Een lente met ups en downs

Het is een roerige maand. Deze lente brengt zoveel leuke en mooie dingen maar ook verdrietige gebeurtenissen met zich mee. De leuke momenten zijn natuurlijk de festivals en concerten, de onverwachtse feestjes en de middagen hangen op het strand met een Sol en een vette bak nacho’s. Mijn verjaardag heb ik zwetend op een terras gevierd met de twee liefste mannen in mijn leven, genieten met een hoofdletter ‘G’. We hebben al een aantal festivalletjes achter de kiezen; sommige om te koesteren en sommige waarvan ik denk, wat de fuck doe ik hier? Niet mijn muziek, niet mijn mensen, lauwe biertjes.. mag ik alsjeblieft naar Woodstock? Ik ga naar festivals voor de gezelligheid en de mooie ontmoetingen, maar in de eerste plaats vooral voor de muziek. Is de muziek ruk, dan kost het echt moeite om het amusante en jolige feestbeest te blijven, maar daar hebben we biertjes of wijn voor. Mijn verlossers in noodgevallen.

Maar Niels is een festivaldier, komt bij elke dikke boom bekend publiek tegen en hij geniet er met volle teugen van. Dus ik probeer mee te genieten, wat regelmatig wonderbaarlijk goed lukt, al zeg het zelf. Nou is het voor Niels ook fucking moeilijk om niet gezien te worden want hij steekt met zijn bijna 2 meter overal bovenuit. (Damn, zelfs boven de urinoirs op zo’n festival-terrein, maar ik verdwaal weer in mijn gedachten. Focus!) En ik sta er als dwerg bij en schudt handjes, geef zoenen en probeer namen te onthouden. Volledig kansloos. Ik ben een zeef dus ik probeer bij elk festivalletje minimaal 5 namen te onthouden.

Afgelopen zaterdag waren we bij Geheime Liefde in Bunnik, ik heb zo’n 35 voor mij onbekende mensen omhelst of een klapzoen gegeven en, jawel, 3 namen onthouden. Ik kan het echt niet, de potentie is er, écht waar, maar het blijft simpelweg niet hangen. Dus ik knuffel gewoon iedereen en hoop dat iemand zijn of haar naam in de groep gooit tijdens het festival-beraad bij één of andere bar.

En dan zijn er ook nog nieuwe ontmoetingen met mensen die je raken, waar je een instant klik mee hebt, die binnen no-time in je hart zitten omdat ze open en kwetsbaar durven zijn. Mooie wezens waar je geweldige gesprekken mee hebt, perfecte imperfecte mensen die niet bang zijn om verbinding te zoeken. Ik word daar gelukkig van, van positieve enmooie mensen om me heen.

En ik kan de laatste tijd wel wat positivisme gebruiken. Want verdriet is er ook. Ik mis onze Sammie zo ontzettend. Onze bejaarde fluffy bowlingbal die vanaf 15 april ineens verdwenen is. Ze staat inmiddels op elke vermiste-poezen-site die ik kan vinden, we hebben avonden gewandeld op zoek naar onze ouwe mauwert. We hebben posters opgehangen, langs de deuren geflyerd, gezocht met warmtebeeldcamera’s en een speurhond. We hebben gedragen sokken van Niels in stukjes geknipt, door Sammie’s kattegrit gehaald en door de wijk gestrooid om een spoor naar huis te leggen. Dat laatste trouwens heel stiekem want ik zit er niet op te wachten om met een wijzende vinger beticht te worden door een stel milieugoeroe’s uit de wijk. Ik heb een grote doos omgetoverd tot tuinhuisje met haar dekentje erin, zodat ze daarin kan schuilen mocht ze ’s nachts terug komen. We hebben opeen matras in de woonkamer geslapen met de buitendeur open, we hebben hulp gehad van een mevrouw die telepathisch is, maar inmiddels ben ik uitgekakt wat ideeën betreft. We kunnen de buurt niet wakker blijven houden door elke avond laat haar naam door de straten te brullen. Maar het lukt me niet om de zoektocht op te geven, dus ik ga door tot het gaatje. Dat is mijn hiaat, het willen redden en zorgen niet los kunnen laten. Gewoon, omdat ik denk dat iedereen, en in dit geval ook Sammie, weleens hulp kan gebruiken.

