Verwende draken

Dan zit je daar, een beetje relaxt met je wijntje op een strandkleed te kijken hoe andere mensen zich vermaken. Om je heen alleen maar  meerderjarigen en één groepje beachbabes met een klein meisje in roezel-bikini. Het meisje jengelt aan één stuk door terwijl haar mama druk door tettert met haar BFF, onderwijl zorgvuldig de make-up bijwerkend  terwijl het 38 graden is. (Jahaa, nutteloze info maar wilde het toch delen). Maar mama komt blijkbaar niet snel genoeg aan de wensen van de kleine heks tegemoet, dus het krengetje begint oorverdovend haar stembanden uit te rekken. Als klap op de vuurpijl wordt er een hoop zand in mama’s kwebbel gesmeten. Slim feeksje, aandacht gewekt van mama dus dat wordt scoren! Ik zou zeggen, oppakken die hap, even het koude zeewater in en afkoelen.

schreeuwerdMaar nee, mama zet haar Ibiza-hoed af, doet een greep in haar koelbox en tussen de flessen wijn duikt ze nog iets op waarmee ze haar kind denkt te paaien. De kleine feeks is inmiddels vuurrood van het geschreeuw en onvermurwbaar want het mini-mevrouwtje wil een groot ijsje. Dus mama trekt haar portemonnee uit de hippe strandtas, pakt het steeds harder krijsende secreet bij de hand en huppelt sussend richting de ijskar. De enorme Magnum, of iets in de richting,  die ze vervolgens krijgt is niet de juiste smaak dus het ding wordt met nog meer gekrijs zo in het zand geflikkerd. Serieus, ik zag het gebeuren en zat met open mond dit spektakel te aanschouwen. (Geen fraai gezicht bedenk ik me nu, die open snavel en een glas wijn in de handen..). Het volgende ijsje wordt besteld, ook niet helemaal wat de prinses wil, maar mokkend likt ze eraan en druipt af. Vervolgens kruipt ze op de schommel en mama wordt, alweer met enorm gebrul, gesommeerd haar te duwen. Ik heb het met gekromde tenen aangekeken, de imposante machtsvertoning van deze 4-jarige helleveeg. Dat hele tafereel heeft zo’n uur geduurd en ik had de prinses het liefste in een mui gedreven. Zonder bandjes.

Ik stoorde me mateloos aan deze verwende prinses, maar bedacht me op hetzelfde moment dat die moeder een schop onder haar hol (maatje 36, dat dan weer wel…) nodig heeft en niet dat kleine meisje. Ik miste wat corrigerende skills, maar wellicht was het wel gewoon een gesloopte moeder die geen energie meer had om het gevecht met deze draak aan te gaan.  Chapeau voor zo immens veel geduld. Ben ik nou zelf zo’n secreet van een moeder dat ik mijn kind de keuze zou hebben gegeven tussen een Raketje of helemaal geen ijsje? En dat hij ook prima zelf kan schommelen als het 38 graden is? En dat gekrijs en gemok bij mij vooral averechts werkt? Makkelijk lullen heb ik, die fase heb ik gehad en doorstaan en ja, ook met voldoende zwakke momentjes, helaas alleen nooit met maatje 36.

Vergis je niet, ik heb geen voorbeeldig kind die als kleuter alleen maar lief en schattig was. Want ja, ook ik heb keihard meegedaan aan deze pamper-cultuur. Ik heb hem met enige regelmaat ook verwenst naar een plek ver weg achter het behang. En ook híj heeft heus weleens de hele Albert Heijn bij elkaar geschreeuwd omdat ik boos werd dat hij een bloemkool met veel geweld in de flessen-automaat probeerde te proppen. Ik kon woest worden om al die keren dat hij vol overtuiging meedeelde zijn zorgvuldig gesmeerde boterhammetjes opgegeten te hebben, maar ze stiekem steevast door de brievenbus naar buiten schoof (wat je niet ziet is er ook niet hè?). En voor woeste mama’s moet je oppassen, dus de keren dat hij zo erg uit zijn plaat ging dat hij aan het zuurstof moest, ik kan ze op één hand tellen.

Ik vind het wat, die pamper- en verwen-cultuur. Ik voorzie grote problemen als deze kinderen straks in de keiharde zakenwereld terecht komen waar ze voor zichzelf moeten opkomen, hun eigen rug moeten dekken en er geen mama of papa is die de problemen wel voor ze fikst.

