Sjimmie’s ontdekkingsreis

Ruim 2 maanden is hij nu bij ons, ons nieuwe fluffy familielid Sjimmie the cat. Het was wel even een dingetje, een andere katje nemen terwijl we nog steeds ergens de hoop hebben dat Sammie ooit nog gevonden wordt. Maar die kans is klein, ze is al sinds half april vermist, geen enkele zoektocht heeft iets opgeleverd en we realiseren ons dat lieve bolle Sammie waarschijnlijk niet meer leeft. We hebben van Sammie genoten en zijn dankbaar dat zo’n ontzettend lieve stoeipoes bij ons heeft mogen leven. We missen haar dagelijks en heel soms denken we dat we haar zien, maar ze is het nooit. Ik hoop dat ze toch ergens een nieuw huisje heeft gevonden en schandalig wordt verwend. En dat ze haar nieuwe personeel de oren van het hoofd lult, want daar was ze ontzettend goed in, vooral als je zelf net die heerlijke slaap-sluimerfase inging. En ik hoop dat haar nieuwe personeel geen houten trap heeft, want als je toch alsnog, na dat kattengelul, eindelijk in slaap was gesukkeld, leek het wel of er een infanterie gevechtstank de trap op denderde. Sammie was nou eenmaal niet de lichtvoetige dwerg onder de poezen.

Onze mooie dikke Sammie..

Maar we misten een huisdier en ik ben een sucker voor de asiel-stumpers. Voor mij geen raskat waar ik een godsvermogen voor moet dokken of een schattige kitten. Die vinden hun personeel toch wel. Ik red nou eenmaal liever een dier van een dood die ze niet verdienen, alleen omdat niemand ze uiteindelijk ophaalt uit een asiel. Die drang om zielige rakkers te redden heeft in het verleden niet tot de makkelijkste viervoeters geleid, maar het is het telkens meer dan waard geweest. Het zijn stuk voor stuk de allerliefsten geweest en ze zijn stuk voor stuk oud mogen worden bij mij. En dus viel ik als een blok voor Sjimmie. Daar stond hij hoor, een beetje stoer te prijken op de website van een Amsterdams asiel. Met zijn grote groene ogen, een rare inkeping in zijn oor en zijn kromme voorpootjes. Gevangen in een parkeergarage, al 240 dagen in het asiel en de eerdere poging tot plaatsing was helaas mislukt. Van parkeergarage naar asiel, van asiel naar alleenstaande man en van alleenstaande man weer keihard terug richting asiel. Dan breekt mijn hart en het gevoel dat Sjimmie gewoon bij ons in huis hoorde liet niet los.

Dus afspraak gemaakt en we mochten het mormel komen bewonderen. Daar zat hij, bovenop zijn veilige troon. En damn, we mochten hem nog meenemen ook. We waren met vlag en wimpel geslaagd voor de 8 pagina’s tellende vragenlijst van de strenge asiel-ballotage-commissie. Als het écht niet zou lukken zouden we hem binnen 6 weken terug mogen brengen want ja, het was een katje met een trauma. Tsss, dat moet je nou nét tegen mij zeggen.. No fucking way (alhoewel er een momentje is geweest dat we getwijfeld hebben of hij ooit gelukkig zou kunnen worden bij ons). De jongen die hem al die tijd verzorgd had heeft echt met pijn in zijn hart wel een half uur afscheid genomen van zijn vriendje. Dus daar gingen we. Met zijn telefoonnummer op zak en Sjimmie in een geblindeerde kattenmand.

Nou wisten we dat we een enorme bange poeperd met één of ander trauma in huis zouden nemen, waar we alleen met héél veel geduld iets mee zouden kunnen bereiken, maar dit exemplaar won de hoofdprijs in de schijtlaars-competitie. Hij schoot thuis onder het logeerbed en heeft zich 14 dagen niet verroerd. De eerste 4 dagen at en dronk hij niets, ging niet op de bak en de kans dat hij terug moest naar het asiel werd steeds groter. Nog een dag zonder eten en drinken ging hij niet meer vol houden zonder ziek te worden. En Sjimmie zou Sjimmie niet zijn als hij niet halverwege de vijfde dag iets at. Heel moeizaam, dat wel. Ik lag gestrekt naast het logeerbed met een beetje eten op een lange pollepel want dichtbij komen was onmogelijk. Euforisch was ik dat het mormel er even aan likte. Veel verder dan een likje aan de pollepel kwam ik niet (ook omdat mijn armen inclusief pollepel niet lang genoeg waren om überhaupt een beetje in de buurt te komen), maar het begin was er.

