En weer een jaar voorbij

En dan zomaar ineens is het alweer bijna het einde van dit bewogen en bijzondere jaar. Alweer een jaar dat in het teken stond van Covid maar daarnaast vooral ook van de liefde. Toen ik op 31 december besloot om nooit meer mijn ‘just a regular fuckup’-smoel op Tinder of welke andere louche datingsite dan ook te zetten kwam 1 van de laatste berichtjes van Niels. Nét toen ik besloten had dat ik het eigenlijk ook prima in mijn eentje kon, dat ik op eenzame momenten schatten van vrienden om me heen had waar altijd een pot thee of een fles wijn klaar stond. Die me door momenten vol zelfmedelijden trokken met de nodige alcohol en andere shit en waarmee ik memorabele avonden had. En toen kwam Niels op bezoek begin januari. En hij bleef. Hij accepteert mijn ups en downs, mijn bloedirritante eigenwijsheid, mijn belachelijke dansen in de kamer en mijn obsessie voor het zoeken naar satellieten in een sterrenhemel. Bijkomende zonzijde: Ik heb ineens een ontzettend lieve grote familie die ik zo graag wilde en ik hou er zo van.

In de zomer gingen we chillen op Ibiza. Ik wilde zó graag een keer naar het hippie-eiland en me thuis voelen tussen gelijkgestemden met mijn ontzettend vormeloze maar lievelings-harembroek. Niets van dat alles. Het enige dat me dat gevoel gaf waren onze tochtjes in de aftandse groene parel zonder airco, raampjes open, radio aan en onderweg bij wegrestantjes met een natte bezweette bilnaad afkoelen. Loved it! We hebben genoten maar Ibiza? Nèhhh, 1 keer is genoeg. Het is vooral zien en gezien worden, teveel extensions, teveel make-up en véél te dure feestjes die vooral opgezet zijn voor de rijkeluiskindjes met creditcards van papa. Dus Ibiza? Nope, voor een goed feestje heb ik Ibiza niet nodig. Die zijn er dichtbij meer dan genoeg. Zet me maar bij Woodstock of een tof festivalletje neer en ik ben domweg gewoon gelukkig.

Over feestjes gesproken, we hebben ze wel gehad, zij het wat minder dan voorgaande jaren. Mijn 21-jarige apegatje die me zelfs belde of ik met hem mee ging naar Oliver Weiter, wat een stoere lieverd is het. En wat liep ik naast mijn schoenen in de Marktkantine, toen een paar Engelse studenten tegen hem zeiden dat hij een ‘cool mum‘ heeft. Waarschijnlijk dachten ze, wat moet dat oude wijf hier maar dat zal toch zeker niet? Nèhhh, vast niet.. Zijn 21e verjaardag was ook een unieke ervaring. Met een stuk of 25 van zijn speechende vrienden alle ellende te horen krijgen die je als moeder niet wil horen. En maar blijven lachen. Maar ik zag hoe hij mensen verbindt en ik was trots. Dus lieverd, ga vooral lekker door, zoek grenzen op, leer en groei.

Mijn lieve broertje, wat een jaar is dit voor jou geweest. Inmiddels lig je al weken op bed, hebben we in gedachten al een keer afscheid genomen maar je blijft nog even. Het gevoel van machteloosheid van mama en mij zijn enorm, maar we zijn blij dat we nog steeds bij je langs kunnen gaan. Al is een echt gesprek al lang niet meer mogelijk, je moet nog steeds lachen van een knuffel of als ik je kietel in je nek. Koestermomentjes. En gisteren zette ik op Twitter een oproep voor hulp, want je wil zó graag in een Lamborghini rijden. Zelfs de broertjes Coronel en andere bedrijven hebben hulp aangeboden om dit virtueel mogelijk te maken. Wat zijn er mooie mensen op deze wereld. Het gaat gebeuren!

En dan mama. Dat kleine opdondertje die ondanks alles maar door dendert. Wat ben ik trots op haar. Ze maakt van alles nog steeds het beste, terwijl ik weet hoe eenzaam ze is tijdens lockdowns, maar ze klaagt niet en is zo ontzettend dankbaar voor elk bezoekje dat ik breng. Het is niet makkelijk om een kind te hebben in een verpleeginstelling die er zo slecht aan toe is, maar ze haalt kracht uit de piepkleine knuffelmomentjes. Damn wat een power vrouwtje.

