En weer een jaar voorbij

En dan zomaar ineens is het alweer bijna het einde van dit bewogen en bijzondere jaar. Alweer een jaar dat in het teken stond van Covid maar daarnaast vooral ook van de liefde. Toen ik op 31 december besloot om nooit meer mijn ‘just a regular fuckup’-smoel op Tinder of welke andere louche datingsite dan ook te zetten kwam 1 van de laatste berichtjes van Niels. Nét toen ik besloten had dat ik het eigenlijk ook prima in mijn eentje kon, dat ik op eenzame momenten schatten van vrienden om me heen had waar altijd een pot thee of een fles wijn klaar stond. Die me door momenten vol zelfmedelijden trokken met de nodige alcohol en andere shit en waarmee ik memorabele avonden had. En toen kwam Niels op bezoek begin januari. En hij bleef. Hij accepteert mijn ups en downs, mijn bloedirritante eigenwijsheid, mijn belachelijke dansen in de kamer en mijn obsessie voor het zoeken naar satellieten in een sterrenhemel. Bijkomende zonzijde: Ik heb ineens een ontzettend lieve grote familie die ik zo graag wilde en ik hou er zo van.

In de zomer gingen we chillen op Ibiza. Ik wilde zó graag een keer naar het hippie-eiland en me thuis voelen tussen gelijkgestemden met mijn ontzettend vormeloze maar lievelings-harembroek. Niets van dat alles. Het enige dat me dat gevoel gaf waren onze tochtjes in de aftandse groene parel zonder airco, raampjes open, radio aan en onderweg bij wegrestantjes met een natte bezweette bilnaad afkoelen. Loved it! We hebben genoten maar Ibiza? Nèhhh, 1 keer is genoeg. Het is vooral zien en gezien worden, teveel extensions, teveel make-up en véél te dure feestjes die vooral opgezet zijn voor de rijkeluiskindjes met creditcards van papa. Dus Ibiza? Nope, voor een goed feestje heb ik Ibiza niet nodig. Die zijn er dichtbij meer dan genoeg. Zet me maar bij Woodstock of een tof festivalletje neer en ik ben domweg gewoon gelukkig.

Over feestjes gesproken, we hebben ze wel gehad, zij het wat minder dan voorgaande jaren. Mijn 21-jarige apegatje die me zelfs belde of ik met hem mee ging naar Oliver Weiter, wat een stoere lieverd is het. En wat liep ik naast mijn schoenen in de Marktkantine, toen een paar Engelse studenten tegen hem zeiden dat hij een ‘cool mum‘ heeft. Waarschijnlijk dachten ze, wat moet dat oude wijf hier maar dat zal toch zeker niet? Nèhhh, vast niet.. Zijn 21e verjaardag was ook een unieke ervaring. Met een stuk of 25 van zijn speechende vrienden alle ellende te horen krijgen die je als moeder niet wil horen. En maar blijven lachen. Maar ik zag hoe hij mensen verbindt en ik was trots. Dus lieverd, ga vooral lekker door, zoek grenzen op, leer en groei.

Mijn lieve broertje, wat een jaar is dit voor jou geweest. Inmiddels lig je al weken op bed, hebben we in gedachten al een keer afscheid genomen maar je blijft nog even. Het gevoel van machteloosheid van mama en mij zijn enorm, maar we zijn blij dat we nog steeds bij je langs kunnen gaan. Al is een echt gesprek al lang niet meer mogelijk, je moet nog steeds lachen van een knuffel of als ik je kietel in je nek. Koestermomentjes. En gisteren zette ik op Twitter een oproep voor hulp, want je wil zó graag in een Lamborghini rijden. Zelfs de broertjes Coronel en andere bedrijven hebben hulp aangeboden om dit virtueel mogelijk te maken. Wat zijn er mooie mensen op deze wereld. Het gaat gebeuren!

En dan mama. Dat kleine opdondertje die ondanks alles maar door dendert. Wat ben ik trots op haar. Ze maakt van alles nog steeds het beste, terwijl ik weet hoe eenzaam ze is tijdens lockdowns, maar ze klaagt niet en is zo ontzettend dankbaar voor elk bezoekje dat ik breng. Het is niet makkelijk om een kind te hebben in een verpleeginstelling die er zo slecht aan toe is, maar ze haalt kracht uit de piepkleine knuffelmomentjes. Damn wat een power vrouwtje.

