2019 – wat was dit?

Tja, en dan zit het jaar er weer op en is het weer eens tijd voor de eindejaarsoverpeinzingen van dit emowijf. En zoals elk jaar zit ik aan mijn grote tafel met een kop dampende koffie en een te vette oliebol naar de Top2000 te luisteren in mijn hardloopbroek en mijn oude Uggs. Dit wordt een uitdaging want Jezus wat was dit voor een jaar? Saai en chaotisch, dat was het. Meestal dan..

Mijn idee dat ik in 2019 Machu Picchu ging zien? Ehm… het werd een weekje Calpe in Spanje met mijn bejaarde moeder. Maar het was een bijzonder koester-momentje. Mijn mama, die met haar kleine reuma-lijfje na jaren nog eens de zee inging en zich als een volleerde diva elke avond in de rooftop-bar nestelde voor een cocktail, wat ben ik trots op haar. Dat ik een fiks weekend heb moeten herstellen omdat ik die hele week geen oog dicht gedaan heb heb ik graag voor lief genomen. Mooie week was het.

In maart overleed Daantje, onze prachtige dikke poes die 20 jaar bij ons heeft mogen zijn. Nu ligt ze in de tuin van Rik met een mooie struik erop. Ik hoop dat het ding aanslaat. En in september overleed mijn stiefmoeder totaal onverwachts. Ik had haar lang niet gesproken tot ze kort voor haar dood zomaar uit het niets belde. Zo plotseling als het contact kwam, zo plotseling verdween het ook weer. Een huis leeg halen in Limburg dat zo vol staat met kastjes met daarin 36 laatjes met daarin 43 doosjes met daarin dierbare spulletjes en vooral veel prullaria. Halleluja wat een feest. Mama heeft deze hele toestand mee mogen beleven en is nu alvast haar huis aan het opruimen. Omdat je maar nooit weet, zegt ze. De lieverd. Mijn demente broer die aanbood om te helpen, maar geen idee had wie er nou overleden was, mooi vind ik het. Dus lieve vrienden, waar zou ik zijn zonder jullie liefde en hulp.

Voor Wessel was het een bijzonder jaar. Althans dat vind ik, voor hem was het gewoon een jaar maar ik ben zijn moeder en moeders denken daar heel anders over. Hij heeft de middelbare school vaarwel gezegd met veel bier en mama met een lach en een traan. Mijn volwassen vent heeft zijn intrede gedaan op de VU. Dat onze psycholoog-in-spé naast zijn studie nog zoveel tijd vindt om zo min mogelijk technofeesten in louche loodsen over te slaan en zijn tentamens nog goed weet te maken ook, ik vind het knap. Ik geniet van onze gesprekken over zijn studie, ik leer mee en verwonder me. Na 3 1/2 jaar zijn zijn vriendinnetje en hij uit elkaar. Ik ben trots op hoe liefdevol ze nog steeds met elkaar omgaan. Daar kunnen volwassenen nog wat van leren. Maar ik mis haar, ik mis het geluid van hun lachen boven, het gekeutel samen op de badkamer, de enthousiaste gesprekken over hun studies en het nachtelijk gestommel als ze thuis kwamen van weer een feestje. Het is mooi geweest en ik ben fucking trots op ze.

En dan waren daar dit jaar de de concerten, de live muziek, dansen op het strand, hangend bij een strandtent de zon zien ondergaan, de avondjes met vrienden en teveel wijn. O man, wat was ik dan extra blij. Maar voor nu,  nog steeds geen idee of ik bij het bedrijf waar ik al 13 jaar zit kan blijven, de reorganisaties gaan gewoon door. 2020 wordt een spannend jaar, maar kom maar op, ik kan je hebben.

Hmm, als ik het zo lees, dan was dit jaar toch minder saai dan gedacht. Dus lieverds, ik wens jullie voor 2020 heel veel liefde, koester de mooie dagen en leer van de klote-dagen. Let the bubbles flow en maak er een onvergetelijk jaar van!

