Angeli schrijft


Een reactie plaatsen

Mijn apegatje

gala (2)Daar gingen ze, deze heerlijke groep vrienden, strak gekleed in 3-delig pak of in sexy galajurken met splitten tot nét niet aan de navel en stilettohakken die ze al na een half uur vervloekten. Tijd om het allerlaatste feest op de middelbare school geheel in stijl af te sluiten. Ik geloof dat het een welkome afleiding was, met het oog op de aanstaande twijfelachtige uitkomst van de examens.
De meesten hebben het gered, de ene misschien wat gemakkelijker dan de andere, maar ze hebben er stuk voor stuk op hun manier voor moeten ploeteren. En vanaf het moment dat die vlag eindelijk naar buiten mocht zijn ze gaan feestvieren, hebben ze weinig geslapen en ongetwijfeld íets teveel alcohol naar binnen gewerkt. Maar ik vind dat ze het stuk voor stuk verdiend hebben. Het afsluiten van deze fase moet je niet zomaar voorbij laten gaan, daar moet je vooral heel veel memorabele momenten aan overhouden.

Ja, en daar staat ie dan. In een zaal vol trotse ouders, vrienden, overige familie en blije leerlingen die niet kunnen wachten tot ze dat diploma triomfantelijk in hun binnenzak kunnen steken. Veel fijne en diplomasociale vrienden en vriendinnen heeft ie gemaakt, deze jaren op het VWO en ik zie ze bijna allemaal voorbij komen vandaag. En een aantal die geen examen hebben hoeven doen zitten ook in de zaal, ter morele ondersteuning of gewoon, voor de borrel achteraf. Ik vermoed dat laatste.. Ze stralen, wat een prachtig gezicht is dat. En God wat zijn ze blij dat ze eindelijk klaar zijn op deze school en hun vleugels uit kunnen slaan.

En toch hè? Ik zie ook wel wat weemoedige blikken passeren, want het definitieve afscheid doet toch wat met deze feestbeesten. Want wat hebben ze hier, ondanks dat elke dag als ‘saai’ werd bestempeld en die ene leraar nog steeds een ‘lul van een vent’ is, een ontzettend leuke tijd gehad. Ze hebben hier herinneringen en vriendschappen gemaakt die ze stuk voor stuk voor geen goud willen missen. En ze zijn er wijs geworden. Oké tot op zekere hoogte, maar mijn zoon leest mee en ik wil hem nog even houden. 🙂

Hun allerlaatste momenten op deze middelbare school zijn een feit. Er wordt afscheid genomen van die ene favoriete conciërge die stiekem biertjes meedronk op de laatste schooldag, die toffe leraar waarmee ze Spotify playlists delen en die zomaar voorbij kan komen schuifelen op een technofeest in Amsterdam, die geweldige mentor die voor elke toets e-mailtjes stuurde met bemoedigende woorden en ze stimuleerde om alles eruit te halen wat erin zat. Het is klaar, op naar de universiteit waar ze ongetwijfeld weer fantastische nieuwe herinneringen gaan maken.

En terwijl al die gasten luidkeels blij staan te zijn en bier staan te kantelen aan de bar slikt deze vaatdoek stiekem de brok in haar keel weg. Mijn apegatje is een volwassen vent geworden, de tijd dat hij astronaut wilde worden of in een sterrenschip wilde gaan wonen was al voorgoed voorbij, maar op een dag als deze passeert dat toch weer even stilletjes de revue. In dit stadium gaat er steeds minder ruimte zijn voor een zorgende moeder. Heel gezond, deze ontwikkeling, maar voor mama blijft het een dingetje, dat niet meer zo nodig zijn.

Dan toch maar op zoek naar een gehandicapte adoptiekip die heel veel zorg nodig heeft, of jullie moeten een beter plan hebben? Dan hoor ik het graag.