Het is een mooie maar zeker niet zorgeloze lente. Met een mama, een broer en een poes waar ik als een kloek over waak, zijn de uitbundige festival-uitspattingen meer dan welkom. Het houdt het hart in balans en dat is best belangrijk voor deze emotrut. Ik zeg, op naar een mooie zomer, er gaan mooie momenten aankomen! Geniet lieverds!

Oké, nog eentje dan, de Etsy-missers

Vinted is leuk, maar op Etsy is ook reuze gezellig shoppen. Nog eentje dan, omdat ik het niet kan laten en zelf zit te gieren van het lachen bij de aanblik ervan, terwijl het eigenlijk om te janken is.

We trappen af met deze fantastische elastische broek in een opvallende Ferrari-rode tint. Dit plastic broekje kleedt mooi af terwijl de vrouwelijke lijn behouden blijft precies daar waar het hoort. Geschikt voor de koelere dagen want een droge bilspleet kunnen we helaas bij hogere temperaturen niet garanderen.

Je draagt hem met een paar charmante zwarte klompen met stilletto-hakje. Voor de ultieme sexy look raden wij aan de benen iets gespreid te zetten zodat de venusheuvel mooi uitkomt in dit pronkjuweeltje .

Het zomerse Hawairokje is weer helemaal terug van weggeweest. Gezien de geringe lengte is dit vrolijke prachtstukje tevens te dragen als brede riem.

Draag het met een croptopje en gezellige slip met pijpjes als u ermee gaat flaneren. In alle andere gevallen raden wij u aan bovenstaande rode plastic broekje eronder te dragen voor een extra frivole uitspatting.

Dit keer geen clevage to the bone maar een clevage to the navel. Een zeer vrouwelijk silhouet is gegarandeerd met deze pronkstukjes.

We raden evenwel aan bij een flinke bos hout voor de deur dit prachtjurkje in een grotere maat te bestellen, danwel het gat een stuk naar beneden te verplaatsen. Mochten uw borsten niet meer zo fier overeind staan, dan is er altijd nog de mogelijkheid deze fantastische stretchjurk achterstevoren te dragen.

Deze rolladerok in vurig rood met grauwe elastische tussenstukjes is een lust voor het oog. Deze bodycon kan gedragen worden met een extra hoog opgesneden stringetje en karamelbruine oma-pumps met stevige blokhak.

Misgrijpen zou zonde zijn, alhoewel dat bijna onmogelijk is met dit modelletje, maar haast u want er is nog maar 1 exemplaar op voorraad.

Daar is hij dan, onze ‘gebogen-lichaam-verbeterende legging’in comfortabele muisgrijze spandex. Deze ‘big-butt-legging’ staat het allermooiste als u in een gebogen, niet-comfortabele houding op een krukje gaat zitten.

Deze work-out legging is recyclebaar tot meloen-draagtasje en kan zowel over de schouder als cross-body gedragen worden.

De ietwat doorzichtige witte bandagerok, wie wil deze basic nou niet in de kast hebben liggen. Hij is 20 cm breed maar rekt geweldig mee met de vorm van uw lichaam. Draag hem met een opgekropt shirtje, liefst in de bandage gepropt, en een aftekenende slip in contrasterende kleur zodat uw rondingen mooi uitkomen. Wordt geleverd met achterkant-aftrek-haak want het zou zonde zijn als deze geweldige rok na een kwartier richting uw middel zou verdwijnen.

Wederom, wees er snel bij want er is er slechts 1 op voorraad en 19,56 voor deze hoofdband is toch geen geld dames..

De oogverblindende en psychedelische bodycon-jurk, wat een eyecatcher!! Hij doet lijken alsof u maat 36 heeft en zojuist terugkeert van een spannende bodypaint-sessie met een schilder die te lang boven de thinner heeft gehangen. De kleuren zijn verrukkelijk fel en u kunt uw ogen sluiten bij het dragen, maar voor uw partner is het een lust voor het oog.

Deze jurk wordt geleverd met 3D-zonnenbril en 2 paddo’s in geschenkzakje voor het optimale dimensionale effect.

Tot slot willen we u erop attenderen dat u, net als Jean-Paul, een recensie over onze producten kunt achterlaten op Etsy. We waarderen het als u een foto zou willen toevoegen van het product tijdens het dragen, voor een betere beoordeling.