En last but not least, mijn verschrikkelijke lieve vrienden. Man wat hou ik van jullie. Het rare jaar zit er weer op maar we hebben bijzondere momenten gehad, we hebben tóch gedanst bij Woodstock, veel teveel calorieën naar binnen geklapt en natuurlijk teveel wijn langs de huig laten wegglijden. We hebben zomaar op een doordeweekse middag oesters gegeten in Amsterdam, we hebben gekookt voor een verjaardagsfeest van mijn liefste vriend, we hebben mooie momenten en mooie herinneringen gecreëerd. Gelukkig is dit jaar nu eens niemand in mijn directe omgeving overleden, ook een dik pluspunt :).

En nu op naar 2022!

Ik wens jullie allemaal een te gekke jaarwisseling. Steek stiekem toch dat ene pijltje af, let the bubbles flow en maak van 2022 een memorabel en liefdevol jaar!

Foute diagnose

We kregen een zwaar gesprek, laat je iemand gaan of hou je iemand vast? Die keuze was zwaar en tegelijkertijd ook gemakkelijk, want liefde overheerst. En nu? Nu is er woede en verdriet. Boos op de inval-arts en nog bozer op dat hele fucking zorgsysteem in dit welvaartsland.

Gisteren kwam de vaste arts van de verpleeginstelling langs. Na wat onderzoeken hier en daar kon ze maar tot één conclusie komen. Een heupfractuur leek niet het probleem, sterker nog, ze gelooft er niet in gezien de mobiliteit van het been. Dit zou mooi nieuws moeten zijn, maar man wat is dit?

Donderdag kregen we het lastigste en meest emotionele gesprek met de zorgverleners voor onze kiezen. Er werd hemel en aarde bewogen om de pijn te verminderen, er werd een vleugelnaald aangebracht voor de morfine en de verslavende fentanyl werd aangerukt. Mama en ik begonnen langzaam met afscheid nemen. Veel verdriet, veel heen en weer rijden naar Limburg en veel gesprekken voeren met mijn 84-jarige mama die haar kind gaat verliezen. En dan ineens blijkt de diagnose heel anders te zijn. Zou de arts met haar te snelle conclusie enig vermoeden hebben wat dit emotioneel met haar doet? Mijn o zo sterke mama heeft weer een extra jaar van haar leven ingeleverd en dat vind ik verschrikkelijk.

En mijn broer? De zware pijnstilling helpt, de schat is knetterhigh van de medicatie en is vrolijk. Maar hoe verder? Ze hebben geen idee wat er precies aan de hand is en om zekerheid te krijgen moeten wij als familie zélf met hem naar het ziekenhuis voor röntgenfoto’s. Piece of cake, we zetten hem zo stoned als een garnaal met een til-lift in een rolstoel en werken de hele sjebeng af… Want er is niet genoeg personeel om dit over te nemen en ze werken zich werkelijk uit de naad de schatten. Zucht..

Geen idee hoe dit verder gaat lopen. De lieverd zal, als het beter blijkt te gaan, af moeten kicken van de pijnstilling en zal ongetwijfeld weer wegzakken in zijn zware depressie. In zijn bed in de donkerste hoek van de kamer. Geen idee hebbende wat er de afgelopen week is gebeurd, geen idee van de verkeerde diagnose en geen idee dat we op weg waren om hem te laten gaan.

Wij hebben daar patent op, als familie, medische missers en foute diagnoses. Het maakt me verdrietig. Ik geef de schuld niet aan de zorgverleners maar de enorme bezuinigingen in de zorg zorgen voor schrijnende situaties. Ik nodig het hele kabinet uit om eens een dagje mee te lopen. En wat zorg over te nemen want jarenlang mantelzorgen, ik geef het ze te doen.

Loslaten

En dan lig je daar, in je bed in de donkerste hoek van de kamer. Wit koppie, veel pijn maar je begrijpt het niet. Je snapte er niets van dat de ambulance medewerkers je mee wilden nemen en bent sowieso als de dood om het enige veilige plekje dat je kent te verlaten.

Het begon met de eerste lockdown. Hoe leg je aan iemand uit die gehandicapt en dement is dat de wereld op zijn kop staat, dat je niet meer langs mag komen, elkaar een tijdje niet mag zien. In jouw beleving zijn mama en ik toen doodgegaan, alles wat je had. Je werd depressief en zakte er steeds verder in weg. Een letterlijk inktzwarte wereld met als enige veilige plek je bed in de hoek van de kamer.

