Beachbabes

Dagje strand. Om me heen liggen grote Spaanse families, vergezeld van vrolijke, meerkleurige parasols, opklapstoeltjes en uitpuilende koelboxen. De gebruinde kindertjes spelen lachend in het zand, vangen visjes en bouwen zandkastelen. De mama’s zien er stuk voor stuk geweldig uit. Schattige Spaanse vrouwtjes met prachtig haar, een pareo om hun lijf gedrapeerd en kleine voetjes in slippertjes met hakken.

En dan heb je mij, Hollands welvaren. Ik heb echt mijn best gedaan om er enigszins strand-fähig uit te zien. Écht. Gewassen haar in een losse knot, zorgvuldig uitgezochte mix & match bikini, Havaianas, toch een beetje mascara… Ik weet niet wat het is maar het lukt me niet langer dan een kwartier.

Na 1 golf in de zee die ik niet zie aankomen en met geweld over me heen dendert is het weer gedaan met de pret, alle moeite voor niks. Ik kom uit de zee, bikini nog nét aan mijn kont maar het elastiekje van mijn knot ben ik kwijt en de mascara inmiddels ook. Ik probeer nog nét even mijn broekje uit mijn kont trekken en het bovenstukje op zijn plaats te krijgen voor ik boven de waterlijn uitkom. Het beeld van een verzopen kat komt verrekte dicht bij de waarheid.

Mama ligt op het bedje naast me loeihard te snurken ter vermaak van een jong stel die me lachend aankijken. Ik maak haar toch maar even wakker.

Tegen de tijd dat we teruglopen naar het hotel is mijn voorkant bruin, maar op mijn achterkant prijkt een prachtig patroon van het ligbedje. Mijn schattige jurkje is een gekreukeld vormeloos vodje geworden, alles zit onder het zand, mijn hele lijf plakt. Ik ben een mengelmoes van zout, zand en zonnebrand. Het is hopeloos.

Serieus, hoe komen die beachbabes zo fris van het strand met 38 graden? Weet je? Ik geef het op ook. Ik ben gewoon toerist, ken hier niemand dus fuck the look. Ik duik morgen gewoon weer de zee in. Kopje onder. Ik kan dat.

Verwende draken

Dan zit je daar, een beetje relaxt met je wijntje op een strandkleed te kijken hoe andere mensen zich vermaken. Om je heen alleen maar  meerderjarigen en één groepje beachbabes met een klein meisje in roezel-bikini. Het meisje jengelt aan één stuk door terwijl haar mama druk door tettert met haar BFF, onderwijl zorgvuldig de make-up bijwerkend  terwijl het 38 graden is. (Jahaa, nutteloze info maar wilde het toch delen). Maar mama komt blijkbaar niet snel genoeg aan de wensen van de kleine heks tegemoet, dus het krengetje begint oorverdovend haar stembanden uit te rekken. Als klap op de vuurpijl wordt er een hoop zand in mama’s kwebbel gesmeten. Slim feeksje, aandacht gewekt van mama dus dat wordt scoren! Ik zou zeggen, oppakken die hap, even het koude zeewater in en afkoelen.

schreeuwerdMaar nee, mama zet haar Ibiza-hoed af, doet een greep in haar koelbox en tussen de flessen wijn duikt ze nog iets op waarmee ze haar kind denkt te paaien. De kleine feeks is inmiddels vuurrood van het geschreeuw en onvermurwbaar want het mini-mevrouwtje wil een groot ijsje. Dus mama trekt haar portemonnee uit de hippe strandtas, pakt het steeds harder krijsende secreet bij de hand en huppelt sussend richting de ijskar. De enorme Magnum, of iets in de richting,  die ze vervolgens krijgt is niet de juiste smaak dus het ding wordt met nog meer gekrijs zo in het zand geflikkerd. Serieus, ik zag het gebeuren en zat met open mond dit spektakel te aanschouwen. (Geen fraai gezicht bedenk ik me nu, die open snavel en een glas wijn in de handen..). Het volgende ijsje wordt besteld, ook niet helemaal wat de prinses wil, maar mokkend likt ze eraan en druipt af. Vervolgens kruipt ze op de schommel en mama wordt, alweer met enorm gebrul, gesommeerd haar te duwen. Ik heb het met gekromde tenen aangekeken, de imposante machtsvertoning van deze 4-jarige helleveeg. Dat hele tafereel heeft zo’n uur geduurd en ik had de prinses het liefste in een mui gedreven. Zonder bandjes.

Ik stoorde me mateloos aan deze verwende prinses, maar bedacht me op hetzelfde moment dat die moeder een schop onder haar hol (maatje 36, dat dan weer wel…) nodig heeft en niet dat kleine meisje. Ik miste wat corrigerende skills, maar wellicht was het wel gewoon een gesloopte moeder die geen energie meer had om het gevecht met deze draak aan te gaan.  Chapeau voor zo immens veel geduld. Ben ik nou zelf zo’n secreet van een moeder dat ik mijn kind de keuze zou hebben gegeven tussen een Raketje of helemaal geen ijsje? En dat hij ook prima zelf kan schommelen als het 38 graden is? En dat gekrijs en gemok bij mij vooral averechts werkt? Makkelijk lullen heb ik, die fase heb ik gehad en doorstaan en ja, ook met voldoende zwakke momentjes, helaas alleen nooit met maatje 36.

