Een lente met ups en downs

Het is een roerige maand. Deze lente brengt zoveel leuke en mooie dingen maar ook verdrietige gebeurtenissen met zich mee. De leuke momenten zijn natuurlijk de festivals en concerten, de onverwachtse feestjes en de middagen hangen op het strand met een Sol en een vette bak nacho’s. Mijn verjaardag heb ik zwetend op een terras gevierd met de twee liefste mannen in mijn leven, genieten met een hoofdletter ‘G’. We hebben al een aantal festivalletjes achter de kiezen; sommige om te koesteren en sommige waarvan ik denk, wat de fuck doe ik hier? Niet mijn muziek, niet mijn mensen, lauwe biertjes.. mag ik alsjeblieft naar Woodstock? Ik ga naar festivals voor de gezelligheid en de mooie ontmoetingen, maar in de eerste plaats vooral voor de muziek. Is de muziek ruk, dan kost het echt moeite om het amusante en jolige feestbeest te blijven, maar daar hebben we biertjes of wijn voor. Mijn verlossers in noodgevallen.

Maar Niels is een festivaldier, komt bij elke dikke boom bekend publiek tegen en hij geniet er met volle teugen van. Dus ik probeer mee te genieten, wat regelmatig wonderbaarlijk goed lukt, al zeg het zelf. Nou is het voor Niels ook fucking moeilijk om niet gezien te worden want hij steekt met zijn bijna 2 meter overal bovenuit. (Damn, zelfs boven de urinoirs op zo’n festival-terrein, maar ik verdwaal weer in mijn gedachten. Focus!) En ik sta er als dwerg bij en schudt handjes, geef zoenen en probeer namen te onthouden. Volledig kansloos. Ik ben een zeef dus ik probeer bij elk festivalletje minimaal 5 namen te onthouden.

Afgelopen zaterdag waren we bij Geheime Liefde in Bunnik, ik heb zo’n 35 voor mij onbekende mensen omhelst of een klapzoen gegeven en, jawel, 3 namen onthouden. Ik kan het echt niet, de potentie is er, écht waar, maar het blijft simpelweg niet hangen. Dus ik knuffel gewoon iedereen en hoop dat iemand zijn of haar naam in de groep gooit tijdens het festival-beraad bij één of andere bar.

En dan zijn er ook nog nieuwe ontmoetingen met mensen die je raken, waar je een instant klik mee hebt, die binnen no-time in je hart zitten omdat ze open en kwetsbaar durven zijn. Mooie wezens waar je geweldige gesprekken mee hebt, perfecte imperfecte mensen die niet bang zijn om verbinding te zoeken. Ik word daar gelukkig van, van positieve enmooie mensen om me heen.

En ik kan de laatste tijd wel wat positivisme gebruiken. Want verdriet is er ook. Ik mis onze Sammie zo ontzettend. Onze bejaarde fluffy bowlingbal die vanaf 15 april ineens verdwenen is. Ze staat inmiddels op elke vermiste-poezen-site die ik kan vinden, we hebben avonden gewandeld op zoek naar onze ouwe mauwert. We hebben posters opgehangen, langs de deuren geflyerd, gezocht met warmtebeeldcamera’s en een speurhond. We hebben gedragen sokken van Niels in stukjes geknipt, door Sammie’s kattegrit gehaald en door de wijk gestrooid om een spoor naar huis te leggen. Dat laatste trouwens heel stiekem want ik zit er niet op te wachten om met een wijzende vinger beticht te worden door een stel milieugoeroe’s uit de wijk. Ik heb een grote doos omgetoverd tot tuinhuisje met haar dekentje erin, zodat ze daarin kan schuilen mocht ze ’s nachts terug komen. We hebben opeen matras in de woonkamer geslapen met de buitendeur open, we hebben hulp gehad van een mevrouw die telepathisch is, maar inmiddels ben ik uitgekakt wat ideeën betreft. We kunnen de buurt niet wakker blijven houden door elke avond laat haar naam door de straten te brullen. Maar het lukt me niet om de zoektocht op te geven, dus ik ga door tot het gaatje. Dat is mijn hiaat, het willen redden en zorgen niet los kunnen laten. Gewoon, omdat ik denk dat iedereen, en in dit geval ook Sammie, weleens hulp kan gebruiken.