Je werd en wordt nog steeds volgestopt met anti depressiva, maar dat weerhoudt je er niet van om met grote regelmaat voor langere periodes niet te willen eten en drinken. Konden we maar zien wat er in je koppie omgaat, kon je maar zeggen wat je voelt, wat je wil.

Nu lig je daar, voor de tijd die je rest aan je bed gekluisterd. We hebben in overleg met de artsen besloten niets te doen aan je gebroken heup. Het trauma dat je hiervan nog extra er bovenop krijgt? Nee, dat gaan we je niet meer aandoen. Het is op, iedereen om je heen gaat ervoor zorgen dat je het zo comfortabel mogelijk hebt, maar we weten welke kant dit opgaat. Lieverd, ik hoop zo dat je rust gaat vinden, maar wat hadden we dat graag op een andere manier zien gebeuren.

Vandaag was de moeilijkste beslissing die ik ooit heb moeten nemen. Geen behandelingen meer, en mama die straks haar kind kwijtraakt. Hartverscheurend vind ik het. Mijn lieve, lieve grote broer. Wat hou ik van jou. Depressie sucks, big time.

Loslaten uit liefde en in liefde, ik vind het hoe dan ook een hard gelag.

Verblind

Ik liep laatst de priklokatie van AFAS Live binnen om mijn vaccinatie te halen en wat schalde er uit de speakers? Idiote vraag want jullie hebben natuurlijk geen flauw benul. Blinding Lights van The Weeknd. En daar zit een stukje uitleg aan vast, want een aantal van jullie denken vast, kan mij het schelen wat er op je radio voorbij komt. Ik ga het uitleggen waarom het me opviel.

2020, terwijl ik het nieuws zat te lezen over de allereerste lockdown kwam tegelijkertijd Blinding Lights voorbij. En ik heb iets met nummers die op memorabele momenten voorbij komen. Die blijven plakken in mijn hippocampus. Kort daarna hoorde ik het zachtjes op de achtergrond bij de VU, waar ze, in een overigens verder compleet verlaten Amsterdam, triagetenten aan het opbouwen waren. Een paar weken later stuurde mijn zoon me een dansfilmpje dat ze uit pure verveling met 4 vrienden na een biertje of wat hadden opgenomen van… juist, Blinding Lights. Overigens maar goed dat het niet viraal is gegaan want dat zou nog járen tegen ze gebruikt gaan worden. Ja, ook door mij. Dus toen ik die dag AFAS binnen wandelde om me met één of ander Pfizer-goedje te laten injecteren en dat nummer kwam weer op juist dát moment voorbij, ik kan het niet meer los zien van elkaar. Corona en Blinding Lights zijn voor eeuwig in mijn bovenkamer aan elkaar verbonden.

Ik kreeg de kriebels toen ik de muziektempel binnen liep. De dopamine schoot als een raket omhoog en ik wilde eigenlijk linea recta naar de dansvloer, maar de gefrustreerde dwerg van de beveiliging vond dat ik toch de rode stippen op de vloer moest volgen. De party-pooper. Het rook er nog steeds naar bier en de muntenautomaat leek ineens het walhalla van AFAS. Met de haviksogen van de kabouter in mijn rug ben ik maar dociel de rode stippen gaan volgen. Volkomen idioot, want er was geen hond te bekennen terwijl ik me in alle eenzaamheid door de verlaten lint-paadjes voortbewoog. Het nut van dit stippenpaadje was ver te zoeken maar goed, toch weer even 150 stappen extra gezet. 3 controleposten en een schattig meisje verder zat ik op de witte stoel, met een pleistertje op mijn arm. Naast mij zaten mensen op rode stoeltjes, die dreigden onderuit te gaan of het gewoon tof vonden om een extra kwartier in de AFAS te hangen. Ze werden nauwlettend in de gaten gehouden door de ambitieuze EHBO medewerkers en o wee als er eentje probeerde op te staan. Ik was er na 10 minuten klaar mee en recalcitrant als ik kan zijn vond ik het lang zat. Adios AFAS!