En last but not least, mijn verschrikkelijke lieve vrienden. Man wat hou ik van jullie. Het rare jaar zit er weer op maar we hebben bijzondere momenten gehad, we hebben tóch gedanst bij Woodstock, veel teveel calorieën naar binnen geklapt en natuurlijk teveel wijn langs de huig laten wegglijden. We hebben zomaar op een doordeweekse middag oesters gegeten in Amsterdam, we hebben gekookt voor een verjaardagsfeest van mijn liefste vriend, we hebben mooie momenten en mooie herinneringen gecreëerd. Gelukkig is dit jaar nu eens niemand in mijn directe omgeving overleden, ook een dik pluspunt :).

En nu op naar 2022!

Ik wens jullie allemaal een te gekke jaarwisseling. Steek stiekem toch dat ene pijltje af, let the bubbles flow en maak van 2022 een memorabel en liefdevol jaar!

Een dikke ‘adios’ 2020!

Tijd voor mijn eindejaarsblog en ik heb geen idee waar ik moet beginnen. Het wordt vast een wat langere dan normaal. En als ik deze over pak-em-beet 15 jaar terug ga lezen denk ik dat dit zomaar één van de meest bizarre eindejaarsblogs zou kunnen zijn. Het was ook een absurd jaar.

Hij ziet er zo schattig uit, de ‘bastard’

Corona deed zijn mondiale intrede. De wereldwijde lockdown volgde en onze aardkloot werd volledig op zijn kop heeft gezet. En daar staat hij nog steeds als je het mij vraagt, compleet ondersteboven. Wat een weerslag heeft dat, op het eerste oog schattige, minuscule bolletje met zijn kleine spikejes op onze samenleving. Ik zag de voordelen. Wat was de lucht helder, wat was Amsterdam mooi in zijn volledige stilte, wat was de altruïstische hulp die aangeboden werd bijzonder. Het besef van de verwoestende impact ervan kwam voor mij pas toen ik met mijn toenmalige liefje de opbouw van de triagetenten zag bij het VU ziekenhuis, in een verder roerloze en verlaten stad. Een surrealistisch en onuitwisbaar beeld. En waar in eerste instantie de angst overheerste voor dit klote-virus zag ik gaandeweg ook dat de verdeeldheid steeds groter werd. Er volgden zoveel anti-5G’ers die ook ineens álles wisten over virussen, die de ene complottheorie na de andere over me heen kotsten. Ik ben er helemaal klaar mee. Ik zeg, ga lekker op een 5G-vrij eiland zitten met je aluminium hoedje op je knar in je moestuin met vergeten groenten maar probeer me niet te overtuigen. Kansloze missie. Ik hou van mijn 5G-abonnement en flats dat vaccin maar in mijn lijf. Ik neem hem wel voor jullie want ik wil weer leven. Punt.

Mijn kind is nog steeds de liefste en mooiste vent die ik ken en ik denk ook niet dat dat ooit gaat veranderen. Ik mis hem in huis, maar wat is hij gelukkig in Amsterdam. Na al die jaren blijkt hij een vette 10 te scoren op ADD/ADHD. Waarom hebben wij nooit iets gezien? Misschien omdat hij zoveel op Rik en mij lijkt en wij zijn toch ook wel redelijk bedrijvig zo nu en dan. Verder zeg ik niks :). Maar wat fijn dat hij zelf tijdens zijn Psychologie-studie wél dat inzicht kreeg en wat gaat het goed met mijn vent. De studie gaat gesmeerd en ik kan niet in woorden omschrijven hoe fucking trots ik ben dat hij, ondanks de inspanning die hij heeft moeten leveren, gegroeid is naar een volwassen en nog steeds ontzettend prachtig mens. Damn wat hou ik van die gast.