Langzaamaan begon hij af en toe ’s nachts als het heel stil was onder het bed vandaan te komen. Maar zodra hij ook maar iets hoorde rende hij terug naar zijn vertrouwde plek onder het bed om daar vervolgens de rest van de dag een beetje onzichtbaar te wezen. Tot dierendag. Op dierendag had hij ineens besloten om een beetje stoer te gaan doen, onder het bed vandaan te komen, heel voorzichtig een kopje te geven en zijn hokje in zijn krabpaal in gebruik te gaan nemen. En meneer ging ineens heel zachtjes piepen en miauwen als we naar bed gingen. Dus ik heb die avond in het logeerbed gelegen bij Sjimmie en af en toe ben ik even in mijn eigen bed gaan slapen, ervaring zat met een huilbaby..

Inmiddels loopt hij vrij over de eerste verdieping. Nog steeds enorm op zijn hoede en bij elk geluidje sjeest hij terug naar zijn veilige hokje. Maar hij vertouwt ons. Hij durft nog steeds niet de verdieping af en ik heb het bange vermoeden dat dat nog een lang proces gaat worden, dus we zitten hem regelmatig op ‘zijn’ kamer te verblijden met ons gezelschap. Hij heeft mij dit moment even tot ‘zijn mens’ gebombardeerd, maar die grote lange vent behoort inmiddels ook tot de incrowd die hij kan vertrouwen. Hij zit ’s morgens op de overloop te wachten tot we naar beneden komen, speelt met ons en knuffelt als de beste. Het is af en toe net een verliefde puber. De held durft al met zijn gecastreerde kont op de vensterbank te gaan zitten, maar als het pampasgras buiten waait in de wind is dat heel eng. Zijn ontdekkingstocht is begonnen, met hele kleine stapjes komen we steeds een klein stukje verder. En ik hou van hem, mijn kleine grote held.

Wine & hellness

Wat doe je op een brakke druilerige zondag, na een festival dat je na zessen vooral hebt doorgebracht in de zeikregen met je gekleurde poncho? Precies. Lekker een middagje stomen in een bloedhete sauna. Heerlijk. En na zo’n duur avondje komt een Social Deal gewéldig van pas. Een Wine&Welness-deal klinkt dan toch echt fantastisch. Toch??

‘Not’ dus. Het feest begon al bij binnenkomst. Oeps, teveel Social of Groupon deals door de strotten van nietsvermoedende brakke gasten zoals wij geduwd. Dus geen kluisjes meer en teveel mensen voor de pak-em-beet 3 sauna’s die er zijn. Maar we hadden geluk, er kwam net iemand zijn kluissleutel inleveren dus we behoorden maar weer eens tot de ‘lucky ones’. De volgende verbijstering stond ons te wachten in de kleedruimte met afsluitbare kleedhokjes. Huh? Iedereen in badkleding, welk bericht hadden we gemist? O, het is optioneel! Okeej…. nou dan sta je daar als 1 van de weinigen in je blote toges, want onze badkleding lag natuurlijk keurig gewassen thuis in de kast bij de zomerspullen. Godzijdank waren we niet de enigen die de website ook niet goed gelezen hadden.

Maar goed, niet zeiken want de kans dat ik een collega tegen zou komen was uitermate klein, dus hoppa, de trap op, de route volgen door de wijnbar (bijna blijven hangen, maar we moesten door) en op naar de douches. Het was er precies eentje.. En als daar dan een meisje de gebruiksaanwijzing van het scrubzout staat te lezen en tergend langzaam haar dode huidcellen onder haar bikini door probeert eraf te schuren, kan het even duren.

De sauna was echt wel lekker, maar het was soms even wachten voor je erin kon, want alle koopjesjagers van bovenstaande deals hadden natuurlijk hetzelfde plan als wij. De infrarood sauna maar proberen dan. Ook echt een enorm kassucces. Formaat 2x bezemkast en er brandden precies genoeg lampen om wel 2 mensen te kunnen voorzien van infrarode straling. De rest zat er maar een beetje voor lul bij en was in de wolken als iemand voorstelde om even te wisselen. Ik hoef niet uit te leggen dat we dit één keer exact 5 minuten hebben volgehouden. De wachtrij hebben we hierna met liefde overgeslagen.