Vergis je niet, ik heb geen voorbeeldig kind die als kleuter alleen maar lief en schattig was. Want ja, ook ik heb keihard meegedaan aan deze pamper-cultuur. Ik heb hem met enige regelmaat ook verwenst naar een plek ver weg achter het behang. En ook híj heeft heus weleens de hele Albert Heijn bij elkaar geschreeuwd omdat ik boos werd dat hij een bloemkool met veel geweld in de flessen-automaat probeerde te proppen. Ik kon woest worden om al die keren dat hij vol overtuiging meedeelde zijn zorgvuldig gesmeerde boterhammetjes opgegeten te hebben, maar ze stiekem steevast door de brievenbus naar buiten schoof (wat je niet ziet is er ook niet hè?). En voor woeste mama’s moet je oppassen, dus de keren dat hij zo erg uit zijn plaat ging dat hij aan het zuurstof moest, ik kan ze op één hand tellen.

Ik vind het wat, die pamper- en verwen-cultuur. Ik voorzie grote problemen als deze kinderen straks in de keiharde zakenwereld terecht komen waar ze voor zichzelf moeten opkomen, hun eigen rug moeten dekken en er geen mama of papa is die de problemen wel voor ze fikst.

Gelukkig gaat mijn kind Psychologie studeren. Kan ie lekker zelf zijn problemen analyseren. En aan klanten straks geen gebrek vermoed ik zo..

∼∼∼Summer vibes∼∼∼

Ik weet het wel? Dat jullie gestoord worden van mijn posts over strandtenten, de zon, muziek en biertjes en blote voeten in het zand. Maar ik word er zo gelukkig van en geluk moet je delen toch? En laten we eerlijk zijn, het is ook wel eens fijn om nu eens geen gezever te horen over weer een nieuw huisje of wederom een lege bankrekening. Want dit huisje blijft en die bankrekening blijft een constante golfbeweging tussen lichtgroen en een beetje smerig roze.

Dat oude busje waarmee ik door Brazilië ga toeren komt er voorlopig niet en de foodtruck waarin ik in bikini Caipirinha’s ga shaken en Coxinha’s ga frituren evenmin. Sowieso, het idee dat ik in bikini in mijn truckje ballen sta te frituren… nehhh, slecht idee.  In alle opzichten.  De kunst  zit erin om de droom van vrijheid levend te houden en ik kan dat.

IMG_3179Dus ik compenseer met bijzondere momenten op het strand. Desperados drinken uit een flesje, dansen in het zand, muziek luisteren, mooie gesprekken voeren met lieve vrienden en open-mined onbekenden.  Een beetje hangen  bij het vuur en als ik na zo’n avondje in mijn bed stap en de lucht van verbrand hout in mijn haren ruik vervloek ik mezelf dat ik niet even de brandlucht eruit heb gewassen, maar ach, wie heeft daar last van behalve ik zelf. En genieten van geweldige zonsondergangen, het maakt me intens blij.

Ik compenseer ook met het opstoken van mijn bbq-vat op zwoele zomeravonden, vrienden die onverwachts aan komen waaien en veel te lang blijven hangen op doordeweekse dagen maar f*ck dat. Slapen doen we in de winter wel weer.

De zomer maakt de mensen mooier en het leven makkelijker. En zelfs Wessel begrijpt dat, echt een kind van mij.. 🙂 Die heeft de festivals ontdekt, geniet van warme avonden met muziek bij Thuishaven of Woodstock, is niet meer weg te slaan van feestjes waarbij hij met vrienden en zijn liefje buiten kan dansen, een biertje kan drinken en het leven kan vieren. En ik geniet van hem.

IMG_3193Nog een ruime maand en dan gaan we samen een weekje weg. Dat het kán vind ik al een bijzonder dingetje maar dat hij het chill vindt om met zijn moeder op stap te gaan is van dusdanige meerwaarde dat ik er graag wat extra peso’s tegenaan gooi.  Ik ga met mijn kind onbekende straten doorkruisen, paëlla eten onder een palmboom en veel, heel veel muziek luisteren en ik weet nu al dat het mooi wordt.

En dan is er nog mijn drop-dead gorgeous Franse collegaatje die 3 weken op mijn zolder bivakkeert, mijn kingsize heeft ingepikt, haar hart uitstort en ondertussen mijn Havana rum soldaat maakt. Ik slaap met alle liefde 3 weken op mijn geleende 1-persoons senioren-Auping en vervul met even zoveel liefde de rol van moederkloek en ga pas slapen als ik weet dat ze veilig thuis is. En ze geniet van Nederland, van de tolerantie en van de mensen. En ik geniet van haar.

Laat de zomer nog maar even duren, Summer vibes, ik koester ze…