Mijn lieve grote broer. Wat is hij door Covid de weg kwijt geraakt. Het gebrek aan structuur konden zijn hersenen niet aan, zijn enige veilige plek was het bed in de hoek van zijn kamer. Daar brengt hij nu al 5 maanden zijn tijd door, met zo min mogelijk prikkels want dat kan hij niet meer verwerken. Zelfs eten is een te grote opgave en dat wordt beperkt tot het minimale om in leven te blijven. Hartverscheurend om te zien wat corona kapot maakt. Zelfs nu er eigenlijk geen communicatie meer mogelijk is blijft hij mijn grote lieverd.

Precisiewerkje 🙂

Mijn kleine grote mama. Zo ontzettend trots op hoe ze dit jaar is doorgekomen. Haar gezondheid laat te wensen over maar jeetje wat blijft ze optimistisch. Ik weet dat de eenzaamheid haar af en toe behoorlijk parten speelt maar ze zeurt er niet over maar probeert zoveel als kan te genieten van de kleine dingen. Uren zit ze aan haar eettafel mini-steentjes op een plakkerige ondergrond te plakken, ze heeft er inmiddels al tientallen af en ze heeft geen idee wat ze ermee moet. Waarschijnlijk krijgt iedereen in 2021 een diamond painting voor de verjaardag. Jeeeey! Maar ik vind het zo knap hoe ze het grotendeels in haar uppie doet in deze tijd. Mijn power-wijffie van anderhalve meter hoog.

Liefdes, ook die waren er, wel twee! Damn ik heb mezelf overtroffen dit jaar. Bij mijn laatste liefde had ik écht het gevoel dat dit was waar we beiden naar verlangden. In sneltreinvaart hebben we elkaar leren kennen, zijn we samen het diepe ingesprongen. Maar het heeft geen stand gehouden. Hij was op zoek naar een doel in zijn leven en dat kon ik hem niet geven. De enige die dat kon doen was hij zelf. Hij zag niet wat ik wél gaf, en dat was mijn alles. Het was niet genoeg. Ik hoop dat hij het geluk in zichzelf gaat vinden. Ik heb het na de breuk terug gevonden in mezelf en ben een rijker mens geworden.

Mijn vrienden, lieve, lieve schatten, wat hou ik van jullie. Wat hebben we veel gelachen en soms ook gehuild samen. Het weekje Berlijn in de warmste maand van jaar was memorabel. 38 graden, in een goudkleurige Panda zonder airco, muziek hard, ramen open, het voelde als een stel hippies op weg naar nieuwe avonturen. Wat een mooie week was het. De fantastische avondjes waarop we even buiten de lijntjes mochten kleuren waren van een enorm hoogstaand niveau. De gesprekken ook… Wat een fijne momenten en wat zijn de vriendschappen hechter geworden. Heel bijzonder en zonder Corona was dit gegarandeerd anders geweest. Het weekje Frankrijk, het helpen opknappen van een oude verhuistruck, de prachtige avond met mooie mensen die ik niet kende, de geweldige gesprekken, ik koester ze in gedachten. Dat we ondanks corona toch zo’n heerlijke zomer met de nodige strandavonden hebben gehad, de etentjes samen met mijn goede vriend (die overigens nog steeds pretendeert in Muiderberg-Noord te wonen in plaats van in Almere..), de dansavonden, de avondjes in de tuin samen met mijn vrienden rond de vuurkorf en teveel wijn (niks nieuws overigens). Wat ben ik blij dat ik zoveel verschrikkelijk fijne mensen om me heen heb, zeker in dit lastige jaar.

Vrienden.. x

En vandaag, kreeg ik op de valreep van dit memorabele jaar nog even de boodschap dat één van mijn beste vrienden acute leukemie heeft. Het ziet er niet best uit. Ik heb veel mooie momenten gehad dit jaar, maar 2020 mag van mij ondanks alles, keihard het riool in.

Ik zeg, op naar een nieuw jaar, een jaar van hoop, veel liefde en een terugkeer naar een normale wereld waarin we elkaar weer gewoon een kus kunnen geven. De champagne gaat sowieso open en waarschijnlijk wel meer dan 1 flesje. Let the bubbles flow lieverds, hou hoop en moed.

Dikke (virtuele) kus van mij. X

2019 – wat was dit?