Het is een mooie maar zeker niet zorgeloze lente. Met een mama, een broer en een poes waar ik als een kloek over waak, zijn de uitbundige festival-uitspattingen meer dan welkom. Het houdt het hart in balans en dat is best belangrijk voor deze emotrut. Ik zeg, op naar een mooie zomer, er gaan mooie momenten aankomen! Geniet lieverds!

Summer- summer- summer tiiiime

Je snapt het, of niet, dat kan ook. Terwijl ik thuis achter mijn laptopje zit te werken schalt DJ Jazzy & The Fresh Prince door de speakers en lal ik keihard mee met Summer- summer- summer time. Het is pas half 9 in de ochtend. Ik weet het, bloedirritant maar ochtendmens hè? Eindelijk zomertijd en dat uurtje dat ik korter geslapen heb? Heerlijk. Ik heb het zondag uiteindelijk in mijn bed volgehouden tot wel half 9. Ik ben er gewoon niet zo goed in, op mijn boxspring blijven liggen fermenteren tot in de vroege middaguurtjes, want stel dat je wat mist hè? Het vooruitzicht van zwoele zomerdagen en nog voor zo’n 10 weken vakantiedagen op de teller, bring it on!

De musjes zijn immens druk bezig met het bouwen van nestjes onder mijn dakgoot. Schattig, maar ze gebruiken mijn weelderige pampasgras-pluimen om er een comfortabel ledikantje voor de kleintjes van te construeren. Echt, ik gun het ze, maar mijn mooie pluimen zijn een paar verdrietige kale piemels geworden. Ach, ze moeten toch gesnoeid worden. En ik gun die kale wurmen een zacht en warm slaapplekje onder mijn dakgoot, zo ben ik dan ook wel weer. Zolang ze er maar niet uitflikkeren, dan vind ik alles goed. Misschien moet ik nog een opvangnet regelen, een matras over de hele breedte van mijn gevel dat de val breekt ofzo. Hmmm, iets om over na te denken.

Ik hou van de lente. Ik zie alweer van die groene puistjes aan bomen zitten en nies me alweer de longen uit mijn lijf van die klote berkenbomen die ze hier in de hele wijk geplant hebben. Het is een hele happening, die lente, behalve in mijn eigen tuin. Mijn palm heeft de strenge vorst niet overleefd ben ik bang, maar ik ben zo’n type dat nog altijd blijft hopen op een mirakel. Misschien dat die gele ploert daarboven hier nog iets mee kan? Ik denk het niet dus ik vermoed dat ik die kale knots er toch uit moet gaan graven. Echt iets waar ik enorm naar uitkijk. Not. En de ruige ongecultiveerde olijfboom die mijn vader ooit stiekem heeft meegenomen uit Frankrijk en me heel dierbaar is, is ook niet in opperste feeststemming. Ik moet me toch eens gaan verdiepen in dat hele hortus-gebeuren, maar ook hier heb ik zo’n vermoeden dat dat weer een kansloze missie wordt. Ik heb nog zo’n 6 projecten in de planning dus deze wordt vast ergens naar een hoger plan geschoven. Ik ben daar best goed in.

Vooralsnog ben ik blij dat het voorjaar zijn intrede heeft gedaan. Ik koop me een versuffing aan kaartjes voor festivals, ADE en andere louche bezigheden buitenshuis. Jahaaa, dat doe ik nog steeds, want ook als niet-twintiger is dat verrekte amusant. Ik heb er alle vertrouwen in dat we straks los mogen gaan. En zo niet, dan ga ik heel recalcitrant met wat vrienden, een koelbox vol biertjes en de JBL-speaker op één of ander grasveldje illegaal dartelen, fuck dat. Ik moet er even uit.

Dus lieve lente, ondanks dat je me met de neus op de feiten drukt, dat zowel mijn tuin als ikzelf een fikse renovatie nodig hebben, ben je meer dan welkom. Zorg voor bloedverziekend hete dagen en kill the virus! Dank u. X