Jean-Paul gaf zijn aankoop maar liefst 3 sterren (!), ondanks de teleurstelling dat maat M iets groter uitviel dan verwacht. Wij adviseren dan ook dat Jean-Paul de resterende stof gebruikt voor een vrolijk bandagerokje.

Vinted missers

Gebruik je het niet? Verkoop het dan! De eerste misser, maar daar kunnen jullie niets aan doen. Het hoeft niet zo dictatoriaal hoor, dwingeland. Maar ik beken het bij deze: ik ben er gek op, op de Vinted-jungle. Uren kan ik mezelf entertainen, te gekke vintage en nieuwe pareltjes zoeken om vervolgens een kwart ervan weer net zo hard op Vinted te kwakken. Want het staat niet, of het past niet omdat ik mezelf te hoog had ingeschat (lees: schamele 1,67m). Maar man, wat een recycle walhalla. Ik ben zo happy als een koe in de wei met mijn vintage flowerboots van Sendra, mijn Penny Lane jas en overige kloffies die ik niet in de reguliere of betaalbare winkels kan vinden. Daarnaast was, fotografeer en post ik me een versuffing en het verdient nog lekker ook, als je er niet teveel voor terug koopt althans. En dat is nou net mijn manco. De afspraak die ik met mezelf heb gemaakt is dat ik mijn zuurverdiende pegels cash, zodra ik er meer dan 75 op mijn tegoed heb staan. Maar zodra ik rond de 70 euro op mijn overzichtje zie staan vind ik juíst dan weer een nieuw juweeltje. Echt hè, een ruggegraat van niks weer. De pegels gaan er dus bijna net zo hard weer uit als ze erin komen, maar hé, een hobby kost nou eenmaal geld hè? Ik zal waarschijnlijk nooit ruim in de slappe was gaan zitten door Vinted, maar ik word er wel gelukkig van. En dat is een essentiële basisbehoefte.

Verkopen op Vinted kan dus best een leuk verdienmodelletje zijn, mits je er een beetje moeite voor doet. Ik kom wat slijk tegen en je kunt er gif opnemen dat die items over een jaar of wat nog steeds bij de betreffende verkopers onderin de kast in een vuilniszak liggen weg te stinken. Wat een missers kom je tegen op dat platform. Ik heb zo’n vermoeden dat er niet luxueus gestrooid wordt met waarderings-sterretjes naar deze handelaars. Want ook dat telt hè, hoe meer sterretjes, hoe beter je het doet en ik heb toevallig best veel sterretjes. Joe.

Ik heb deze week zomaar een wilde greep gedaan uit wat ik tegen kwam op Vinted. Dus hierbij een klein lesje in ‘dont’s’ zodat jullie ook allemaal rijk kunnen worden.

Een verkoopnaam die niet bij je past schept wantrouwen. Binkygeil verkoopt niet alleen sportshirtjes maar ook geile gestreepte puntmutsjes. Dan ga ik twijfelen hè? De naam deed anders vermoeden maar bij die mutsjes raak ik enorm in verwarring. En die wanorde kan ik niet aan, dus Binky, geen gesodemieter met puntmutsen meer. Volgende keer graag wat wetlook mannen-strings want daar zoek ik niet op en dan kom ik je ‘opwindende’ reutemeteut tenminste ook niet tegen.

Zeg nou zelf, dit is is toch een pareltje, deze keurige-mannen-jas? Een paar harige benen onder het wolletje en een geblurde smoel erbij trekken alsof hij zojuist een orgasme heeft gehad van zijn eigen streaker-foto. Ik vind het geslaagd. De grote vraag rijst bij mij ook wie deze extatische foto heeft gemaakt, maar dat is mijn fantasie die op hol slaat. Vergeet het. Ik denk dat deze handelaar ver gaat komen en stinkend rijk gaat worden. Maar niet via Vinted.

Nog zo’n commercieel meesterstukje:

Rokje te koop voor 60-plusser. Handjes op de heupen en omdat ik onherkenbaar wil blijven zet ik mijn cowboyhoed en mijn porno-bril op.

Jippy-ka-yee motherfucker!

Als je dan een ‘vegan leather’ (huh?) legging wil verdisconteren is dit wel de fijnste manier om een toch al niet zo flatteuze nepleren maillot te etaleren. Dus dames, zwarte sneakersokjes, de broek lekker hoog opgetrokken over je blote moederschoot en manlief vragen of hij er een appetijtelijke foto van maakt. Ik zeg, spot on!