Tja, en dan zit het jaar er weer op en is het weer eens tijd voor de eindejaarsoverpeinzingen van dit emowijf. En zoals elk jaar zit ik aan mijn grote tafel met een kop dampende koffie en een te vette oliebol naar de Top2000 te luisteren in mijn hardloopbroek en mijn oude Uggs. Dit wordt een uitdaging want Jezus wat was dit voor een jaar? Saai en chaotisch, dat was het. Meestal dan..

Mijn idee dat ik in 2019 Machu Picchu ging zien? Ehm… het werd een weekje Calpe in Spanje met mijn bejaarde moeder. Maar het was een bijzonder koester-momentje. Mijn mama, die met haar kleine reuma-lijfje na jaren nog eens de zee inging en zich als een volleerde diva elke avond in de rooftop-bar nestelde voor een cocktail, wat ben ik trots op haar. Dat ik een fiks weekend heb moeten herstellen omdat ik die hele week geen oog dicht gedaan heb heb ik graag voor lief genomen. Mooie week was het.

In maart overleed Daantje, onze prachtige dikke poes die 20 jaar bij ons heeft mogen zijn. Nu ligt ze in de tuin van Rik met een mooie struik erop. Ik hoop dat het ding aanslaat. En in september overleed mijn stiefmoeder totaal onverwachts. Ik had haar lang niet gesproken tot ze kort voor haar dood zomaar uit het niets belde. Zo plotseling als het contact kwam, zo plotseling verdween het ook weer. Een huis leeg halen in Limburg dat zo vol staat met kastjes met daarin 36 laatjes met daarin 43 doosjes met daarin dierbare spulletjes en vooral veel prullaria. Halleluja wat een feest. Mama heeft deze hele toestand mee mogen beleven en is nu alvast haar huis aan het opruimen. Omdat je maar nooit weet, zegt ze. De lieverd. Mijn demente broer die aanbood om te helpen, maar geen idee had wie er nou overleden was, mooi vind ik het. Dus lieve vrienden, waar zou ik zijn zonder jullie liefde en hulp.

Voor Wessel was het een bijzonder jaar. Althans dat vind ik, voor hem was het gewoon een jaar maar ik ben zijn moeder en moeders denken daar heel anders over. Hij heeft de middelbare school vaarwel gezegd met veel bier en mama met een lach en een traan. Mijn volwassen vent heeft zijn intrede gedaan op de VU. Dat onze psycholoog-in-spé naast zijn studie nog zoveel tijd vindt om zo min mogelijk technofeesten in louche loodsen over te slaan en zijn tentamens nog goed weet te maken ook, ik vind het knap. Ik geniet van onze gesprekken over zijn studie, ik leer mee en verwonder me. Na 3 1/2 jaar zijn zijn vriendinnetje en hij uit elkaar. Ik ben trots op hoe liefdevol ze nog steeds met elkaar omgaan. Daar kunnen volwassenen nog wat van leren. Maar ik mis haar, ik mis het geluid van hun lachen boven, het gekeutel samen op de badkamer, de enthousiaste gesprekken over hun studies en het nachtelijk gestommel als ze thuis kwamen van weer een feestje. Het is mooi geweest en ik ben fucking trots op ze.

En dan waren daar dit jaar de de concerten, de live muziek, dansen op het strand, hangend bij een strandtent de zon zien ondergaan, de avondjes met vrienden en teveel wijn. O man, wat was ik dan extra blij. Maar voor nu,  nog steeds geen idee of ik bij het bedrijf waar ik al 13 jaar zit kan blijven, de reorganisaties gaan gewoon door. 2020 wordt een spannend jaar, maar kom maar op, ik kan je hebben.

Hmm, als ik het zo lees, dan was dit jaar toch minder saai dan gedacht. Dus lieverds, ik wens jullie voor 2020 heel veel liefde, koester de mooie dagen en leer van de klote-dagen. Let the bubbles flow en maak er een onvergetelijk jaar van!

Veel liefs en een hele dikke kus van mij. X

De Bucketlist 2019

Het einde van het jaar is alweer in zicht en zoals gebruikelijk rond deze periode zit ik aan mijn grote eettafel, met een mok koffie mee te blèhren met de Top2000, terwijl ik een poging doe om nog iets op mijn blog te posten voordat het jaar ten einde is. Het gaat lang duren deze keer, want er komen het komende uur wat nummers voorbij waarmee ik óf de buren uit bed moet blazen óf tissues vol moet snotteren. Sorry lieverds, ik kan het niet laten maar het is één grote trip down memory lane en ik ben, zoals jullie weten, een emotionele trut.