Toen ik mijn ervaring op Facebook postte werd ik gelijk door een aantal mensen ontvriend, ze vonden me een mak schaap dat achter het RIVM aanholde. Bèèèèh, that’s me! Blinded by the lights! Tot zover de tolerantie en vrije meningsuiting.

Ik was vorige week weer bij mijn vertrouwde Woodstock en ik was zaterdag met mijn lief op een superleuk feest waar, dankzij de vaccinatie, uitbundig met elkaar geknuffeld en gedanst werd. O man, wat hebben we dat gemist. En als ik straks met Niels op Ibiza ben kan idereen die erom vraagt een klapzoen krijgen. Flats volgende week deel 2 van die Pfizer-substantie er maar in hoor. Ik volg de rode stippen wel. Bèèèèh..

En nu? In Nederland is Covid tot zover onder controle. Vanmorgen liep ik voor de laatste keer met dat gore mondkapje in razend tempo langs de snackrij bij de AH. In een soort van Conchita Wurst-imitatie dwaalde ik rond, want het mondkapje hing wederom ergens halverwege mijn kin te bungelen. Natuurlijk was alwéér dat klote elastiekje losgeschoten. Gelukkig ben ik niet de enige die met regelmaat een losse lichtblauwe flodder onder zijn kin heeft hangen.

Ik heb, om deze vrijheid te vieren, uiteindelijk tóch mijn hippie-busje laten vereeuwigen. Ooit komt er een echte, ik weet het zeker. Als we die merkwaardige tijd van lockdowns, eenzaamheid en afstand niet meer als het ‘nieuwe normaal’ zien. Als we hem zien als een tijd waarin we veel geleerd hebben van en met elkaar en eindelijk snappen hoe belangrijk liefde en zorg voor elkaar is.

En morgen? Morgen ga ik Blinding Lights snoeihard even opzetten en Niels en mijn mondkapjes ritueel in de hens steken. Met heel veel spiritus. Joe.

Een dikke ‘adios’ 2020!

Tijd voor mijn eindejaarsblog en ik heb geen idee waar ik moet beginnen. Het wordt vast een wat langere dan normaal. En als ik deze over pak-em-beet 15 jaar terug ga lezen denk ik dat dit zomaar één van de meest bizarre eindejaarsblogs zou kunnen zijn. Het was ook een absurd jaar.

Hij ziet er zo schattig uit, de ‘bastard’

Corona deed zijn mondiale intrede. De wereldwijde lockdown volgde en onze aardkloot werd volledig op zijn kop heeft gezet. En daar staat hij nog steeds als je het mij vraagt, compleet ondersteboven. Wat een weerslag heeft dat, op het eerste oog schattige, minuscule bolletje met zijn kleine spikejes op onze samenleving. Ik zag de voordelen. Wat was de lucht helder, wat was Amsterdam mooi in zijn volledige stilte, wat was de altruïstische hulp die aangeboden werd bijzonder. Het besef van de verwoestende impact ervan kwam voor mij pas toen ik met mijn toenmalige liefje de opbouw van de triagetenten zag bij het VU ziekenhuis, in een verder roerloze en verlaten stad. Een surrealistisch en onuitwisbaar beeld. En waar in eerste instantie de angst overheerste voor dit klote-virus zag ik gaandeweg ook dat de verdeeldheid steeds groter werd. Er volgden zoveel anti-5G’ers die ook ineens álles wisten over virussen, die de ene complottheorie na de andere over me heen kotsten. Ik ben er helemaal klaar mee. Ik zeg, ga lekker op een 5G-vrij eiland zitten met je aluminium hoedje op je knar in je moestuin met vergeten groenten maar probeer me niet te overtuigen. Kansloze missie. Ik hou van mijn 5G-abonnement en flats dat vaccin maar in mijn lijf. Ik neem hem wel voor jullie want ik wil weer leven. Punt.

Mijn kind is nog steeds de liefste en mooiste vent die ik ken en ik denk ook niet dat dat ooit gaat veranderen. Ik mis hem in huis, maar wat is hij gelukkig in Amsterdam. Na al die jaren blijkt hij een vette 10 te scoren op ADD/ADHD. Waarom hebben wij nooit iets gezien? Misschien omdat hij zoveel op Rik en mij lijkt en wij zijn toch ook wel redelijk bedrijvig zo nu en dan. Verder zeg ik niks :). Maar wat fijn dat hij zelf tijdens zijn Psychologie-studie wél dat inzicht kreeg en wat gaat het goed met mijn vent. De studie gaat gesmeerd en ik kan niet in woorden omschrijven hoe fucking trots ik ben dat hij, ondanks de inspanning die hij heeft moeten leveren, gegroeid is naar een volwassen en nog steeds ontzettend prachtig mens. Damn wat hou ik van die gast.