Maar de ultieme parel van vandaag moet nog komen..

Tadáááá! Zeg nou zelf, wie wil dit übercoole geval met bootcoot pijpen tot de kuiten nou niet in de kast hebben hangen? Hij kleedt prachtig af, naveltopje erop en een paar degelijke sokken eronder en je bent helemaal klaar voor het eerstvolgende vage festivalletje. En hij kleurt ook geweldig bij een bleke huid dus hij kan ook in de winter.

Ach, ik kan nog wel 25 fiasco’s plaatsen, maar ik denk dat je het wel begrijpt nu. Dus lekker de afdankertjes door een fris sopje halen, een Vinted-waardige foto maken en hoppa, binnenhalen dat fortuin. Oké, je moet het na verkoop wel nog steeds naar de post brengen, maar de moeite wordt beloond met keiharde cash en glimmende gouden sterretjes op je profiel. En dat ik een Vinted-goeroe ben blijkt maar weer; de pakketmeneer kent mijn naam. Ik hoef me al lang niet meer te legitimeren en hij legt mijn pakketjes altijd keurig bij elkaar op een hoopje, de schat. Zo zie je maar, ik heb er, buiten de inkomsten, een vriend voor het leven bij. En dat alles dankzij Vinted ♥

Met het vuur in de sloffen

Vol verwondering kijk ik naar programma’s als Lang Leve de Liefde en First Dates. Jáhaaa ik weet het, programma’s met niet al teveel allure, maar mag ik ook een guilty pleasure hebben? Ik was zelf langere tijd een doorgewinterde dater, met schraal succes overigens, dus het fenomeen blijft fascineren. Maar mensen, wat een waslijst aan vereisten waaraan de toekomstige partner moet voldoen vliegen daar over tafel zeg. En ik wil niet generaliseren, maar de oppervlakkigheid bij veel van die jongelui is schrijnend. Als ik zo’n grietje van pak-em-beet 21 op tv hoor zeggen dat ze een ‘fuckboy’ zoekt, dan mag ze dankbaar zijn dat ze mijn dochter niet is. Ik zou haar ook fucken, maar dan op de nijdige-moeder-manier. Als je daar nationale tv voor nodig hebt is er overigens echt iets grondig mis met je sociale leven. Al eens Tinder geprobeerd meid?

Ik kan je verzekeren dat ze voor het oprapen liggen, die ‘fuckboys’, mocht je daar überhaupt naar op zoek zijn. Je wordt op Tinder dood gegooid met zulke types. Mannen, en wellicht ook vrouwen, die met niets verhullende foto’s zoeken naar ehm.. ware liefde? Op sociale media zie ik heel wat berichten over zulke potentiële passiepimpers voorbijkomen, weinig goeds kan ik je vertellen. Veel ongevraagd toegezonden dickpics en al dat eindeloze gebedel van ranzige types om gewaagde foto’s die ze toch nooit ontvangen. Blègh. Godzijdank staat mijn smoel er ook niet meer op want na 7 jaar daten heb ik vorig jaar mijn lief gevonden. Yep, via een dating app en ja, de speld in de hooiberg, maar wat daaraan vooraf is gegaan? Ik kan er een boek over schrijven, met soms een gruwelijk hoofdstuk maar zeker evenzoveel hilarische anecdotes.

Ik heb in 7 jaar frequent gedate. Niet iets om trots op te zijn, maar de zoektocht naar een lief liep een beetje uit de hand. Keiharde eisen stelde ik op een gegeven moment niet meer; volkomen kansloos want niets is wat het lijkt. Het duurde even om tot de realisatie te komen dat het één grote etalage is waar de schone schijn de boventoon voert, maar al doende leert men hè? Dus het moest gewoon boteren op meerdere vlakken en ja, ik ben nou eenmaal een sucker voor krullen, dus die mannen werden toch nét iets sneller naar rechts geswipet. (Over oppervlakkig gesproken..). Een fikse uitdaging om een lief te vinden, zelfs op apps als Tinder, waar je kunt swipen tot je een ons weegt. Toen kwam voor mij de ommekeer. Niet meer daten op zoek naar De Ware maar op zoek naar mooie vriendschappen en amusante gesprekken en die lieverd die zou blijven plakken zou vanzelf wel een keer komen. Het kaf werd daarmee ook gelijk gescheiden van het koren; als de betreffende heren niet letterlijk of figuurlijk mijn slaapmuts aangeboden kregen, waren er zat die daarna straalden van afwezigheid in mijn timeline. Ik keur het helemaal goed. Maar leuke momenten heb ik zeker gehad! Ik heb er echt een aantal super lieve vrienden aan overgehouden die me heel dierbaar zijn geworden, maar een groot deel was ronduit bagger. Zal wel iets te maken hebben met mijn vertroebelde blik ofzo.

