik niet ergens laat in de middag als een dweil mijn bed uit strompel. Wessel maakt dat niks uit, de bikkel..

Het feit dat hij bijna 18 is maar nog nét niet, werkt alleen niet altijd mee aan mijn geestesgesteldheid. Wat als Hoeder Thor bij de ingang van zo’n louche tent vraagt naar zijn ID en hij het ‘sletten-ID’ (leg ik zo nog wel even uit) niet vertrouwt? Dan staat mijn bloedje ergens op 1 of andere luguber industrieterrein in the middle of nowhere, terwijl zijn 18-jarige vrienden inmiddels uit hun dak gaan bij Paula Temple of Hunnee of iets in die trant?

Dat ‘slettenID’ heb ik gelukkig niet zelf verzonnen, maar is de ID-kaart van een vriend die dus wél 18 is, en van hand tot hand gaat omdat hij waarschijnlijk zo’n lekker ‘doorsnee’-hoofd heeft waar iedereen op een bepaald moment wel op zou kunnen lijken.  Dat dus..

Ik hoor sommige mensen al een vonnis vellen, dus kom maar op met insinuaties over mijn onverantwoorde houding dat ik mijn zoon van bijna 18 toesta naar 18+-feesten te gaan. Ik kan je hebben. Ik vind het namelijk ontzettend kleinburgerlijk dat die grote kerels en jonge vrouwen tot hun 18e alleen maar naar een jolig fris-feestje in de plaatselijke soos mogen. Jaja, hersenbeschadigingen, verslavingen enzovoort… Blablabla. Autorijden of verhuizen naar een studentenwoning in Amsterdam is dan weer totaal geen issue voor hun 18e. Hebben ze daar ook van die ruige maar o zo sociaal wenselijke fris-feestjes? Uit welk ei  komen die politici?

Nog een ruim maandje, dan wordt mijn vent 18, dus 1 zorg minder. Dan hoef ik hem in ieder geval niet meer op te halen op één of andere onvindbare parkeerplek, mocht hij ergens stranden met zijn geleende ID-kaartje.

Vooralsnog is hij glansrijk over naar 6 VWO, is hij nog steeds verliefd op zijn prachtige vriendin en blijft het een fantastische en sociale vent. Het komt wel goed met die jongen. En met mama ook.