Mijn lieve grote broer. Wat is hij door Covid de weg kwijt geraakt. Het gebrek aan structuur konden zijn hersenen niet aan, zijn enige veilige plek was het bed in de hoek van zijn kamer. Daar brengt hij nu al 5 maanden zijn tijd door, met zo min mogelijk prikkels want dat kan hij niet meer verwerken. Zelfs eten is een te grote opgave en dat wordt beperkt tot het minimale om in leven te blijven. Hartverscheurend om te zien wat corona kapot maakt. Zelfs nu er eigenlijk geen communicatie meer mogelijk is blijft hij mijn grote lieverd.

Precisiewerkje 🙂

Mijn kleine grote mama. Zo ontzettend trots op hoe ze dit jaar is doorgekomen. Haar gezondheid laat te wensen over maar jeetje wat blijft ze optimistisch. Ik weet dat de eenzaamheid haar af en toe behoorlijk parten speelt maar ze zeurt er niet over maar probeert zoveel als kan te genieten van de kleine dingen. Uren zit ze aan haar eettafel mini-steentjes op een plakkerige ondergrond te plakken, ze heeft er inmiddels al tientallen af en ze heeft geen idee wat ze ermee moet. Waarschijnlijk krijgt iedereen in 2021 een diamond painting voor de verjaardag. Jeeeey! Maar ik vind het zo knap hoe ze het grotendeels in haar uppie doet in deze tijd. Mijn power-wijffie van anderhalve meter hoog.

Liefdes, ook die waren er, wel twee! Damn ik heb mezelf overtroffen dit jaar. Bij mijn laatste liefde had ik écht het gevoel dat dit was waar we beiden naar verlangden. In sneltreinvaart hebben we elkaar leren kennen, zijn we samen het diepe ingesprongen. Maar het heeft geen stand gehouden. Hij was op zoek naar een doel in zijn leven en dat kon ik hem niet geven. De enige die dat kon doen was hij zelf. Hij zag niet wat ik wél gaf, en dat was mijn alles. Het was niet genoeg. Ik hoop dat hij het geluk in zichzelf gaat vinden. Ik heb het na de breuk terug gevonden in mezelf en ben een rijker mens geworden.

Mijn vrienden, lieve, lieve schatten, wat hou ik van jullie. Wat hebben we veel gelachen en soms ook gehuild samen. Het weekje Berlijn in de warmste maand van jaar was memorabel. 38 graden, in een goudkleurige Panda zonder airco, muziek hard, ramen open, het voelde als een stel hippies op weg naar nieuwe avonturen. Wat een mooie week was het. De fantastische avondjes waarop we even buiten de lijntjes mochten kleuren waren van een enorm hoogstaand niveau. De gesprekken ook… Wat een fijne momenten en wat zijn de vriendschappen hechter geworden. Heel bijzonder en zonder Corona was dit gegarandeerd anders geweest. Het weekje Frankrijk, het helpen opknappen van een oude verhuistruck, de prachtige avond met mooie mensen die ik niet kende, de geweldige gesprekken, ik koester ze in gedachten. Dat we ondanks corona toch zo’n heerlijke zomer met de nodige strandavonden hebben gehad, de etentjes samen met mijn goede vriend (die overigens nog steeds pretendeert in Muiderberg-Noord te wonen in plaats van in Almere..), de dansavonden, de avondjes in de tuin samen met mijn vrienden rond de vuurkorf en teveel wijn (niks nieuws overigens). Wat ben ik blij dat ik zoveel verschrikkelijk fijne mensen om me heen heb, zeker in dit lastige jaar.

Vrienden.. x

En vandaag, kreeg ik op de valreep van dit memorabele jaar nog even de boodschap dat één van mijn beste vrienden acute leukemie heeft. Het ziet er niet best uit. Ik heb veel mooie momenten gehad dit jaar, maar 2020 mag van mij ondanks alles, keihard het riool in.