Wat een types zijn er voorbijgekomen en wat een horror maken vrouwen af en toe mee. Nou was ik wel van de veilige, zeg maar. Bij voorkeur afspreken op openbare plekken waar veel mensen zijn en ik mijn auto makkelijk kwijt kan. Want in sommige gevallen wil je ook graag weer met het vuur in de sloffen weg hè? En ik kan je verzekeren dat dat met enige regelmaat gebeurd is.

Mannen die op Tinder 1.85m beweerden te zijn en in het echt net tot borsthoogte kwamen (en ik ben al niet zo groot), dat is best pretentieus voor een lilliputter. Exemplaren die 8 jaar ouder waren dan ze in hun profiel vermeldden, omdat ze zelfs nu nog steeds denken dat die jonge vrouwen het niet doorhebben dat hij 20 jaar ouder is dan zijzelf. Tsss wakker worden joh. Er zijn mannen die je op je eerste date op je flikker geven omdat je de verkeerde E-nummers eet en daarmee jezelf in het graf eet met je pompoensoepje. Pfff dodelijk vermoeiend. Soms zijn er zelfs mannen bij die je, nadat je hebt verteld dat het hem niet gaat worden, het internet afstruinen voor je adres en op de meest onmogelijke tijden (lees: rond middernacht) hun auto voor je deur zetten. Alleen dat, verder niks. Mafkezen.

Of die ene keer, ik had buiten afgesproken bij zijn bedrijf omdat het restaurantje om de hoek zat. Zijn assistente kwam naar buiten en vroeg of ik even binnen wilde wachten omdat hij nog een zakelijk telefoontje moest afhandelen. Afijn, assistente ging naar huis en mijn date kwam zich even later voorstellen. Poedelnaakt met alleen een lange bontjas en cowboylaarzen om zijn ietwat morsige lijf te verhullen. Of ik hem eerst even, ehm om het netjes te verwoorden, oraal wilde bevredigen want dan kon de beer in zijn bontjas wat meer ontspannen eten. Ja joh, doe ik wel even.. Echt, wat gaat er in het hoofd van zo’n looser om? Je snapt het al, met het vuur in de sloffen enzo in zo’n geval.

Een andere date zou mij wel even thuis afzetten nadat mijn auto niet meer startte. Voor ik het wist stond ik rond middernacht ergens midden in de pikdonkere Noordwijkse duinen en kreeg ik een huwelijksaanzoek. Hij had me net zo goed met een bijl de kop af kunnen hakken want geen hond die je daar vindt in dat uitgestrekte duingebied. Voer voor de wolven. Dat was bijna net zo eng als de date die zijn zoon van 8 mee nam naar de eerste date om mij voor te stellen als zijn nieuwe stiefmoeder. Voor ik het wist stond ik in de paardenbak te applaudisseren voor de paardenknul op zijn bejaarde knol en ik heb geen flikker, maar dan ook echt hélemaal niets met paardrijden. Dat dus.

Heel soms kom je tijdens een date ineens zijn ex tegen terwijl je lollig met je meneer aan een pizzaatje zit. In mijn geval was dat, hoe kan het anders, zo’n onbeschaafde ex die binnen een tel veranderde in een ontplofte jaloerse furie met losse handjes. Nadat meneer de vechtpartij met Mevrouw Furie had beëindigd vond de feeks het nodig om mij ook nog een fikse muilpeer te verkopen. Je begrijpt, wederom met het vuur in de sloffen aftaaien.