Het stoombad. Ook een daverend succes. Geen idee waar de hitte vanaf kwam in die grot, maar je verbrandde je hol als je op de bank ging zitten en de voetjes moesten van de vloer omdat anders je kuiten in vlammen op gingen. Voordeel is dat je geen hand voor ogen zag dus dat je er niet op je charmanst bijzit om maar niet af te fikken zag gelukkig dus ook geen sterveling. En ken je dat, dat je uit zo’n cabine komt, de deur open doet en van de stoom nog even geen donder ziet? Ik wel. Toen de mist was opgetrokken zag ik een paar gezellige gasten met hun telefoons filmpjes kijken en foto’s maken. What the fuck? Telefoons waren in dit complex dus gewoon toegestaan!! Nou, als jullie op YouTube iemand tegen komen die probeert om nog enigszins toonbaar in de blote kont uit een stoomwolk te flaneren, dan zou dat zomaar ik kunnen zijn. Succes met zoeken.

We vonden het de hoogste tijd voor de wijnbar, er moest even wat vocht in om het vol te houden tot 5 uur en we onze hamburger zouden krijgen van de Social Deal. Zo Nederlands zijn we dan ook wel weer. Betaald voor een burgermenu dus die zal er komen ook. Niels ruimde in de tussentijd even wat tafels leeg want het horecabloed kruipt waar het niet gaan kan hè? Ik denk dat Tippi Wan achter de bar heel blij was met de hulp, want dan kon ze tenminste verder met het fatsoeneren van haar delicate nageltjes. Dat was vanzelfsprekend van wezenlijker belang dan rotzooi van tafels plukken en een doekje over de gemorste dressing halen. Pfff, ik had haar een schop onder haar hol richting de voordeur gegeven als ik daar bedrijfsleider was geweest.

Die bedrijfsleidster was trouwens ook niet het werkpaard van de dag. Een broodmager, kersenbier drinkend portret die het maar druk vond en stond te klagen dat ze extra personeel had moeten laten aanrukken. Was niet nodig geweest als ze zelf de handen uit de mouwen had gestoken. En ze wilde toch ook tussen neus en lippen door even aan Niels kwijt dat ze op hetzelfde festival geweest was in een latex outfitje en door de hitte steeds meer kledingstukken af had moeten pellen. Het contrast had niet groter kunnen zijn als ze naast mij gestaan had op het Summerlake festival. Ik, nuchter, verregend, zeiknat haar, met een man in een al net zo doorweekt regenjasje, in een continue poging om niet op mijn bek te gaan in de zeiknatte gladde bagger. En dan had je de overrijpe sauna-draak in haar latex niemendalletje met een stuk of wat XTC achter de kiezen. Het was vast een mooi plaatje geweest voor Insta.

En toen ineens was het 5 uur. Halleluja!! Het hamburgermenu werd geserveerd en ik moet eerlijk bekennen, het was echt verrukkelijk. De wijnen waren ook goddelijk, dus ik zal mijn hand over mijn hart strijken en toch een ieniemienie positieve draai aan dit verhaal proberen te geven. Maar Niels en ik hebben volgens mij nog nooit zo snel een menu achter de huig geschoven. We hebben niet eens meer de moeite genomen om daar te douchen, we hebben ons in onze kleding gehesen en zijn met gierende banden naar huis gescheurd.

Dus een tip: als je lekker op een druilerige zondag wijn wil gaan fleppen, dan hebben wij wel een prima adresje voor jullie. Maar vermijd de deur naar wellness, dan wordt Wine&Wellness een tripje naar Wine&Hellness. Voor je het weet sta je met je blote reet op internet. Waarvan akte.

En dan zit het erop

En dan zit het er ineens zomaar op. Ons in-3-fases-trouwen avontuur. Het is even afschalen, want vanaf 14 juli zaten we in een flow van steeds weer uitkijken naar het volgende hoogtepunt. Trouwen voor de wet, trouwen in Spanje en als klap op de vuurpijl een uitbundig feest. Wat hebben wij genoten. Van alles, van iedereen en vooral van elkaar. Wat hebben we mooie mensen om ons heen. Ik kan iedereen niet genoeg bedanken want jullie hebben er voor gezorgd dat het hele avontuur voor ons een gouden randje kreeg.