Ik zeg, op naar een nieuw jaar, een jaar van hoop, veel liefde en een terugkeer naar een normale wereld waarin we elkaar weer gewoon een kus kunnen geven. De champagne gaat sowieso open en waarschijnlijk wel meer dan 1 flesje. Let the bubbles flow lieverds, hou hoop en moed.

Dikke (virtuele) kus van mij. X

Over liefde, kwetsbaarheid en verlangen

Tijd voor een serieus blogje. Iedereen die hoopt op een grappig blog, sla deze dan maar even over. Deze gaat namelijk over kwetsbaarheid, liefde en verlangen. Hoe lastig is het om je kwetsbaar op te stellen? Wat kan er gebeuren en wat doet dat met je? Dit was iets om eens goed over na te denken en door het op te schrijven krijg ik nieuwe inzichten. Vandaar dus mijn serieuze blog, zo werkt dat voor mij. Dus met dit blog ga ik me heel kwetsbaar opstellen. De uitdaging..

Sinds de scheiding bijna 6 jaar geleden ben ik er vaker tegenaan gelopen. In (meestal) relatief kortstondige relaties was het de makkelijke weg. Ik zag het als mijn overlevingsstrategie, de strategie die ervoor zorgde dat ik vooral niet teveel verdriet of pijn hoefde te voelen als het toch niet bleek te zijn waar ik naar verlangde. Pure onzin, want het verdriet om verbroken relaties was er niet minder om. Mezelf van mijn kwetsbare kant laten zien vraagt best veel lef en hoeveel wil ik delen met iemand die ik net hebt ontmoet? Genoeg lef voor allerlei onbelangrijke zaken, maar als het om echte grote-mensen-dingen ging had ik daar wel een leer-puntje.

Meestal kwam het niet tonen van die kwetsbaarheid van twee kanten. En waar het dan strandt? Dan is daar ineens een moment waarop er iets vervelends of pijnlijks gebeurt en de uitgelaten blijheid van een prille liefde overgaat in echt serieuze zaken. Proberen een betere versie van mezelf te zijn in een liefdesrelatie werkt niet, dat heb ik inmiddels wel geleerd. Onvolmaaktheden zijn er (bij beide partijen) en het is een heel proces om die bij de ander, maar vooral bij mezelf, te omarmen. Ik vind dat ik al een flink stuk van deze weg heb afgelegd, mede dankzij de nodige coaching sessies, maar er is ook nog meer dan genoeg te leren.

En dan komt er nog zoiets lastigs als communicatie om de hoek kijken. Wat gebeurt er als ik me kwetsbaar opstel, mij volledig durf te geven en vervolgens afgewezen zou worden? Dat is wel even een dingetje waar een flink stuk zelfreflectie aan te pas komt. Ik kan roepen dat het me niets doet, maar eerlijk is eerlijk, echt prettig zou ik een afwijzing niet vinden. Dan komt er toch een stukje onzekerheid om de hoek kijken. Maar daarentegen vind ik het fantastisch en ontzettend stoer als de ander ook zo kwetsbaar en open durft te zijn om uit te spreken waar de pijnpunten of verlangens liggen. Dat geeft liefde een onvoorwaardelijk karakter. “Ik ben graag bij je maar…” Het schept een verbintenis zonder ‘dubbele agenda’. Ik denk dat deze manier van communiceren niet de makkelijkste weg is want het vraagt enorm veel openheid en vertrouwen, maar het is een mooie ontdekkingsreis.

En dan kom ik bij mijn verlangen, want wat wil ik, wat vind ik belangrijk en waar kan ik in groeien?

Het aanvaarden van elkaars onvolmaaktheden en samen groeien in een verbinding. Het lef hebben om beide de volledigheid durven te laten zien en de imperfecties in elkaar omarmen waardoor een opening ontstaat naar wederzijds kwetsbaar kunnen en mogen zijn. Compassie hebben met en naar elkaar. Het weten dat ik ertoe doe voor een ander, dat je er als partners voor elkaar bent en bereikbaar bent als er een beroep op elkaar wordt gedaan. Tijd en aandacht hebben voor elkaar en toch die geborgenheid voelen, ook als je niet bij elkaar bent.

Een fikse reis naar verbinding die je samen doorloopt, veel verlangens, maar ik vertrouw erop dat het haalbaar moet zijn. Kwetsbaarheid is geen blijk van zwakte, het is een blijk van kracht en lef. Mooie reminder voor mezelf..