Veel liefs en een hele dikke kus van mij. X

De Bucketlist 2019

Het einde van het jaar is alweer in zicht en zoals gebruikelijk rond deze periode zit ik aan mijn grote eettafel, met een mok koffie mee te blèhren met de Top2000, terwijl ik een poging doe om nog iets op mijn blog te posten voordat het jaar ten einde is. Het gaat lang duren deze keer, want er komen het komende uur wat nummers voorbij waarmee ik óf de buren uit bed moet blazen óf tissues vol moet snotteren. Sorry lieverds, ik kan het niet laten maar het is één grote trip down memory lane en ik ben, zoals jullie weten, een emotionele trut.

Iemand vroeg mij afgelopen week of ik een bucketlist heb voor 2019.

Capture

Lieve schatten, ten eerste ben ik niet van plan om  voor het eind van 2019 onder de groene zoden te belanden en ten tweede vind ik het stom, een bucketlist. Als je iets wil doen, doe het gewoon nu, denk ik dan. En ga je eerder dood, dan is dat jammer en heb je gewoon domme pech dat je het niet gered hebt om jezelf met een touw om je enkels van een brug te storten terwijl je zeven kleuren stront schijt. Dat is dan 1 Facebook-post minder en ik denk niet dat je vrediger sterft als je wel op Facebook had kunnen posten wat voor hero je geweest bent, ondanks die volle broek. Als jij dat gevoel wel hebt, vooral aan die brug gaan bungelen, ik ben de laatste die je tegen zal houden.

Mijn bucket is vol zat met mooie herinneringen en geluksmomenten. Dromen, die heb ik wel, maar die zijn zo groot dat ze niet in die fucking emmer passen ben ik bang.

Ik wens wereldvrede, een broer die gezond wordt, een medicijn tegen alle vormen van kanker, gelijkheid van alle mensen, een zoon die altijd gelukkig is. Je snapt het, zo onrealistisch en idealistisch als de pest.

Op materialistisch gebied? Ik kan niets verzinnen waardoor ik zielsgelukkig ga sterven.   Ehm.. Hooguit een auto die me niet om de haverklap in de steek laat, omdat me dat vrijheid en rust geeft. Omdat ik weet dat ik dan op elk moment dat het nodig is in kan stappen en naar mijn familie kan, zonder in het donker op één of andere louche parkeerplaats langs de A2 schijterig naar een geel busje van de ANWB-held te hoeven smachten.

En ook een fijne bijkomstigheid, een geleende auto op 2e kerstdag niet meer in de prak te hoeven rijden. Zou best een hoop schuldgevoel schelen zo aan het einde van het jaar, in een periode waarin ik steevast toch al een dweil ben.

Maar dan heb je het op materialistisch gebied ook wel gehad. En natuurlijk zijn er dingen die ik graag zou willen hebben maar om die nou in één of andere to-have-before-you-die-lijst te flikkeren? Mijn lounge-bank staat nog steeds stevig op een stapel boeken die ik voorlopig nog niet gemist heb, mijn tuin is nog steeds niet klaar en van die plinten is in 2018 natuurlijk ook geen zak terecht gekomen. Ik vind het niet erg, het is thuis.

Ik word blij van mijn leerstikmachine waarmee ik nog niet verder ben gekomen dan een beetje stom genaai op wat leerresten. De geweldige tassen van gerecycled leer zitten in mijn hoofd, de naam van mijn label is er en dat is het begin. Zodra het op mijn werk wat rustiger wordt ga ik aan de slag en worden alle beloofde tassen genaaid lieverds. Heb geduld.

Ik werd gelukkig van de best summer ever, de vele avonden met vrienden op het strand, de biertjes, de mooie gesprekken, de enorme lachbuien, de prachtige mensen die ik heb leren kennen. Wat hebben we genoten hè, dansen in het zand en gewoon ongecompliceerd gelukkig zijn.

Ik ben het gelukkigst met mijn prachtige zoon die zo ontzettend volwassen is geworden het afgelopen jaar, mijn schat van een moeder waar ik zo vreselijk trots op ben want wat doet ze het goed in haar eentje. Mijn lieve en o zo dierbare vrienden en vriendinnen. Daar kan toch geen geld of wereldreis tegenop?

Een bucketlist? Ga jullie gang lieverds, ga vooral lekker uit een vliegtuig springen, de Kilimanjaro beklimmen of aan een brug bungelen. Als jullie blij zijn ben ik het namelijk ook.