Het was een rollercoaster van totale euforie en van een enkel dieptepuntje. Dat Niels in de tussenliggende periode nog snel geopereerd moest worden was superspannend, niet alleen voor ons maar ook voor familie en vrienden, maar de uitslagen zijn goed dus we kunnen verder met samen fucking oud worden! Het geluk is met ons en we gaan er vanuit dat Niels gezond blijft tot hij oud en krakkemikkig, met een kat op schoot, voor zijn finca zit.

Want dat gevoel is steeds sterker geworden, samen met deze vrolijke reus oud worden op een Spaanse finca. En als bonus een stuk of wat honden en katten, ook dat. Maar voorlopig zijn we nog in de buurt en gaan we nieuwe herinneringen maken met iedereen die ons lief is.

Mijn kersverse echtgenoot, man wat hou ik zielsveel van deze man en er zullen heus wel momenten zijn dat we elkaar vervloeken, maar dat kunnen we aan. Ik weet dat ik niet het makkelijkste type ben met mijn emotionele hooggevoeligheid, dus lieve, zorgzame, blije Niels, dankjewel dat je het avontuur met mij aandurft. Ik vind je een held 🙂

Zo, dit kleffe bericht moest er even uit. Gewoon, omdat ik het zo voel. Punt.

A more than perfect day

27 juli.. Wat een memorabele dag! Onze trouwdag die totaal anders liep dan ik verwachtte en daardoor meer dan bijzonder was. Het wordt een lang verhaal maar laat ik beginnen bij het begin. Wel zo duidelijk, toch?

Niels en ik hebben eerst 5 dagen in Alicante vertoeft met zijn tweetjes. Het was heerlijk, het was bloedverziekend heet, we hebben terrassen onveilig gemaakt, ge-weddingcrasht en de illegale hotelgasten uitgehangen. Kortom, we hebben ons de tandjes gezweet, veel gelachen, gegeten en gedronken, maar uiteindelijk hebben we vooral uitgezien naar onze trouwdag!!

Terwijl we nog in Alicante waren, kregen we een whatsappje van Niels zijn zus, die samen met Karen, Jack en Raf onze trouwdag zou verzorgen, met een nogal dubieuze opdracht: ‘hier heb je de tekst en leer even het Onze Vader in het Spaans uit jullie hoofd`. Tuurlijk, peanuts. Ik lal liever met een wijntje op een liedje van Enrique Iglesias, dat gaat me stukken beter af. Maar goed, we geloofden er geen zak van, dus dat repeteren van het sacrale versje stond op een redelijk laag pitje. Maar het hele verhaal begon steeds serieuzere vormen aan te nemen toen aan alle kanten bevestigd werd dat het toch allemaal wel wat traditioneler Spaans zou worden dan verwacht. Een aangezien we al hadden ge-weddingcrasht in Alicante hadden we een voorproef gekregen van wat ons te wachten zou kunnen komen te staan. Shit, zouden we verdomme echt met ons niet altijd zo voorbeeldige gedrag voor El Padre moeten verschijnen? Nauwelijks voor te stellen want we lopen geen van allen de kerkdeur plat. Dat zou eerst 3 uur uur biechtstoel worden. Voor mij dan, voor Niels een uurtje of 8 ben ik bang. Maar door de subtiele hints begon de zwem- cq. bikinibroek toch redelijk vol te lopen van de zenuwen, dus we hebben 4 dagen geoefend, wat tot enorme hilariteit leidde. Niels kwam niet verder dan Padre nuestro estas en limoncello. Het klopte redelijk. Ik denk ook dat de pastoor stiekem aan de limoncello lurkt, maar van mij mag ie. Mocht je Niels zijn hilarische pogingen om vloeiend Spaans te lullen met een wijntje op willen bekijken, klik dan even op het Padre Nuestro. Het is de moeite waard..

Filmpje!

Afijn, na 5 dagen werd het tijd om naar de B&B van Raf en Karen te gaan in Jalón. We werden met open armen ontvangen, wat een pareltjes, en ja, de B&B ook. Ein-de-lijk op de plaats van bestemming waar het grote ‘elkaar beloven’ en al die andere spannende momenten zouden gaan gebeuren! Het was thuiskomen bij Karen en Raf en dat was zó fijn en bijzonder! We hebben de eerste 2 dagen echt geen flikker gedaan behalve eten, drinken en natuurlijk dat verdomde klote-gebedje geoefend. Mirjam & Jack kwamen de tweede dag erbij en man wat hebben we genoten en geschranst van Jack zijn legendarische paella. Met zijn zessen hebben we in recordtijd een pan paella voor 10 soldaat gemaakt en wederom met de nodige wijntjes en andere Spaanse shit, dus dan weet je het wel.