Gelukkig gaat mijn kind Psychologie studeren. Kan ie lekker zelf zijn problemen analyseren. En aan klanten straks geen gebrek vermoed ik zo..

Het grote raadsel dat ‘jongvolwassene’ heet

Ik was er al uit dat mannen écht van Mars komen. Ik snap ze niet, zal waarschijnlijk ook nooit gaan gebeuren en daar heb ik vrede mee. Maar dat ik inmiddels zelfs mijn 18-jarige bloedje tot deze groep moet scharen.. dat vind ik toch wat lastig. Ik ben best een ruimdenkende moeder en die snappen toch alles? Niet dus.

Ik zal ter verduidelijking voor al die mannen die niet begrijpen wat ik bedoel even wat simpele voorbeeldjes erin knallen:

Mijn zoon kortgeleden: “Mam we gaan zaterdag met wat vrienden naar een technofeest in Amsterdam en we zijn zondagochtend rond 9 uur thuis. Mogen die vrienden dan bij ons crashen? Dan kunnen er twee in mijn bed en twee in jouw bed want jij bent toch altijd vroeg op..”  Ehm….. pardon??
Op mijn antwoord dat ze in de buurt wonen en dus met twee vingers in de neus op de fiets dat laatste stukje naar huis mogen trappen, werd verontwaardigd geantwoord: “nou dan hebben we de hele nacht doorgehaald en als je dan nog 2 km moet fietsen is dat wel behoorlijk taai”. Ehhh, wacht effe. Dus je kunt vanaf 12 uur ’s nachts tot ’s ochtends 8 uur los gaan in een of andere louche bunker, jezelf in het ochtendgloren in een metro of bus laten glijden die je bijna voor de deur afzet, maar die laatste 2 km zijn te taai?  Ik zal mijn Bead&Breakfast-tarieven even vet opschroeven, just in case.

En dat chillen bij iemand thuis dat aan sommige nachtelijke sessies voorafgaat.. Dan zitten er ineens 8 jongelui aan mijn tafel, de gang ligt vol Eastpak-rugzakken en mijn God, daar zit de complete Gall&Gall-aanbiedingscatalogus in verstopt, uiteraard aangevuld met zakken chips en vooral veel overige kruimelzooi. Jeeeeey! En als je dan denkt, daar komen ze de avond wel mee door… Niet dus. Regelmatig vind ik nog lege pizzadozen of ranzig stinkende shoarma-zakken in mijn kliko. Dat glijdt er bij die gasten nog makkelijk in na een 3-gangen maaltijd en ze houden verdomme nog een sixpack ook.

Godzijdank is het zomer en heeft hij een vriend met een jacuzzi waar het even beter vertoeven is dan bij mij.

Nog zoiets, de schat heeft sinds een tijdje zijn rijbewijs. Ik snap dat je dan wilt autorijden en dat de auto van mama best leuk speelgoed is. Maar dat de Vespa ineens ‘zwaar kut’ is en de fiets zelfs ‘nog veel kutter’ en het onbegrijpelijk is hoe je je daar al die jaren mee hebt kunnen vervoeren?  Wat een armoe als je dan onverwachts toch ineens de bus moet pakken naar Amsterdam in plaats van mama’s kekke Ka. Dat is afzien met een hoofdletter ‘A’.

En terwijl ik dit schrijf staat hij weer ergens met zijn liefje op één of ander festival met ‘een coole stage onder de A2′. Lijkt me énig, lekker knus onder een betonnen plaat wat biertjes drinken en dansen in zo’n toffe doorzichtige regenponcho.

Je bent geslaagd en dat moet je vieren. Liefst lang en vaak.

Ik zie een gelukkig kind met een gelukkig liefje en dat ze nog even los gaan voordat het echte studeren gaat beginnen.. van mij mag het. De vakantie in de luxe Portugese villa met nog 15 vrienden is gereserveerd en mama maakt zich geen illusies dat ze daar hun vitaminepeil even lekker gaan opschroeven. Ik mag blij zijn dat ze zo lekker sociaal zijn allemaal. Laat mama maar fijn in de waan dat het de komende jaren serieuzer wordt.

Die genen heeft hij niet van een vreemde. Zelfkennis noem ik dat 🙂

Het festivaldier

festivaldierDit is hem, mijn festivaldier en de beer is los.

