Angeli schrijft


Een reactie plaatsen

Beachbabes

Dagje strand. Om me heen liggen grote Spaanse families, vergezeld van vrolijke, meerkleurige parasols, opklapstoeltjes en uitpuilende koelboxen. De gebruinde kindertjes spelen lachend in het zand, vangen visjes en bouwen zandkastelen. De mama’s zien er stuk voor stuk geweldig uit. Schattige Spaanse vrouwtjes met prachtig haar, een pareo om hun lijf gedrapeerd en kleine voetjes in slippertjes met hakken.

En dan heb je mij, Hollands welvaren. Ik heb echt mijn best gedaan om er enigszins strand-fähig uit te zien. Écht. Gewassen haar in een losse knot, zorgvuldig uitgezochte mix & match bikini, Havaianas, toch een beetje mascara… Ik weet niet wat het is maar het lukt me niet langer dan een kwartier.

Na 1 golf in de zee die ik niet zie aankomen en met geweld over me heen dendert is het weer gedaan met de pret, alle moeite voor niks. Ik kom uit de zee, bikini nog nét aan mijn kont maar het elastiekje van mijn knot ben ik kwijt en de mascara inmiddels ook. Ik probeer nog nét even mijn broekje uit mijn kont trekken en het bovenstukje op zijn plaats te krijgen voor ik boven de waterlijn uitkom. Het beeld van een verzopen kat komt verrekte dicht bij de waarheid.

Mama ligt op het bedje naast me loeihard te snurken ter vermaak van een jong stel die me lachend aankijken. Ik maak haar toch maar even wakker.

Tegen de tijd dat we teruglopen naar het hotel is mijn voorkant bruin, maar op mijn achterkant prijkt een prachtig patroon van het ligbedje. Mijn schattige jurkje is een gekreukeld vormeloos vodje geworden, alles zit onder het zand, mijn hele lijf plakt. Ik ben een mengelmoes van zout, zand en zonnebrand. Het is hopeloos.

Serieus, hoe komen die beachbabes zo fris van het strand met 38 graden? Weet je? Ik geef het op ook. Ik ben gewoon toerist, ken hier niemand dus fuck the look. Ik duik morgen gewoon weer de zee in. Kopje onder. Ik kan dat.