En dan is het ineens 27 juli, YEAH!! Terwijl White Wedding van Billy Idol loeihard door de casa schalde werden we geroepen voor een champagneontbijt. En dan weet je, dit wordt een not so ordinary wedding and I love it! Dit wordt een perfecte dag!

Helaas sloeg mijn euforische gevoel heel even om toen we een krap uurtje later gedropt werden bij, jawel, een haven. Want ‘haven’ betekent automatisch ‘boot’ en ik ga, om het nog zacht uit te drukken, niet zo goed op zo’n varende schuit. Terwijl ik flets wegtrok bij het idee dat ik 4 uur kotsend aan de romp van de catamaran zou kleven, werd Mirjam minstens net zo bleek bij het idee dat ze iets rampzaligs georganiseerd had. Waar is de farmacia als je hem nodig hebt? Op elke godvergeten Spaanse hoek prijkt een flikkerend groen kruis, maar op dat moment was dat hele flikkerlicht ver te zoeken. Godzijdank nog net op tijd een pillendraaier gevonden, reispillen in mijn bescheten mik gejast en op hoop van zegen de catamaran op. Opluchting dat die bittere pil er in elk geval inzat en ik heb zo’n vaag vermoeden dat dat ook voor de overige zeelui in hun voordeel zou uitpakken. Wat een prachtige tocht was het! Helaas door de stress de hint van Jack gemist dat we een foto moesten maken van een prachtig stukje strand (wat onze trouwlokatie bleek te zijn..) maar ik was allang blij dat ik zat en mijn champagne-ontbijt binnen mijn laadklep hield. Ik heb de kip op de boot-bbq voor de zekerheid toch maar even doorgeschoven naar mijn immer hongerige Niels, maar de sla met brood bleef lekker hangen waar het hoort en ik heb écht genoten van het varen! Weer een fobietje weggewerkt zeg maar.

4 uur later werden we weer opgehaald door Raf. Met Going to the Chapel op 10 door de autospeakers knallend, iedereen die dacht van een rustige siësta te genieten, wakker geblèrd. Wederom, I love it! Snel omkleden want de heilige El Padre kun je niet laten wachten hè? Nou daar gingen we, uitgelaten en tegelijkertijd bloednerveus! Nog snel een keer of wat het Padre Nuestro geoefend, maar natuurlijk een totale black-out na de eerste zin. God sta me bij. Ik kreeg bij het pittoreske kapelletje een fantastisch kitscherig brandend Mariakaarsje in de hand en Niels leek me ook niet de relaxte gast zoals ik hem ken. De Padre was alleen in geen velden of wegen te bekennen. De voorbij rennende man die op El Padre leek bleek een joggende Spanjaard te zijn en de heilige nam ook zijn mobieltje niet op. Dan maar zonder El Padre want de planning was strak hè? Als twee nerveuze pubers die examen moeten doen hebben we, in belabberd Spaans, ons gebedje opgezegd om vervolgens in de trouwbroek pissen van het lachen, want toen viel pas het kwartje dat we dagenlang in de zeik waren genomen.

Nu draag ik het feilloos voor, dus ik ben muy orgullosa de mí misma. Dus..