Wessels eerste echte dance-, trance-, techno-party (ik dek me even in, bij gebrek aan specifieke kennis over deze onstuimige avond..) bleek achteraf ook wel één van de heftigste te zijn in Amsterdam en dat hoor je natúúrlijk pas achteraf. Eén of ander underground techno-feest in een ranzige bunker. Begintijd: 01.00 uur ’s nachts, eindtijd.. ehm ergens rond 8? Want hij kwam rond 9 uur ’s ochtends compleet afgepeigerd thuis en het delen van zijn enthousiasme moest even wachten tot het eind van de middag, toen hij was hersteld van deze nachtelijke happening en de slaapkamer weer enigszins begaanbaar terrein was.

Het was een onrustige nacht want ik vond dat ik, als verantwoorde moeder, af en toe best even een whatsappje kon sturen met de semi-geïnteresseerde vraag “is het cool?”. Een vraag van een hoger niveau kwam er sowieso niet meer uit rond dat nachtelijke uur, dus elke 3 uur kwam er een whatsappje terug dat  ‘het cool was ja’. Ik ben zo’n bezorgde moederkloek die graag wil weten of mijn kind nog rechtop staat zo ergens tussen 04.00 uur en 7.30. En dus lag ik midden in de nacht met enige regelmaat in mijn bed filmpjes te kijken, die ik enthousiast toegestuurd kreeg,  van loeiharde techno op een duister bunkerfeest. Alsof ik niets beters te doen had en alsof dat mijn gemoedsrust ten goede kwam, maar ik was er zielsgelukkig mee. Je snapt het al, het was een super relaxte nacht en ik heb genoten…

Dat feest was het begin van zijn dubieuze carrière als festivaldier en er zijn de afgelopen maanden dus ook al heel wat party’s de revue gepasseerd, laat staan degene die nog op het overvolle programma staan. Ik snap dat, want ik vind dat je het leven moet vieren. Het is voorgekomen dat we beiden op hetzelfde feest rondhuppelden en Wessel vindt dat godzijdank prima. En ik dus ook want ik ben gewoon een leuke moeder waarvoor hij zich niet schaamt (Wessels woorden, écht! 🙂 ). Dat feest was er dan wel zo één die om 3 uur ’s middags begon en om middernacht was afgelopen want daar hou ik van. Een feest met een overzichtelijke eindtijd en waarvan ik niet ergens laat in de middag als een dweil mijn bed uit strompel. Wessel maakt dat niks uit, de bikkel..

Het feit dat hij bijna 18 is maar nog nét niet, werkt alleen niet altijd mee aan mijn geestesgesteldheid. Wat als Hoeder Thor bij de ingang van zo’n louche tent vraagt naar zijn ID en hij het ‘sletten-ID’ (leg ik zo nog wel even uit) niet vertrouwt? Dan staat mijn bloedje ergens op 1 of andere luguber industrieterrein in the middle of nowhere, terwijl zijn 18-jarige vrienden inmiddels uit hun dak gaan bij Paula Temple of Hunnee of iets in die trant?

Dat ‘slettenID’ heb ik gelukkig niet zelf verzonnen, maar is de ID-kaart van een vriend die dus wél 18 is, en van hand tot hand gaat omdat hij waarschijnlijk zo’n lekker ‘doorsnee’-hoofd heeft waar iedereen op een bepaald moment wel op zou kunnen lijken.  Dat dus..

Ik hoor sommige mensen al een vonnis vellen, dus kom maar op met insinuaties over mijn onverantwoorde houding dat ik mijn zoon van bijna 18 toesta naar 18+-feesten te gaan. Ik kan je hebben. Ik vind het namelijk ontzettend kleinburgerlijk dat die grote kerels en jonge vrouwen tot hun 18e alleen maar naar een jolig fris-feestje in de plaatselijke soos mogen. Jaja, hersenbeschadigingen, verslavingen enzovoort… Blablabla. Autorijden of verhuizen naar een studentenwoning in Amsterdam is dan weer totaal geen issue voor hun 18e. Hebben ze daar ook van die ruige maar o zo sociaal wenselijke fris-feestjes? Uit welk ei  komen die politici?

Nog een ruim maandje, dan wordt mijn vent 18, dus 1 zorg minder. Dan hoef ik hem in ieder geval niet meer op te halen op één of andere onvindbare parkeerplek, mocht hij ergens stranden met zijn geleende ID-kaartje.

Vooralsnog is hij glansrijk over naar 6 VWO, is hij nog steeds verliefd op zijn prachtige vriendin en blijft het een fantastische en sociale vent. Het komt wel goed met die jongen. En met mama ook.