Iemand vroeg mij afgelopen week of ik een bucketlist heb voor 2019.

Capture

Lieve schatten, ten eerste ben ik niet van plan om  voor het eind van 2019 onder de groene zoden te belanden en ten tweede vind ik het stom, een bucketlist. Als je iets wil doen, doe het gewoon nu, denk ik dan. En ga je eerder dood, dan is dat jammer en heb je gewoon domme pech dat je het niet gered hebt om jezelf met een touw om je enkels van een brug te storten terwijl je zeven kleuren stront schijt. Dat is dan 1 Facebook-post minder en ik denk niet dat je vrediger sterft als je wel op Facebook had kunnen posten wat voor hero je geweest bent, ondanks die volle broek. Als jij dat gevoel wel hebt, vooral aan die brug gaan bungelen, ik ben de laatste die je tegen zal houden.

Mijn bucket is vol zat met mooie herinneringen en geluksmomenten. Dromen, die heb ik wel, maar die zijn zo groot dat ze niet in die fucking emmer passen ben ik bang.

Ik wens wereldvrede, een broer die gezond wordt, een medicijn tegen alle vormen van kanker, gelijkheid van alle mensen, een zoon die altijd gelukkig is. Je snapt het, zo onrealistisch en idealistisch als de pest.

Op materialistisch gebied? Ik kan niets verzinnen waardoor ik zielsgelukkig ga sterven.   Ehm.. Hooguit een auto die me niet om de haverklap in de steek laat, omdat me dat vrijheid en rust geeft. Omdat ik weet dat ik dan op elk moment dat het nodig is in kan stappen en naar mijn familie kan, zonder in het donker op één of andere louche parkeerplaats langs de A2 schijterig naar een geel busje van de ANWB-held te hoeven smachten.

En ook een fijne bijkomstigheid, een geleende auto op 2e kerstdag niet meer in de prak te hoeven rijden. Zou best een hoop schuldgevoel schelen zo aan het einde van het jaar, in een periode waarin ik steevast toch al een dweil ben.

Maar dan heb je het op materialistisch gebied ook wel gehad. En natuurlijk zijn er dingen die ik graag zou willen hebben maar om die nou in één of andere to-have-before-you-die-lijst te flikkeren? Mijn lounge-bank staat nog steeds stevig op een stapel boeken die ik voorlopig nog niet gemist heb, mijn tuin is nog steeds niet klaar en van die plinten is in 2018 natuurlijk ook geen zak terecht gekomen. Ik vind het niet erg, het is thuis.

Ik word blij van mijn leerstikmachine waarmee ik nog niet verder ben gekomen dan een beetje stom genaai op wat leerresten. De geweldige tassen van gerecycled leer zitten in mijn hoofd, de naam van mijn label is er en dat is het begin. Zodra het op mijn werk wat rustiger wordt ga ik aan de slag en worden alle beloofde tassen genaaid lieverds. Heb geduld.

Ik werd gelukkig van de best summer ever, de vele avonden met vrienden op het strand, de biertjes, de mooie gesprekken, de enorme lachbuien, de prachtige mensen die ik heb leren kennen. Wat hebben we genoten hè, dansen in het zand en gewoon ongecompliceerd gelukkig zijn.

Ik ben het gelukkigst met mijn prachtige zoon die zo ontzettend volwassen is geworden het afgelopen jaar, mijn schat van een moeder waar ik zo vreselijk trots op ben want wat doet ze het goed in haar eentje. Mijn lieve en o zo dierbare vrienden en vriendinnen. Daar kan toch geen geld of wereldreis tegenop?

Een bucketlist? Ga jullie gang lieverds, ga vooral lekker uit een vliegtuig springen, de Kilimanjaro beklimmen of aan een brug bungelen. Als jullie blij zijn ben ik het namelijk ook.