Afijn, door naar de geheime trouwlokatie. We werden naar een terras aan zee gedirigeerd met het tientje op zak, dat eigenlijk in de zak van El Padre had moeten verdwijnen, en mochten pas het pad naar de zee aflopen als we gebeld werden. Snel even een wijntje (natuurlijk..) in de giechel gemikt en toen ging de telefoon. Whooohooo! Tot onze grote verrassing stond daar, op een idyllische plek aan zee, een professionele fotograaf en een knalroze enorme hoed met Mirjam eronder. Onze BABS, of, zoals ze zichzelf noemde, de Blije Ambtenaar van een Bijzonder Stel, had samen met de andere lieverds een sprookjesachtige plek gecreëerd met witte bloemen, linten en overig spul van de chinees op de hoek in Jalón. Maar het was prachtig! Wij hadden ons best gedaan om er piekfijn bij te staan, maar die 4 hadden ook werkelijk hun mooiste zondagse pakjes uit de kast getrokken. Wederom, love it! De toespraak van BABS was mooi, ontroerend en grappig. Helaas waaide de roze schotel van haar hoofd en moest Jack uitpakken met een onvervalste imitatie van de scene Run Forest, run!, maar het bijna fluorescerende hoofddeksel was in ieder geval veilig gesteld, een knalroze streep achterlatend op het voorhoofd van onze BABS. De geloften werden uitgesproken, met een lach en een traan, maar we hebben het redelijk droog weten te houden. Het was bijna helemaal gelukt! De ringen werden uitgewisseld en als toetje op dit memorabele moment kwamen Raf en Karen met een verrukkelijke bruidstaart. Ik vond het stom, maar Raf en Karen moesten na deze ceremonie helaas naar een afspraak, de fotograaf had niets te doen en blijkbaar was het te vroeg voor het restaurant, dus de enthousiaste foto-knipper heeft ons het halve strand af laten lopen om nog even 3 kwartier extra aan fotomateriaal te schieten, want wij zijn natuurlijk fucking fotogeniek… De schat.

Rond 10 uur toch wel enigszins hongerig op weg naar het restaurant, maar de route ging onverwachts terug naar Jalòn! Ach, wel zo handig want dan kreeg iedereen tenminste wat alcohol achter de huig, en tenslotte wil niemand de BOB zijn op zo’n meer dan fabelachtige en buitengewone dag toch? Toen bij de casa de deuren open getrokken werden viel het zoveelste kwartje van die dag. Een prachtig gedekte tafel en een feeëriek tafereel met overal kaarsjes, ballonnen en kleine lampjes. Een professionele kok die een typisch Valenciaans 8-gangen menu voor ons in elkaar ging toveren en zijn energieke lieve wederhelft die ons bediende en voorzag van de nodige alcoholische verrassingen. César en Pilli, het was goddelijk! Om half 2 nachts begonnen we aan het toetje.. En voor ik het wist lag ik met mijn delicate kanten trouwtop en mijn goeie gedrag in het zwembad. Nog meer party-time! Naast mij dreef een witte kwal met een glas wijn en de rest van de feest-anemonen zagen er ook niet meer uit alsof ze op zondag uit kerk kwamen, maar man, man, wat hebben we plezier gehad en verschrikkelijk gelachen. Om half 5 ging het licht uit…

Het was een magische dag, zo eentje die voor altijd in je geheugen gegrift staat. Alles, maar dan ook alles klopte. En wat ben ik dankbaar (en ik weet zeker dat ik hiermee ook namens Niels spreek) voor deze mensen in mijn leven en vooral met mijn kersverse komkommer-echtgenoot. Ik kan Mirjam, Jack, Raf en Karen niet genoeg bedanken voor al het moois wat deze dag aan herinneringen heeft opgeleverd. Het was voor ons een MORE THAN PERFECT DAY!!

Dank jullie wel!!! XXX

La pura vida

Even een kort blogje.

En daar zitten we dan, in Xalo in de B&B van Raf en Karen, de allerliefste schatten. Wat een paradijs en wat een geluk, alleen maar mooie mensen bij elkaar. Inmiddels zijn Mirjam en Jack er ook en het voelt als een familie. And I love it!

We drinken wijn, hebben mooie, grappige en emotionele gesprekken en we genieten. Het voelt als thuis dit. Deze prachtige B&B met uitzicht op wijngaarden en bergen. CasaKa is thuiskomen, echt waar! We worden schandalig verwend met overheerlijke ontbijtjes, tapas, lokale wijn, muziek en heel veel liefde.

Na 5 dagen bloedverziekend Alicante zijn we blij dat we hier zijn. Ehm.. De kilo’s vliegen eraan ben ik bang en het alcohol promillage overschrijdt ongetwijfeld de maximaal toegestane hoeveelheid maar hé, who cares. Het is wel makkelijk om enigszins beschonken het Spaanse Onze Vader te leren. En als je nu denkt, het Onze Vader in het Spaans? Daarover één dezer dagen meer.

Dus lieverds, hou het blog even in de gaten want there’s more news to come!

Saludos y Hasta Pronto!