Mijn laatste date was vorige winter. Niels was alles wat er in zijn profiel stond en veel meer. Niks gelogen, geen omvangrijke waslijst met eisen, gewoon een grote lieverd bij wie ik mag zijn wie ik ben. Hij heeft krullen (whoopwhoop) en hij is een stuk langer dan de lilliputter van 1.47m, da’s toch ook best mooi meegenomen.. En ik weet het, ik ben soms niet de doorsnee vrouw. Ik ben diegene met hoge ‘highs’ en diepe ‘lows’, chaotisch in mijn hoofd maar o zo gestructureerd in huis. Hooggevoelig en soms ook gewoon ronduit bot. Ik vergeet belangrijke dingen en onthou nutteloze informatie. Ik heb een obsessie voor sterrenhemels en dans het liefste op het strand. Maar alles is oké, ik heb eindelijk na die 7 jaar daten mijn lief gevonden. En dat lucht op. Het vuur mag uit de sloffen. Halleluja!

En weer een jaar voorbij

En dan zomaar ineens is het alweer bijna het einde van dit bewogen en bijzondere jaar. Alweer een jaar dat in het teken stond van Covid maar daarnaast vooral ook van de liefde. Toen ik op 31 december besloot om nooit meer mijn ‘just a regular fuckup’-smoel op Tinder of welke andere louche datingsite dan ook te zetten kwam 1 van de laatste berichtjes van Niels. Nét toen ik besloten had dat ik het eigenlijk ook prima in mijn eentje kon, dat ik op eenzame momenten schatten van vrienden om me heen had waar altijd een pot thee of een fles wijn klaar stond. Die me door momenten vol zelfmedelijden trokken met de nodige alcohol en andere shit en waarmee ik memorabele avonden had. En toen kwam Niels op bezoek begin januari. En hij bleef. Hij accepteert mijn ups en downs, mijn bloedirritante eigenwijsheid, mijn belachelijke dansen in de kamer en mijn obsessie voor het zoeken naar satellieten in een sterrenhemel. Bijkomende zonzijde: Ik heb ineens een ontzettend lieve grote familie die ik zo graag wilde en ik hou er zo van.

In de zomer gingen we chillen op Ibiza. Ik wilde zó graag een keer naar het hippie-eiland en me thuis voelen tussen gelijkgestemden met mijn ontzettend vormeloze maar lievelings-harembroek. Niets van dat alles. Het enige dat me dat gevoel gaf waren onze tochtjes in de aftandse groene parel zonder airco, raampjes open, radio aan en onderweg bij wegrestantjes met een natte bezweette bilnaad afkoelen. Loved it! We hebben genoten maar Ibiza? Nèhhh, 1 keer is genoeg. Het is vooral zien en gezien worden, teveel extensions, teveel make-up en véél te dure feestjes die vooral opgezet zijn voor de rijkeluiskindjes met creditcards van papa. Dus Ibiza? Nope, voor een goed feestje heb ik Ibiza niet nodig. Die zijn er dichtbij meer dan genoeg. Zet me maar bij Woodstock of een tof festivalletje neer en ik ben domweg gewoon gelukkig.

Over feestjes gesproken, we hebben ze wel gehad, zij het wat minder dan voorgaande jaren. Mijn 21-jarige apegatje die me zelfs belde of ik met hem mee ging naar Oliver Weiter, wat een stoere lieverd is het. En wat liep ik naast mijn schoenen in de Marktkantine, toen een paar Engelse studenten tegen hem zeiden dat hij een ‘cool mum‘ heeft. Waarschijnlijk dachten ze, wat moet dat oude wijf hier maar dat zal toch zeker niet? Nèhhh, vast niet.. Zijn 21e verjaardag was ook een unieke ervaring. Met een stuk of 25 van zijn speechende vrienden alle ellende te horen krijgen die je als moeder niet wil horen. En maar blijven lachen. Maar ik zag hoe hij mensen verbindt en ik was trots. Dus lieverd, ga vooral lekker door, zoek grenzen op, leer en groei.

Mijn lieve broertje, wat een jaar is dit voor jou geweest. Inmiddels lig je al weken op bed, hebben we in gedachten al een keer afscheid genomen maar je blijft nog even. Het gevoel van machteloosheid van mama en mij zijn enorm, maar we zijn blij dat we nog steeds bij je langs kunnen gaan. Al is een echt gesprek al lang niet meer mogelijk, je moet nog steeds lachen van een knuffel of als ik je kietel in je nek. Koestermomentjes. En gisteren zette ik op Twitter een oproep voor hulp, want je wil zó graag in een Lamborghini rijden. Zelfs de broertjes Coronel en andere bedrijven hebben hulp aangeboden om dit virtueel mogelijk te maken. Wat zijn er mooie mensen op deze wereld. Het gaat gebeuren!