De bucketlist 2019 gaat er voor mij dus niet komen. Ik maak er weer zo’n mooi jaar van, samen met jullie. En om Whatsapp en T-mobile een beetje te ontzien tijdens de jaarwisseling wens ik jullie nu alvast een prachtig, liefdevol en gezond 2019! Wees lief voor elkaar.

Make it a year to remember and let the bubbels flow!

Alvast een dikke kus van mij. X

fireworks

Dag tweeduizendzeventien

Tijd voor mijn eindejaarsoverpeinzing… 🙂

En ja hoor, weer een turbulent jaar achter de rug. Man, wat kan ik dat goed, turbulente jaren creëeren.  Van het begin van dit jaar weet ik eigenlijk niet zoveel meer af. Geblokkeerd denk ik, het begon in elk geval behoorlijk ruk, dat is alles wat ik erover kwijt wil. Ruk, dus prullenbakwerk. Dat was winter 2017.

Maar ik ben dan ook een zomermens dus als de zon schijnt word ik een blij ei. Jeetje wat heb ik intens genoten van de vrijdagavondjes bij Woodstock, met mijn lieve vrienden biertjes drinken uit een flesje, dansen en enorm genieten. Stiekem skinny dippen zonder dat iemand het zag (althans, dat is te hopen maar ik ben godzijdank niet gesignaleerd op YouTube..) en daarna weer opwarmen bij het vuur. De kaartjes voor de Woodstock Opening Night zijn in the pocket, dus we gaan komend jaar weer vol overgave verder waar we gebleven waren. Strand, biertjes, vuur en muziek… my happy moments.

Ik heb dit jaar een heerlijk thuis gecreëerd van een casco stel stenen. Wat woon ik er graag. Wessel is ook ontzettend blij met zijn balzaal, dus we gaan voorlopig nergens meer heen. Dan weten jullie dat er geen blogjes meer komen over mijn fantastische straatjes, ik spaar jullie. We blijven. Vandaag eindelijk de zolder afgemaakt waar ik mijn eigen walhalla van ga maken. Ik twijfel nog over een koffiezetapparaat op mijn kamer, maar ik denk dat ik maar gewoon een mannelijk exemplaar moet vinden die ’s morgens de dampende espressootjes naar boven draagt. Lijkt me een strak plan.

Ik heb dit jaar nog zoveel maanden van mijn allerliefste vader mogen genieten en ben bevoorrecht dat ik hem samen met mama thuis heb mogen verzorgen tot aan zijn dood. Het gemis is er, en hoe (!), maar ook de rust dat het lijden voorbij is. Wat was het een mooi afscheid, en dat was het minste dat we nog konden doen voor zo’n bijzondere man. Wat een vechter was hij. Voor altijd in mijn hart, daar hou ik je papa.

Ik heb met Wessel in collegebanken gezeten bij open dagen en ineens was mijn knul een volwassen vent. Een vent die mijn moeder troostte tijdens de crematie, die zorgzaam is voor zijn liefje en de mensen om hem heen, die grenzen opzoekt en barst van de humor. Mooie vent, ik ben er apetrots op.

Ik ben liefdes kwijt geraakt, maar dankbaar voor de mooie momenten die er geweest zijn. Ik heb er mooie dierbare vriendschappen aan overgehouden en misschien is dat nog wel meer waard. En volgens mijn moeder komt die grote liefde er. We gaan het zien, maar tot nu toe kan mijn moeder beter niet haar geld gaan verdienen als waarzegster. Ze bakt er niks van :-).

Mijn lieve vriendinnen houden nog steeds van me, met alle ups and downs die de revue zijn gepasseerd dus ik ben een lucky bastard. Dankjuliewel voor de mooie momenten, de gesprekken en de vele flesjes wijn die we achterover hebben geknald.

Eind 2017…  ik heb nog steeds geen geld, geen liefde van mijn leven of een vakantie in het vooruitzicht, maar ik ben gezond, heb échte vrienden om me heen en eindelijk een Le Creuset-pan. Dat heb ik toch maar mooi in the pocket. Ik, zeg 2018, kom maar op.

Ik wens jullie allemaal een prachtig, liefdevol en gezond 2018 en trek open die Moët & Chandon! En niet alleen op oudjaarsavond, vier het leven!

Dikke kus.

champagne