De bucketlist 2019 gaat er voor mij dus niet komen. Ik maak er weer zo’n mooi jaar van, samen met jullie. En om Whatsapp en T-mobile een beetje te ontzien tijdens de jaarwisseling wens ik jullie nu alvast een prachtig, liefdevol en gezond 2019! Wees lief voor elkaar.

Make it a year to remember and let the bubbels flow!

Alvast een dikke kus van mij. X

fireworks

Dag tweeduizendzeventien

Tijd voor mijn eindejaarsoverpeinzing… 🙂

En ja hoor, weer een turbulent jaar achter de rug. Man, wat kan ik dat goed, turbulente jaren creëeren.  Van het begin van dit jaar weet ik eigenlijk niet zoveel meer af. Geblokkeerd denk ik, het begon in elk geval behoorlijk ruk, dat is alles wat ik erover kwijt wil. Ruk, dus prullenbakwerk. Dat was winter 2017.

Maar ik ben dan ook een zomermens dus als de zon schijnt word ik een blij ei. Jeetje wat heb ik intens genoten van de vrijdagavondjes bij Woodstock, met mijn lieve vrienden biertjes drinken uit een flesje, dansen en enorm genieten. Stiekem skinny dippen zonder dat iemand het zag (althans, dat is te hopen maar ik ben godzijdank niet gesignaleerd op YouTube..) en daarna weer opwarmen bij het vuur. De kaartjes voor de Woodstock Opening Night zijn in the pocket, dus we gaan komend jaar weer vol overgave verder waar we gebleven waren. Strand, biertjes, vuur en muziek… my happy moments.

Ik heb dit jaar een heerlijk thuis gecreëerd van een casco stel stenen. Wat woon ik er graag. Wessel is ook ontzettend blij met zijn balzaal, dus we gaan voorlopig nergens meer heen. Dan weten jullie dat er geen blogjes meer komen over mijn fantastische straatjes, ik spaar jullie. We blijven. Vandaag eindelijk de zolder afgemaakt waar ik mijn eigen walhalla van ga maken. Ik twijfel nog over een koffiezetapparaat op mijn kamer, maar ik denk dat ik maar gewoon een mannelijk exemplaar moet vinden die ’s morgens de dampende espressootjes naar boven draagt. Lijkt me een strak plan.

Ik heb dit jaar nog zoveel maanden van mijn allerliefste vader mogen genieten en ben bevoorrecht dat ik hem samen met mama thuis heb mogen verzorgen tot aan zijn dood. Het gemis is er, en hoe (!), maar ook de rust dat het lijden voorbij is. Wat was het een mooi afscheid, en dat was het minste dat we nog konden doen voor zo’n bijzondere man. Wat een vechter was hij. Voor altijd in mijn hart, daar hou ik je papa.

Ik heb met Wessel in collegebanken gezeten bij open dagen en ineens was mijn knul een volwassen vent. Een vent die mijn moeder troostte tijdens de crematie, die zorgzaam is voor zijn liefje en de mensen om hem heen, die grenzen opzoekt en barst van de humor. Mooie vent, ik ben er apetrots op.

Ik ben liefdes kwijt geraakt, maar dankbaar voor de mooie momenten die er geweest zijn. Ik heb er mooie dierbare vriendschappen aan overgehouden en misschien is dat nog wel meer waard. En volgens mijn moeder komt die grote liefde er. We gaan het zien, maar tot nu toe kan mijn moeder beter niet haar geld gaan verdienen als waarzegster. Ze bakt er niks van :-).

Mijn lieve vriendinnen houden nog steeds van me, met alle ups and downs die de revue zijn gepasseerd dus ik ben een lucky bastard. Dankjuliewel voor de mooie momenten, de gesprekken en de vele flesjes wijn die we achterover hebben geknald.

Eind 2017…  ik heb nog steeds geen geld, geen liefde van mijn leven of een vakantie in het vooruitzicht, maar ik ben gezond, heb échte vrienden om me heen en eindelijk een Le Creuset-pan. Dat heb ik toch maar mooi in the pocket. Ik, zeg 2018, kom maar op.

Ik wens jullie allemaal een prachtig, liefdevol en gezond 2018 en trek open die Moët & Chandon! En niet alleen op oudjaarsavond, vier het leven!

Dikke kus.

champagne