En dan mama. Dat kleine opdondertje die ondanks alles maar door dendert. Wat ben ik trots op haar. Ze maakt van alles nog steeds het beste, terwijl ik weet hoe eenzaam ze is tijdens lockdowns, maar ze klaagt niet en is zo ontzettend dankbaar voor elk bezoekje dat ik breng. Het is niet makkelijk om een kind te hebben in een verpleeginstelling die er zo slecht aan toe is, maar ze haalt kracht uit de piepkleine knuffelmomentjes. Damn wat een power vrouwtje.

En last but not least, mijn verschrikkelijke lieve vrienden. Man wat hou ik van jullie. Het rare jaar zit er weer op maar we hebben bijzondere momenten gehad, we hebben tóch gedanst bij Woodstock, veel teveel calorieën naar binnen geklapt en natuurlijk teveel wijn langs de huig laten wegglijden. We hebben zomaar op een doordeweekse middag oesters gegeten in Amsterdam, we hebben gekookt voor een verjaardagsfeest van mijn liefste vriend, we hebben mooie momenten en mooie herinneringen gecreëerd. Gelukkig is dit jaar nu eens niemand in mijn directe omgeving overleden, ook een dik pluspunt :).

En nu op naar 2022!

Ik wens jullie allemaal een te gekke jaarwisseling. Steek stiekem toch dat ene pijltje af, let the bubbles flow en maak van 2022 een memorabel en liefdevol jaar!

Foute diagnose

We kregen een zwaar gesprek, laat je iemand gaan of hou je iemand vast? Die keuze was zwaar en tegelijkertijd ook gemakkelijk, want liefde overheerst. En nu? Nu is er woede en verdriet. Boos op de inval-arts en nog bozer op dat hele fucking zorgsysteem in dit welvaartsland.

Gisteren kwam de vaste arts van de verpleeginstelling langs. Na wat onderzoeken hier en daar kon ze maar tot één conclusie komen. Een heupfractuur leek niet het probleem, sterker nog, ze gelooft er niet in gezien de mobiliteit van het been. Dit zou mooi nieuws moeten zijn, maar man wat is dit?

Donderdag kregen we het lastigste en meest emotionele gesprek met de zorgverleners voor onze kiezen. Er werd hemel en aarde bewogen om de pijn te verminderen, er werd een vleugelnaald aangebracht voor de morfine en de verslavende fentanyl werd aangerukt. Mama en ik begonnen langzaam met afscheid nemen. Veel verdriet, veel heen en weer rijden naar Limburg en veel gesprekken voeren met mijn 84-jarige mama die haar kind gaat verliezen. En dan ineens blijkt de diagnose heel anders te zijn. Zou de arts met haar te snelle conclusie enig vermoeden hebben wat dit emotioneel met haar doet? Mijn o zo sterke mama heeft weer een extra jaar van haar leven ingeleverd en dat vind ik verschrikkelijk.

En mijn broer? De zware pijnstilling helpt, de schat is knetterhigh van de medicatie en is vrolijk. Maar hoe verder? Ze hebben geen idee wat er precies aan de hand is en om zekerheid te krijgen moeten wij als familie zélf met hem naar het ziekenhuis voor röntgenfoto’s. Piece of cake, we zetten hem zo stoned als een garnaal met een til-lift in een rolstoel en werken de hele sjebeng af… Want er is niet genoeg personeel om dit over te nemen en ze werken zich werkelijk uit de naad de schatten. Zucht..

Geen idee hoe dit verder gaat lopen. De lieverd zal, als het beter blijkt te gaan, af moeten kicken van de pijnstilling en zal ongetwijfeld weer wegzakken in zijn zware depressie. In zijn bed in de donkerste hoek van de kamer. Geen idee hebbende wat er de afgelopen week is gebeurd, geen idee van de verkeerde diagnose en geen idee dat we op weg waren om hem te laten gaan.

Wij hebben daar patent op, als familie, medische missers en foute diagnoses. Het maakt me verdrietig. Ik geef de schuld niet aan de zorgverleners maar de enorme bezuinigingen in de zorg zorgen voor schrijnende situaties. Ik nodig het hele kabinet uit om eens een dagje mee te lopen. En wat zorg over te nemen want jarenlang mantelzorgen, ik geef het ze te doen.