Een lente met ups en downs

Het is een roerige maand. Deze lente brengt zoveel leuke en mooie dingen maar ook verdrietige gebeurtenissen met zich mee. De leuke momenten zijn natuurlijk de festivals en concerten, de onverwachtse feestjes en de middagen hangen op het strand met een Sol en een vette bak nacho’s. Mijn verjaardag heb ik zwetend op een terras gevierd met de twee liefste mannen in mijn leven, genieten met een hoofdletter ‘G’. We hebben al een aantal festivalletjes achter de kiezen; sommige om te koesteren en sommige waarvan ik denk, wat de fuck doe ik hier? Niet mijn muziek, niet mijn mensen, lauwe biertjes.. mag ik alsjeblieft naar Woodstock? Ik ga naar festivals voor de gezelligheid en de mooie ontmoetingen, maar in de eerste plaats vooral voor de muziek. Is de muziek ruk, dan kost het echt moeite om het amusante en jolige feestbeest te blijven, maar daar hebben we biertjes of wijn voor. Mijn verlossers in noodgevallen.

Maar Niels is een festivaldier, komt bij elke dikke boom bekend publiek tegen en hij geniet er met volle teugen van. Dus ik probeer mee te genieten, wat regelmatig wonderbaarlijk goed lukt, al zeg het zelf. Nou is het voor Niels ook fucking moeilijk om niet gezien te worden want hij steekt met zijn bijna 2 meter overal bovenuit. (Damn, zelfs boven de urinoirs op zo’n festival-terrein, maar ik verdwaal weer in mijn gedachten. Focus!) En ik sta er als dwerg bij en schudt handjes, geef zoenen en probeer namen te onthouden. Volledig kansloos. Ik ben een zeef dus ik probeer bij elk festivalletje minimaal 5 namen te onthouden.

Afgelopen zaterdag waren we bij Geheime Liefde in Bunnik, ik heb zo’n 35 voor mij onbekende mensen omhelst of een klapzoen gegeven en, jawel, 3 namen onthouden. Ik kan het echt niet, de potentie is er, écht waar, maar het blijft simpelweg niet hangen. Dus ik knuffel gewoon iedereen en hoop dat iemand zijn of haar naam in de groep gooit tijdens het festival-beraad bij één of andere bar.

En dan zijn er ook nog nieuwe ontmoetingen met mensen die je raken, waar je een instant klik mee hebt, die binnen no-time in je hart zitten omdat ze open en kwetsbaar durven zijn. Mooie wezens waar je geweldige gesprekken mee hebt, perfecte imperfecte mensen die niet bang zijn om verbinding te zoeken. Ik word daar gelukkig van, van positieve enmooie mensen om me heen.

En ik kan de laatste tijd wel wat positivisme gebruiken. Want verdriet is er ook. Ik mis onze Sammie zo ontzettend. Onze bejaarde fluffy bowlingbal die vanaf 15 april ineens verdwenen is. Ze staat inmiddels op elke vermiste-poezen-site die ik kan vinden, we hebben avonden gewandeld op zoek naar onze ouwe mauwert. We hebben posters opgehangen, langs de deuren geflyerd, gezocht met warmtebeeldcamera’s en een speurhond. We hebben gedragen sokken van Niels in stukjes geknipt, door Sammie’s kattegrit gehaald en door de wijk gestrooid om een spoor naar huis te leggen. Dat laatste trouwens heel stiekem want ik zit er niet op te wachten om met een wijzende vinger beticht te worden door een stel milieugoeroe’s uit de wijk. Ik heb een grote doos omgetoverd tot tuinhuisje met haar dekentje erin, zodat ze daarin kan schuilen mocht ze ’s nachts terug komen. We hebben opeen matras in de woonkamer geslapen met de buitendeur open, we hebben hulp gehad van een mevrouw die telepathisch is, maar inmiddels ben ik uitgekakt wat ideeën betreft. We kunnen de buurt niet wakker blijven houden door elke avond laat haar naam door de straten te brullen. Maar het lukt me niet om de zoektocht op te geven, dus ik ga door tot het gaatje. Dat is mijn hiaat, het willen redden en zorgen niet los kunnen laten. Gewoon, omdat ik denk dat iedereen, en in dit geval ook Sammie, weleens hulp kan gebruiken.

Het is een mooie maar zeker niet zorgeloze lente. Met een mama, een broer en een poes waar ik als een kloek over waak, zijn de uitbundige festival-uitspattingen meer dan welkom. Het houdt het hart in balans en dat is best belangrijk voor deze emotrut. Ik zeg, op naar een mooie zomer, er gaan mooie momenten aankomen! Geniet lieverds!